Helaas bleek een klein weekje later al dat het bij hem allemaal iets progresiever verliep en bij de 1ste de beste beetje opwinding bij 15 graden zat meneer al vrij snel dicht. Dit ging 'm dus niet meer worden, dus kiezen...opereren of euthaniseren. Omdat hij verder....op een beetje spondylose na nog goed is, kozen we voor opereren. Maarja, omwille van de risico's hadden we ooit al besloten om Heather niet te opereren. Broer nu wel, omdat dat acuut was, nah, daar zat dus een stukje oneerlijkheid in en na overleg met de internist en wat gewik en geweeg in de zin van.......als we haar doen, stellen we het dan uit, of doen we het meteen. Uitstel zou hooguit een paar weken zijn bla bla. Dus toen de internist weer gebeld of we alsnog met 2 stuks konden komen en dat was akkoord.
Eerst was Broer aan de beurt. Kreeg natuurlijk eerst een scopie om er wel helemaal zeker van te zijn dat het om een verlamming ging. Afijn, er zat geen beweging in en hij mocht linea recta door naar de OK. Ondertussen wachte wij buiten in het zonnetje met Heather tot Dikkidap klaar zou zijn en zij aan de beurt was.
Na een kleine 2 uurtjes mocht Heather richting de OK. Ook zij eerst een scopie en ook daar geen beweging. Dus wij konden weer 2 uur gaan wachten en besloten wat rond te gaan hobbelen in de omgeving.
Na een klein uurtje ging mijn telefoon...de kliniek..
.h a r t k l e p v e r z a k k i n g ...dus ik neem op en krijg de chirurg aan de lijn. Ze waren nog niet begonnen, want toen Heather gestrekt op tafel lag zagen ze een verdikking lager in de hals. Toen hebben ze een echo gemaakt en dat bleek de schildklier te zijn die stevig vergroot was. Best wel fout dus 
Afijn, longfoto's gemaakt, die waren gelukkig schoon, thoraxfoto...ook goed en dus was de vraag aan ons of ze door moesten gaan omdat er nu op meerdere fronten een ander plaatje tevoorschijn kwam. De schildklier was wel mooi ingekapseld en dat was wel weer gunstig. Maar goed, we hebben maar één Heather en na alles doorgesproken te hebben kon de chirurg aan haar "klusje beginnen. Ipv 1,5 uur operatie zou het nu 3 uur worden. Best veel voor een 12+ dame. Omdat het zolang ging duren er toch maar voor gekozen om naar huis te rijden om de anderen even uit te laten en eten te geven. Afspraak was dat we tegen achten weer terug zouden zijn om Broer op te halen. Het was toen al vrijwel zeker dat Heather de nacht daar moest blijven. Dus met een ontzettend *&(*&^&^%^%$&^%*&^%(&^gevoel naar huis gereden.....was ik er maar nooit aan begonnen. Ja onzin, I know, want als die schildklier veel later ontdekt was, waren we waarschijnlijk met alles te laat geweest, dus eigenlijk was dit een mazzeltje, maar zo kon ik dat toen nog even niet zien.
Net toen we in de auto wilden stappen om weer terug te rijden belde de chirurg dat ze klaar was. Schildklier was er goed uitgekomen en Heather lag lekker roze olifanten te tellen. Moest daar blijven voor de nacht. Te veel, te heftig om zo snel naar huis te sturen en uiteraard vind ik dat "niet leuk" maar snap wel dat het beter is
Broer "mocht" ook blijven omdat de wondzwelling naar hun zin nog niet ver genoeg was afgenomen. HIj was er verder lekker rustig onder en zodra dat zou veranderen zou ik alsnog gebeld worden.
Dus na ja, zitten we dan, 2 honden uit "logeren"
Hopen maar dat ze de nacht goed door komen en dat ik ze morgenochtend fris en fruitig weer op kan halen en dan op naar een week of wat rustig aan doen en bij Heather dan ook nog afwachten hoe het restantje schildklier de functie oppakt en of er wel/geen extra medicatie gegeven moet gaan worden, maar dat is latere zorg. Eerst zien dat het spul morgen weer thuis komt. 
