Kan er met m'n pet niet bij

[Cathelijn]

Ik denk dat de reacties die als eerste komen, zoals jij ze beschrijft, nodig zijn om later tot een constructieve aanpak te komen. Het moet ons genoeg raken, we moeten het erg genoeg vinden, om er wat aan te doen. We peilen bij elkaar of we het allemaal zo erg vinden en als we het inderdaad als groep een probleem vinden, is de kans veel groter dat er een oplossing gezocht wordt.

[Dagmar S]

Wat is het verband tussen zo'n koffiepraatje en ???? Wat eigenlijk?

Omdat in mijn beleving het koffiepraatje vaak niet alleen een "koffiepraatje" is maar het uiten van je eigen onderliggende "onbalans" en doordat niet te richten op de enige persoon die daar iets aan kan veranderen, namelijk jijzelf, maar op de "buitenwereld" breng je meer negatieve energie in de wereld.

Dit is even echt heel kort door de bocht beschreven hoor. Het is best ingewikkeld om dit met geschreven (harde) tekst goed uit te leggen.
Want er zit nog veel mee bij/achter dan ik nu schrijf (spiegelen hoort er ook bij).

De grens tussen medeleven en medelijden is zo verschrikkelijk klein maar de energie die de "ontvanger" krijgt verschilt heel erg.
Het mee lijden (medelijden) met een persoon kan/zal ervoor zorgen dat die persoon zich alleen maar slechter gaat voelen, negatieve energie haalt je omlaag (maakt niet uit of je nu bij die persoon bent of die persoon kent).
Het mee leven houdt de persoon ongeveer op de plek waar die persoon op dat moment is maar helpt hem ook niet om uit de negatieve energie te komen. Daarom probeer ik om mee te leven en tegelijk positieve dingen te bedenken over die situatie.

Nu scheelt het voor mij dat volgens mij iedere persoon (bewuste ziel) zelf van te voren de lessen die hij/zij wil leren heeft uitgekozen en ook hoe die zullen plaats vinden. De aarde is voor mij een leerschool. Een leuk boekje hierover is "het sprookje van de dood"

Maar om terug te komen op het eigenlijke onderwerp van dit topic 
Volgens mijn denkwijze mogen dus zowel de kinderen als de ouders van deze situatie een les leren en zonder deze gebeurtenis zullen zij die niet leren. Dus stuur ik ze licht en liefde zodat zij de les mogen zien die geleerd mag worden.

Dieren zijn op deze wereld omdat zij zo lief zijn ons te willen helpen om lessen te leren.
Ook de huisdieren kiezen zelf hun leven uit, jij kiest je huisdier niet maar die kiest jou 

[Kaela]

Mijn eerste vraag was waarom we de behoefte hebben om op negatief nieuws te springen. Zo zie ik dat voor me als ik het visualiseer, er gebeurt ergens iets dat we afkeuren of pijnlijk vinden en een hele hoop mensen gaat zich daarmee bemoeien, gaat er een mening over vormen, erover praten, erover oordelen, voelt er emoties bij, kortom besteed er aandacht aan, waardoor het gaat groeien, zoals Dagmar zo mooi omschrijft. Net uit dit mechanisme is ons rechtssysteem ontstaan. De omgeving, wij allemaal, de maatschappij wil dat als er ergens iets 'fout' gaat, dit berecht wordt. Het rechtssysteem is er dus in grote mate voor de omgeving. Voor wat jij en ik allemaal vinden van wat er overal gebeurt. Oa met dit pupje. Jij vraagt hierboven, waarom dat niet mag, ik zeg nergens dat het niet mag, ik vraag waarom we dat doen, omdat ik overtuigd ben dat we al die aandacht ook constructief kunnen inzetten. En omdat ik overtuigd ben dat er dan een hoop zou veranderen in de wereld.

Dank voor je uitleg!

Ik denk dat de gewone mens, bij het gewone koffiepraatje, daar nog een ruime stap voor zit. Dat valt voor mij in de categorie "dagelijks babbeltje". Vervolgens ga ik met Cathelijn mee, als je tot een constructieve aanpak wil komen, moet men uberhaubt eerst wel weten dat er iets speelt én er iets bij voelen om er iets mee te willen doen.

