Barfplaats.nl

Op een mooie zomerdag om 20 uur nog even naar het recreatiegebied , het was er uitgestorven .... dachten we
Verderop achter de bosjes zat een man in een kanariegele piepkleine zwembroek , in kleermakerszit , hij zat een banaan te eten
Amber die puber was en ernstig verslaafd is aan bananen had de man natuurlijk ook al gezien
In gedachten zag ik de film al draaien , ik maakte me de meeste zorgen om de banaan in de piepkleine zwembroek
Lompe Loetje kennende ...... Gelukkig was de net nieuw aangeschafte babble -bal ook mee
En ja hoor , dat was reuze leuk , monster vergat de banaan gelukkig

Lil schreef:Ik ben gewoon zooooo bang dat als deze man wel was gaan slaan en gillen er wel wat kan gebeuren. Hij wilde volgens mij wel boos gaan doen maar op mijn niet doen deed hij dat gelukkig niet.

OK dat snap ik heel goed maar volgens mij ben jij één van de meest serieuze, consciëntieuze hondenbezitters, altijd alert, ogen in je achterhoofd en doe je er echt alles aan om welke vorm van overlast/ hinder te voorkomen. En daar ga je best ver in.

Deze keer liep het anders dan je graag zou willen maaaaaar je hond luisterde, de man is zich niet rot geschrokken en van z'n fietsje geknikkerd én er is niks gebeurd.... TADAAA!!!
Jij [ik weet geen beter woord] verwijt het jezelf en trekt de teugels stevig aan.. je zou ook kunnen denken "pfoe..YESS !! alle training werpt zijn vruchten af"
Ik denk er vast iets te makkelijk over hoor maar je mag jezelf (en je hondjes) best wat meer krediet geven, jullie doen het gewoon hartstikke goed!!

Too schreef:OK dat snap ik heel goed maar volgens mij ben jij één van de meest serieuze, consciëntieuze hondenbezitters, altijd alert, ogen in je achterhoofd en doe je er echt alles aan om welke vorm van overlast/ hinder te voorkomen. En daar ga je best ver in.

Deze keer liep het anders dan je graag zou willen maaaaaar je hond luisterde, de man is zich niet rot geschrokken en van z'n fietsje geknikkerd én er is niks gebeurd.... TADAAA!!!
Jij [ik weet geen beter woord] verwijt het jezelf en trekt de teugels stevig aan.. je zou ook kunnen denken "pfoe..YESS !! alle training werpt zijn vruchten af"
Ik denk er vast iets te makkelijk over hoor maar je mag jezelf (en je hondjes) best wat meer krediet geven, jullie doen het gewoon hartstikke goed!!

+1!!

Met Tom zwaar illegaal in een park in de binnenstad loslopen (hij kwam vriendjes tegen dus we hadden ze even los op een veldje zodat ze konden rennen, wel illegaal maar soort van gedoogd zeg maar in dat gebied) vriendjes net gedag gezegd en wil ik Tom aanlijnen, hoor ik een hoop gekef wat steeds verder van me vandaan gaat....shoot!
Ja hoor zat ie achter een fietser aan, nou is dat al genant genoeg (ondanks dat het dus ook een verboden gebied was voor fietsers ) maar als de fietser omdraait om Tom terug te bezorgen zie ik dat het een agent is
Gelukkig kon hij de humor er ook wel van inzien en had ie zelf ook honden..."als jij niet zegt dat ik hier fietste zeg ik niks over jouw loslopende hond"
Maar dan moet je wel aanlijnen vanaf nu, met een vette knipoog er achteraan.
Waarop ik heel gevat durfde te zeggen, prima als jij dan ook maar afstapt, wijzend naar het wandelgebied bordje...

Ik hoorde de woorden uit mijn mond komen maar kon er niks meer tegen doen

Hij schoot in de lach, stapte af en zo liepen we in tegengestelde richting het park uit.