En daarna trek ik de constatering dat er voor de meeste mensen helaas weinig aan te doen is. Ik bedoel: wat kunnen wij in hemelsnaam voor dit pupje betekenen? Niets, het is al dood, er speelt van alles tussen de beide partijen waar wij niets mee van doen hebben enz. Maar, we kunnen hierdoor ons wel realiseren dat het niet slim is jonge kinderen met hondjes de straat op te sturen. En als er door zo'n nieuwsbericht een aantal mensen zijn die zich dat realiseren, dan vind ik het meerwaarde hebben en vind ik het positief als er (op die manier) over gepraat wordt.

Dat het rechtssysteem vooral voor de omgeving bestaat kan ik volgen. Dat veel ontwikkelingen op social media veel verder gaan dat het koffiebabbeltje (bedreigingen, doodswensen en dat soort narigheid), vind ik ook schokkend en onnodig. Daarin begrijp ik je gevoel dat je daarmee de negatieve dingen laat groeien door daar aandacht aan te geven. Ik weet ook niet waarom mensen structureel zo ver gaan in het spenderen van negatieve aandacht en olie op het vuur in zulke situaties. Ik zou ook niet weten wat daaraan te doen is, behalve positief tegenwicht geven. En om dat te kunnen doen, zul je moeten weten wat er speelt en er (positieve) aandacht aan moeten geven.

[DebbieV]

Ze hebben inmiddels een nieuw hondje...  ???

[Dagmar S]

Mijn eerste vraag was waarom we de behoefte hebben om op negatief nieuws te springen. Zo zie ik dat voor me als ik het visualiseer, er gebeurt ergens iets dat we afkeuren of pijnlijk vinden en een hele hoop mensen gaat zich daarmee bemoeien, gaat er een mening over vormen, erover praten, erover oordelen, voelt er emoties bij, kortom besteed er aandacht aan, waardoor het gaat groeien, zoals Dagmar zo mooi omschrijft. Net uit dit mechanisme is ons rechtssysteem ontstaan. De omgeving, wij allemaal, de maatschappij wil dat als er ergens iets 'fout' gaat, dit berecht wordt. Het rechtssysteem is er dus in grote mate voor de omgeving. Voor wat jij en ik allemaal vinden van wat er overal gebeurt. Oa met dit pupje. Jij vraagt hierboven, waarom dat niet mag, ik zeg nergens dat het niet mag, ik vraag waarom we dat doen, omdat ik overtuigd ben dat we al die aandacht ook constructief kunnen inzetten. En omdat ik overtuigd ben dat er dan een hoop zou veranderen in de wereld.

+1

Als wij mensen (sorry voor het generaliseren) bij dit soort gebeurtenissen, of eigenlijk bij alles wat je raakt, eerst naar onszelf zouden kijken en ons zouden afvragen "waarom reageer ik hier zo heftig op, wat raakt dit nu eigenlijk bij mijzelf" (spiegelen) en dat stukje dan bij onszelf zouden aanpassen/veranderen dan zou er zeker een hoop veranderen in de wereld. 

Ik kwam laatst op facebook een stukje tegen van een groep mensen die als iemand iets verkeerd/fout gedaan heeft als groep om hem/haar heen gaan staan en gaan vertellen wat hij/zij allemaal goed heeft gedaan in zijn leven en dat heel lang (dag/dagen) volhouden. Dat is weer eens een hele andere manier van reageren. 

[eelke]

Ik denk dat de reacties die als eerste komen, zoals jij ze beschrijft, nodig zijn om later tot een constructieve aanpak te komen. Het moet ons genoeg raken, we moeten het erg genoeg vinden, om er wat aan te doen. We peilen bij elkaar of we het allemaal zo erg vinden en als we het inderdaad als groep een probleem vinden, is de kans veel groter dat er een oplossing gezocht wordt.

Eens!

En daarbij, vind ik, denk ik, dat mijn mening en zienswijze, niet de enige juiste en per see de allerbeste zou zijn. Dus lees ik graag de reactie's van anderen. En daarom vertel ik ook mijn eigen mening.

+1

Als wij mensen (sorry voor het generaliseren) bij dit soort gebeurtenissen, of eigenlijk bij alles wat je raakt, eerst naar onszelf zouden kijken en ons zouden afvragen "waarom reageer ik hier zo heftig op, wat raakt dit nu eigenlijk bij mijzelf" (spiegelen) en dat stukje dan bij onszelf zouden aanpassen/veranderen dan zou er zeker een hoop veranderen in de wereld. 