Elke keer als ik hem daarna zag kreeg ik een knipoog en keek hij semi vermanend naar Tom om te zien of hij wel vastzat

Het was mijn eerste dag bij een nieuwe baan: in de groenten bij een biologisch-dynamisch tuinbouwbedrijf.
Om 8.30 op het erf verzamelen was er gezegd. Binnen zaten de bazen even pauze te houden, ze konden door het raam van de kamer zien dat de losse krachten aankwamen rond de afgesproken tijd.
Ik parkeer mijn fiets tegen een boom (opoefiets, dus heel hoog stuur) en ineens zit er een handvat tussen de knopen van m'n bloesje...
Fiets (van voor de oorlog) is zwaar, ik ben klein (1.60), slootkant loopt af, handvat zit in de knoop met mijn bloes..je voelt 'm al...ik donder met fiets en al in de sloot en verdwijn onder het kroos. Het is maar een klein laagje water met kroos en eronder allemaal zwarte blubber.
Ik mee naar binnen, douchen, oren goed uitbaggeren, mijn kleren in de wasmachine, geleende kleren aan en aan het werk. Een entree om niet snel te vergeten

Lil schreef:
Ik ben gewoon zooooo bang dat als deze man wel was gaan slaan en gillen er wel wat kan gebeuren. Hij wilde volgens mij wel boos gaan doen maar op mijn niet doen deed hij dat gelukkig niet.

Heel herkenbaar. Ik wandel alleen in heel rustig gebied waar ik een paar keer per jaar iets tegenkom. Maar toch mag ze niet meer los. (Alleen tussen 5.00 en 5.30 in de velden). Die ene keer per jaar dat ik wel iets tegenkom vind ik eng genoeg om het gewoon niet meer te willen. Vroeger als ik heel in de verte iets zag dan riep ik haar en lijnde haar aan. Nu gaat ze als ik haar terugroep om zich heen staan kijken en is er gewoon vandoor. Ze weet gewoon wanneer ik iets gezien heb en laat zich dan dus niet meer pakken. Doodeng is het.

Verstuurd vanaf mijn SM-G903F met Tapatalk

- pien - schreef:Het was mijn eerste dag bij een nieuwe baan: in de groenten bij een biologisch-dynamisch tuinbouwbedrijf.
Om 8.30 op het erf verzamelen was er gezegd. Binnen zaten de bazen even pauze te houden, ze konden door het raam van de kamer zien dat de losse krachten aankwamen rond de afgesproken tijd.
Ik parkeer mijn fiets tegen een boom (opoefiets, dus heel hoog stuur) en ineens zit er een handvat tussen de knopen van m'n bloesje...
Fiets (van voor de oorlog) is zwaar, ik ben klein (1.60), slootkant loopt af, handvat zit in de knoop met mijn bloes..je voelt 'm al...ik donder met fiets en al in de sloot en verdwijn onder het kroos. Het is maar een klein laagje water met kroos en eronder allemaal zwarte blubber.
Ik mee naar binnen, douchen, oren goed uitbaggeren, mijn kleren in de wasmachine, geleende kleren aan en aan het werk. Een entree om niet snel te vergeten

Mooie binnenvaller

- pien - schreef:Het was mijn eerste dag bij een nieuwe baan: in de groenten bij een biologisch-dynamisch tuinbouwbedrijf.
Om 8.30 op het erf verzamelen was er gezegd. Binnen zaten de bazen even pauze te houden, ze konden door het raam van de kamer zien dat de losse krachten aankwamen rond de afgesproken tijd.
Ik parkeer mijn fiets tegen een boom (opoefiets, dus heel hoog stuur) en ineens zit er een handvat tussen de knopen van m'n bloesje...
Fiets (van voor de oorlog) is zwaar, ik ben klein (1.60), slootkant loopt af, handvat zit in de knoop met mijn bloes..je voelt 'm al...ik donder met fiets en al in de sloot en verdwijn onder het kroos. Het is maar een klein laagje water met kroos en eronder allemaal zwarte blubber.
Ik mee naar binnen, douchen, oren goed uitbaggeren, mijn kleren in de wasmachine, geleende kleren aan en aan het werk. Een entree om niet snel te vergeten

Dit verhaal vind ik tot nu toe het mooist, je schrijft het ook zo beeldend!