Ik kwam laatst op facebook een stukje tegen van een groep mensen die als iemand iets verkeerd/fout gedaan heeft als groep om hem/haar heen gaan staan en gaan vertellen wat hij/zij allemaal goed heeft gedaan in zijn leven en dat heel lang (dag/dagen) volhouden. Dat is weer eens een hele andere manier van reageren. 

Euh nee. Want ik vind het van mezelf oké dat dingen mij kunnen raken. Ik vind dat dat bij het leven hoort, en ben blij dat ik dat voel. Waarom zou ik dat moeten veranderen?

[Kaela]

Omdat in mijn beleving het koffiepraatje vaak niet alleen een "koffiepraatje" is maar het uiten van je eigen onderliggende "onbalans" en doordat niet te richten op de enige persoon die daar iets aan kan veranderen, namelijk jijzelf, maar op de "buitenwereld" breng je meer negatieve energie in de wereld.

Dit is even echt heel kort door de bocht beschreven hoor. Het is best ingewikkeld om dit met geschreven (harde) tekst goed uit te leggen.
Want er zit nog veel mee bij/achter dan ik nu schrijf (spiegelen hoort er ook bij).

De grens tussen medeleven en medelijden is zo verschrikkelijk klein maar de energie die de "ontvanger" krijgt verschilt heel erg.
Het mee lijden (medelijden) met een persoon kan/zal ervoor zorgen dat die persoon zich alleen maar slechter gaat voelen, negatieve energie haalt je omlaag (maakt niet uit of je nu bij die persoon bent of die persoon kent).
Het mee leven houdt de persoon ongeveer op de plek waar die persoon op dat moment is maar helpt hem ook niet om uit de negatieve energie te komen. Daarom probeer ik om mee te leven en tegelijk positieve dingen te bedenken over die situatie.

Nu scheelt het voor mij dat volgens mij iedere persoon (bewuste ziel) zelf van te voren de lessen die hij/zij wil leren heeft uitgekozen en ook hoe die zullen plaats vinden. De aarde is voor mij een leerschool. Een leuk boekje hierover is "het sprookje van de dood"

Maar om terug te komen op het eigenlijke onderwerp van dit topic 
Volgens mijn denkwijze mogen dus zowel de kinderen als de ouders van deze situatie een les leren en zonder deze gebeurtenis zullen zij die niet leren. Dus stuur ik ze licht en liefde zodat zij de les mogen zien die geleerd mag worden.

Dieren zijn op deze wereld omdat zij zo lief zijn ons te willen helpen om lessen te leren.
Ook de huisdieren kiezen zelf hun leven uit, jij kiest je huisdier niet maar die kiest jou 

Ik zal wel een lompe boer zijn, maar ik geloof niet dat wat ik tijdens een koffiebabbeltje op het werk zeg, over bijvoorbeeld deze situatie met het pupje, ook maar enige invloed heeft op de betrokken mensen. Ik vind medeleven iets positiefs, dus bijvoorbeeld tijdens het koffiepraatje zeggen: "jeetje dat arme meiske! Wat er ook precies gebeurd is, haar pupje is nu dood en haar moeder overstuur, wat sneu voor het kind". Dat is in mijn ogen medeleven, maar wat ik ook zeg bij het koffiezetapparaat op het werk, ik geloof niet dat dit ook maar enige positief of negatief effect op het meisje heeft. Zolang ik het tenminste bij het koffiezetapparaat houdt, en niet van alles op social media ga smijten. Of journalisten het breeduit in de krant uitmeten.

Het laatste wat je zegt is precies wat ik in mijn andere post aan Boefie Blafmans ook zeg. Voor mij is zo'n bericht nuttig in de zin dat we kunnen leren dat we wat zuiniger op onze kinderen en huisdieren mogen zijn. Stel dat mijn gesprekspartner bij het koffiezetapparaat als reactie tegen mij zegt: "ja goh, vorige week heb ik mijn zoontje nog met de hond uit gestuurd, maar dat is eigenlijk beter om niet meer te doen" dan ben ik blij.

En voor mij persoonlijk gaat het niet verder dan dat.

[Hope]

Euh nee. Want ik vind het van mezelf oké dat dingen mij kunnen raken. Ik vind dat dat bij het leven hoort, en ben blij dat ik dat voel. Waarom zou ik dat moeten veranderen?

Dat vraag ik me ook af. Wat is er mis met (mee)voelen?

[Dagmar S]

Euh nee. Want ik vind het van mezelf oké dat dingen mij kunnen raken. Ik vind dat dat bij het leven hoort, en ben blij dat ik dat voel. Waarom zou ik dat moeten veranderen?

Ik bedoel ook niet dat je niets zou moeten voelen want dat hoort zeker bij het leven.
Voor mijzelf zijn hele sterke emoties een teken dat er bij mijzelf iets uit balans is.

Meevoelen / meeleven is helemaal niets mis mee.
Vaak veranderd het jammer genoeg best snel in medelijden en dat voelt als ontvanger echt niet fijn. (gebaseerd op mijn eigen ervaringen als ontvanger)

En gelukkig mag iedereen zijn eigen denk- en zienswijze hebben. 

[Esther Q]

Dank voor je uitleg!

Ik denk dat de gewone mens, bij het gewone koffiepraatje, daar nog een ruime stap voor zit. Dat valt voor mij in de categorie "dagelijks babbeltje". Vervolgens ga ik met Cathelijn mee, als je tot een constructieve aanpak wil komen, moet men uberhaubt eerst wel weten dat er iets speelt én er iets bij voelen om er iets mee te willen doen.

En daarna trek ik de constatering dat er voor de meeste mensen helaas weinig aan te doen is. Ik bedoel: wat kunnen wij in hemelsnaam voor dit pupje betekenen? Niets, het is al dood, er speelt van alles tussen de beide partijen waar wij niets mee van doen hebben enz. Maar, we kunnen hierdoor ons wel realiseren dat het niet slim is jonge kinderen met hondjes de straat op te sturen. En als er door zo'n nieuwsbericht een aantal mensen zijn die zich dat realiseren, dan vind ik het meerwaarde hebben en vind ik het positief als er (op die manier) over gepraat wordt.

Dat het rechtssysteem vooral voor de omgeving bestaat kan ik volgen. Dat veel ontwikkelingen op social media veel verder gaan dat het koffiebabbeltje (bedreigingen, doodswensen en dat soort narigheid), vind ik ook schokkend en onnodig. Daarin begrijp ik je gevoel dat je daarmee de negatieve dingen laat groeien door daar aandacht aan te geven. Ik weet ook niet waarom mensen structureel zo ver gaan in het spenderen van negatieve aandacht en olie op het vuur in zulke situaties. Ik zou ook niet weten wat daaraan te doen is, behalve positief tegenwicht geven. En om dat te kunnen doen, zul je moeten weten wat er speelt en er (positieve) aandacht aan moeten geven.

Er ontstaat blijkbaar in ons de behoefte om er iets aan te doen. Ik zie een hond voor me, die de boel wil gaan regelen,  als verderop een akkefietjes gaande is, waardoor bijna altijd dat akkefietje erger wordt. (Komt spontaan in me op.) Maar precies om het volgende dat je schrijft, we (bijna iedereen tenzij de direct betrokkenen) kunnen er niks aan doen. En bovendien, moeten we er wel iets aan doen? Het is, om even in Dagmars woorden te spreken, die ik goed kan volgen, niet mijn les wat daar gebeurd is.

Het laatste, ik begrijp volledig wat je bedoelt, en de wereld zit zo in elkaar, en er veranderen ook dingen in positieve zin in de wereld door massale druk, want dat is wat er gebeurt. Maar dit heeft wel een keerzijde, bv bij wet te willen vastleggen dat een kind onder x leeftijd niet alleen met een huisdier buiten mag lopen. Want dat gebeurt vaak, er gaat ergens iets 'mis' (het is maar hoe je het bekijkt), iets dat anderen niet ook willen meemaken, zich daarvoor willen behoeden, of niet willen accepteren dat dit is gebeurd en nog wel eens ergens bij anderen kan gebeuren, dus willen we er voor zorgen, door dwang, regels, opgelegde normen en waarden, dat het nooit meer ergens gebeurt (wat niet of nauwelijks werkt, want het gebeurt natuurlijk toch. Kwam oa in een van de afleveringen over de rechters naar voren, er zijn geen minder moorden met hogere straffen). Maar ondertussen is wel onze vrijheid ingeperkt. Het spontane leven gestagneerd zeg maar. Want er zijn echt ook wel kinderen van zes die prima alleen op straat kunnen lopen met een pupje, als je het mij vraagt. Hangt helemaal van de totale omstandigheid af. Ik denk even aan mijn leefsituatie hier, bv. En ook mijn pup kan op een dag iets worden aangedaan door een kind of volwassenen terwijl ik ermee op straat loop. Dat zijn 'risico's' van het leven die volgens mij ook gewoon moeten gebeuren. Want anders zouden ze niet gebeuren. Dat klinkt als een dooddoener, weet ik, maar naarmate ik me er meer mee bezig houd vind ik het een steeds zinniger standpunt. Daarnaast, als we ons meer intern zouden richten ipv voornamelijk extern, en dus juist wel de vragen zouden stellen aan onszelf, die Dagmar ergens noemt, zouden dit soort dingen dan misschien minder gebeuren? Want hoe afgeleid van onszelf, hoe vluchtig, chaotisch, druk leven we? Hoe onbewust? En waar leidt dat allemaal toe? En wat zou er veranderen als we ons veel meer bewust zijn van wat er allemaal in onszelf speelt, wat voor andere beslissingen zouden we dan nemen?