Tanna schreef:Dit verhaal vind ik tot nu toe het mooist, je schrijft het ook zo beeldend!

+1

Martine-Tom schreef:Met Tom zwaar illegaal in een park in de binnenstad loslopen (hij kwam vriendjes tegen dus we hadden ze even los op een veldje zodat ze konden rennen, wel illegaal maar soort van gedoogd zeg maar in dat gebied) vriendjes net gedag gezegd en wil ik Tom aanlijnen, hoor ik een hoop gekef wat steeds verder van me vandaan gaat....shoot!
Ja hoor zat ie achter een fietser aan, nou is dat al genant genoeg (ondanks dat het dus ook een verboden gebied was voor fietsers ) maar als de fietser omdraait om Tom terug te bezorgen zie ik dat het een agent is
Gelukkig kon hij de humor er ook wel van inzien en had ie zelf ook honden..."als jij niet zegt dat ik hier fietste zeg ik niks over jouw loslopende hond"
Maar dan moet je wel aanlijnen vanaf nu, met een vette knipoog er achteraan.
Waarop ik heel gevat durfde te zeggen, prima als jij dan ook maar afstapt, wijzend naar het wandelgebied bordje...

Ik hoorde de woorden uit mijn mond komen maar kon er niks meer tegen doen

Hij schoot in de lach, stapte af en zo liepen we in tegengestelde richting het park uit.

Elke keer als ik hem daarna zag kreeg ik een knipoog en keek hij semi vermanend naar Tom om te zien of hij wel vastzat

Leuk dat de agent het goed oppikte

Tanna schreef:Dit verhaal vind ik tot nu toe het mooist, je schrijft het ook zo beeldend!

Ja Pien heb je er niet meer

hannabelgje schreef:Heel herkenbaar. Ik wandel alleen in heel rustig gebied waar ik een paar keer per jaar iets tegenkom. Maar toch mag ze niet meer los. (Alleen tussen 5.00 en 5.30 in de velden). Die ene keer per jaar dat ik wel iets tegenkom vind ik eng genoeg om het gewoon niet meer te willen. Vroeger als ik heel in de verte iets zag dan riep ik haar en lijnde haar aan. Nu gaat ze als ik haar terugroep om zich heen staan kijken en is er gewoon vandoor. Ze weet gewoon wanneer ik iets gezien heb en laat zich dan dus niet meer pakken. Doodeng is het.

Verstuurd vanaf mijn SM-G903F met Tapatalk

Ja hier ook alleen tussen 5 en 5.30 uur op een 3/4 omheind grasveld weet ik veel dar om 5.20 uur iemand door een afgesloten poort tussen de struiken door komt...

Hij doet dit dus echt nooit, never helemaal niet. Ja bij vreemde honden, maar niet bij mensen, fietsers en zo. Liep eergisteren nog los en werd "aangereden" door een fietser dacht je dat hij een haar bewoog? Boeit hem zo niet. Nu zie en hoor en ruik je die van tevoren en komt het altijd van achter of van voor en niet van opzij.

- pien - schreef:Het was mijn eerste dag bij een nieuwe baan: in de groenten bij een biologisch-dynamisch tuinbouwbedrijf.
Om 8.30 op het erf verzamelen was er gezegd. Binnen zaten de bazen even pauze te houden, ze konden door het raam van de kamer zien dat de losse krachten aankwamen rond de afgesproken tijd.
Ik parkeer mijn fiets tegen een boom (opoefiets, dus heel hoog stuur) en ineens zit er een handvat tussen de knopen van m'n bloesje...
Fiets (van voor de oorlog) is zwaar, ik ben klein (1.60), slootkant loopt af, handvat zit in de knoop met mijn bloes..je voelt 'm al...ik donder met fiets en al in de sloot en verdwijn onder het kroos. Het is maar een klein laagje water met kroos en eronder allemaal zwarte blubber.
Ik mee naar binnen, douchen, oren goed uitbaggeren, mijn kleren in de wasmachine, geleende kleren aan en aan het werk. Een entree om niet snel te vergeten

Oeps Leuk als je bij diezelfde baas je jubileum zou vieren . Dan weet je ook wel wat je kan verwachten