[Esther Q]

+1

Als wij mensen (sorry voor het generaliseren) bij dit soort gebeurtenissen, of eigenlijk bij alles wat je raakt, eerst naar onszelf zouden kijken en ons zouden afvragen "waarom reageer ik hier zo heftig op, wat raakt dit nu eigenlijk bij mijzelf" (spiegelen) en dat stukje dan bij onszelf zouden aanpassen/veranderen dan zou er zeker een hoop veranderen in de wereld. 

Ik kwam laatst op facebook een stukje tegen van een groep mensen die als iemand iets verkeerd/fout gedaan heeft als groep om hem/haar heen gaan staan en gaan vertellen wat hij/zij allemaal goed heeft gedaan in zijn leven en dat heel lang (dag/dagen) volhouden. Dat is weer eens een hele andere manier van reageren. 

Nou, dat is een heel andere aanpak, ja! En ik denk eentje waar veel mensen van gruwelen, gek genoeg

[dinky89]

Er ontstaat blijkbaar in ons de behoefte om er iets aan te doen. Ik zie een hond voor me, die de boel wil gaan regelen,  als verderop een akkefietjes gaande is, waardoor bijna altijd dat akkefietje erger wordt. (Komt spontaan in me op.) Maar precies om het volgende dat je schrijft, we (bijna iedereen tenzij de direct betrokkenen) kunnen er niks aan doen. En bovendien, moeten we er wel iets aan doen? Het is, om even in Dagmars woorden te spreken, die ik goed kan volgen, niet mijn les wat daar gebeurd is.

Het laatste, ik begrijp volledig wat je bedoelt, en de wereld zit zo in elkaar, en er veranderen ook dingen in positieve zin in de wereld door massale druk, want dat is wat er gebeurt. Maar dit heeft wel een keerzijde, bv bij wet te willen vastleggen dat een kind onder x leeftijd niet alleen met een huisdier buiten mag lopen. Want dat gebeurt vaak, er gaat ergens iets 'mis' (het is maar hoe je het bekijkt), iets dat anderen niet ook willen meemaken, zich daarvoor willen behoeden, of niet willen accepteren dat dit is gebeurd en nog wel eens ergens bij anderen kan gebeuren, dus willen we er voor zorgen, door dwang, regels, opgelegde normen en waarden, dat het nooit meer ergens gebeurt (wat niet of nauwelijks werkt, want het gebeurt natuurlijk toch. Kwam oa in een van de afleveringen over de rechters naar voren, er zijn geen minder moorden met hogere straffen). Maar ondertussen is wel onze vrijheid ingeperkt. Het spontane leven gestagneerd zeg maar. Want er zijn echt ook wel kinderen van zes die prima alleen op straat kunnen lopen met een pupje, als je het mij vraagt. Hangt helemaal van de totale omstandigheid af. Ik denk even aan mijn leefsituatie hier, bv. En ook mijn pup kan op een dag iets worden aangedaan door een kind of volwassenen terwijl ik ermee op straat loop. Dat zijn 'risico's' van het leven die volgens mij ook gewoon moeten gebeuren. Want anders zouden ze niet gebeuren. Dat klinkt als een dooddoener, weet ik, maar naarmate ik me er meer mee bezig houd vind ik het een steeds zinniger standpunt. Daarnaast, als we ons meer intern zouden richten ipv voornamelijk extern, en dus juist wel de vragen zouden stellen aan onszelf, die Dagmar ergens noemt, zouden dit soort dingen dan misschien minder gebeuren? Want hoe afgeleid van onszelf, hoe vluchtig, chaotisch, druk leven we? Hoe onbewust? En waar leidt dat allemaal toe? En wat zou er veranderen als we ons veel meer bewust zijn van wat er allemaal in onszelf speelt, wat voor andere beslissingen zouden we dan nemen?

Grappig dat je het over regulering hebt. Je kan inderdaad ook teveel reageren op een enkele gebeurtenis met regelgeving. Denk aan de reactie na 9/11. Toen was iedereen het erover eens dat de cockpit van een vliegtuig goed afgesloten moest worden zodat. Dit is precies een oorzaak dat de piloot van germanwings zijn zelfmoordactie uit kon voeren.

[Aprilsnow]

De grens tussen medeleven en medelijden is zo verschrikkelijk klein maar de energie die de "ontvanger" krijgt verschilt heel erg.
Het mee lijden (medelijden) met een persoon kan/zal ervoor zorgen dat die persoon zich alleen maar slechter gaat voelen, negatieve energie haalt je omlaag (maakt niet uit of je nu bij die persoon bent of die persoon kent).
Het mee leven houdt de persoon ongeveer op de plek waar die persoon op dat moment is maar helpt hem ook niet om uit de negatieve energie te komen. Daarom probeer ik om mee te leven en tegelijk positieve dingen te bedenken over die situatie.

Soms is het gewoon fijn om enkel medeleven te krijgen. Als mijn situatie op dat moment (naar mijn mening) zwaar klote is om wat voor reden dan ook dan kan wat erkenning dat het gewoon klote is ook erg prettig en genoeg zijn. Men hoeft niet mee te huilen of het net zo erg te vinden maar positieve dingen zijn dan ook niet altijd handig naar mijn mening. Het ontneemt de ander het 'recht' om verdrietig, teleurgesteld of wat dan ook te zijn. Goed bedoelde adviezen als het komt wel goed.... gelukkig heb je dit of dit nog.... het kan altijd erger stel dat....

Staat los van het feit dat ik er voor pleit om voor iedere negatieve gedachte, er 2 positieve tegenover te zetten. Hoe suf, vanzelfsprekend of klein dan ook. Het maakt voor mij dat ik vervelende situaties ervaar maar sneller leer verwerken door mezelf te trainen in het kijken naar wat mooi is in het leven.


Maar on topic.
Ik denk niet dat er iets mis is met het bespreken van zaken rondom de koffieautomaat. Persoonlijk denk ik dat we daarbij onze mening, in de zin van veroordelen, vooroordelen, aannames wat meer achterwege zouden kunnen laten. Een weergave wat nieuws met je doet, schokken, ontroeren, verbazing is niets mis mee. Hoort bij verwerking. Het gaat vaak mis als er op basis van halve informatie oordelen gegeven worden. Zoals in het voorbeeld, gestoord kind, onverantwoorde moeder, ouders die kind niet onder controle hebben, hond die wordt gezien als een product want als de ene dood is heb je de volgende dag een andere, etc etc.

Dat zijn naar mijn mening allemaal waarde oordelen. Ik maak me er ook schuldig aan, zo zit onze maatschappij in elkaar. Hier zouden we ons bewuster van mogen zijn. Wat het doet met ons, met onze omstanders, met de maatschappij. Ik probeer daar wel op te letten. Zeker in tijden van de snelle social media waar iedereen een oordeel klaar heeft staan en maar vindt dat je alles moet kunnen zeggen.... soms is het dan handig om na te denken wat het toevoegt en onderbouw dan op je minst je mening waarom je iets vindt ipv te roepen dat het kind maar verzopen moet worden, gestoord is, aangepakt moet worden of wat dan ook.

O ja en sturen op incidenten is iets wat we in dit land ook heel goed kunnen.... voegt vaak weinig toe idd want er kan zich altijd weer een ander incident voordoen waardoor hetgeen er bedacht is om het incident te voorkomen het incident veroorzaakt.

[Sonja]

Eh, ik ga denk ik maar gewoon koffie zetten, nu.nl open gooien en dan maar eens zien waarop mijn onbalans het gesprek vandaag weer brengt. 

[me and my boys]