Brandpunt: vechthonden

[Kaela]

Het is de toon die de muziek maakt maar ook het zijn ook de oren die het horen willen of de ogen die het lezen. Ik lees uit de tekst van Chery helemaal niet dat eigenaren van minder makkelijke honden dingen niet goed hebben gedaan. Chery stelt alleen dat ze nooit problemen heeft (gehad) met haar honden dus qua socialisatie kennelijk een prima job heeft gedaan. Niks meer, niks minder. Ze impliceert hiermee in mijn ogen helemaal niks. Dus ik begrijp het zere been ook niet.

Kennelijk kwam mijn eerste opmerking ook niet helemaal lekker bij Cherry binnen, terwijl ik dat ook helemaal niet zo bedoeld had. Geschreven tekst is plat en ja, bij mij kwam het gewoon echt niet lekker over (vooral omdat het een direct antwoord op mijn post was dat je er lang niet altijd iets aan kan doen). Ik begrijp nu dat ze het heel anders bedoeld, helemaal goed, zijn we er weer uit toch.

Maar dan nog he: eigenaren van honden maken toch ook veel fouten? Ja, we kunnen wel net gaan zitten doen alsof mensen die wel moeilijke honden hebben nooit fouten hebben gemaakt met de socialisatie of opvoeding maar dat is toch feitelijk ook raar? We stellen eerst dat er zoveel/zo vaak verkeerd wordt gesocialiseerd en vervolgens zeggen we "ik heb een moeilijke hond maar heb nooit 1 fout gemaakt, het ligt altijd aan een ander".

Nou, zo zwart wit stelde ik het toch ook echt niet. Natuurlijk maken mensen fouten. Iedereen. Maar op het moment dat jij een fijne leuke hond hebt en die wordt in 1 jaar tijd 3 keer in een aanlijngebied door een loslopende hond van achteren aangevallen, dan ben je wat mij betreft keihard slachtoffer. Of zoals Nelson is aangevallen, of zoals jij mee hebt gemaakt met die klapkaak, of Parelridder met de sarplaninac. Dan ben je gewoon keihard slachtoffer en met een beetje pech is jou leuke fijne hond dan helemaal niet fijn meer.

En ja, dat staat los van de fouten die je als baasje maakt, om welke reden dan ook. Gebrek aan kennis, gebrek aan betrokkenheid, gebrek aan vaardigheden en gewoon simpelweg omdat we allemaal fouten maken, hoe goed je ook je best doet. Ik durf best hand in eigen boezem te steken, no problemo. Maar ik kan écht niet op tegen 5 keer in een aanlijngebied aangevallen worden, waarvan 3 keer totaal onverwachts van achteren en alle keren met minimaal gaten tot gevolg.

[chery]

En zo is het ook, de omstandigheden waarin iets gebeurd kan je vaak niets aan doen, het gebeurt. En vaak op een moment waarin je het totaal niet verwacht. In jouw geval dus een aanlijngebied, waar je dus loslopende honden niet mag en kan verwachten.
En dat heb ik ook gezegd dat dat gewoon asociaal gedrag is van de mens. De hond weet niet dat hij daar niet los mag, de hond is ws niet sociaal, kan het dier daar wat aan doen? Meestal niet, maar er hoort wel een baas bij.
En dat daarna er schade is bij jouw eigen hond, zowel lichamelijk als geestelijk is heel logisch en heel moeilijk om daar mee om te gaan.

Ik hoop het nooit mee te maken. Ik krijg in Januari weer een pup, ik ga er hetzelfde mee om zoals ik de laatste jaren doe, maar gaat het dit keer goed uitpakken?

[Hope]

Natuurlijk maak je als eigenaar fouten. Ik ben met Nelson ook een paar keer goed weggekomen.
Liet hem los bij een groep pups en haalde hem daar te laat uit, liet hem los in omheind losloopgebied toen hij nog nét niet goed genoeg luisterde en kon me dus verontschuldigen bij mensen met een vieze broek dankzij mijn pup. Zo zijn er wel meer dingen gebeurd. Niets groots maar ja, er heeft echt weleens iemand last van mij gehad en Nelson zal ook wel eens heel diep gezucht hebben.

Maar toch. Ik deed mijn best en had een hele leuke hond. Die was vaak veel te enthousiast en dus liep hij vaak aan een lijn om te voorkomen dat hij overal maar op afstuiterde. Dat is typisch lab-gedrag: dolblij en in de overtuiging dat iedereen je leuk vindt. Ik vond van mezelf dat ik dat negen van de tien keer heel goed onder controle had. En die ene keer dat het tegenviel had ik ook maar gewoon een hond aan de lijn en geen robot en deed ik echt mijn best om niemand overlast te laten ervaren. Maar heb ik fouten gemaak? O, ja hoor.

Maar Nelson veranderde nadat een eigenaar van een klapkaak zijn hond los in een tuin had liggen en deze ineens Nelson dood wilde hebben. Nu train ik tot ik een ons weeg maar mijn hond is gewoon niet meer dezelfde. Als hij nu in een gevecht was belandt met een hond waarvan de eigenaar zijn best heeft gedaan om goed te socialiseren maar zodra bleek dat de hond gewoonweg niet betrouwbaar was daar maatregelen voor had getroffen, dan was mijn boosheid lang niet zo hevig geweest. Waar voor mij de pijn zit is dat er nog steeds heel veel eigenaren zijn die roepen dat honden het zelf wel uitzoeken. Die je geen ruimte geven met je bange hond of eigenaren die een onbetrouwbare hond hebben en dit gewoon niet serieus nemen.

Wat dat betreft komen we weer uit op etiquette en rekening houden met elkaar. Mijn hond stuiterde overal op af en ik hield hem aan de lijn want stel iemand was bang, of had een bange hond of een hond die lijnrust moest houden? Dat is gewoonweg beleefdheid en ik wordt er pissig van als ik een hond tegenkom waarvan de baas die beleefdheid niet heeft. Kan die hond niets aan doen, ligt puur aan de eigenaar.
Misschien heb ik iets fout gedaan met socialiseren en stuiterd Nelson daarom zo. Misschien is het karakter of DNA. Hoe dan ook heb ik me er gewoon naar te gedragen en me te beseffen dat ik niet de enige op de wereld ben en niet iedereen een stuiterende hond kan waarderen. Het kan mij eigenlijk gewoon geen donder schelen waarom een hond doet wat hij doet, als de eigenaar maar zorgt dat er zo min mogelijk hinder van is.

[chery]

Natuurlijk maak je als eigenaar fouten. Ik ben met Nelson ook een paar keer goed weggekomen.
Liet hem los bij een groep pups en haalde hem daar te laat uit, liet hem los in omheind losloopgebied toen hij nog nét niet goed genoeg luisterde en kon me dus verontschuldigen bij mensen met een vieze broek dankzij mijn pup. Zo zijn er wel meer dingen gebeurd. Niets groots maar ja, er heeft echt weleens iemand last van mij gehad en Nelson zal ook wel eens heel diep gezucht hebben.

Maar toch. Ik deed mijn best en had een hele leuke hond. Die was vaak veel te enthousiast en dus liep hij vaak aan een lijn om te voorkomen dat hij overal maar op afstuiterde. Dat is typisch lab-gedrag: dolblij en in de overtuiging dat iedereen je leuk vindt. Ik vond van mezelf dat ik dat negen van de tien keer heel goed onder controle had. En die ene keer dat het tegenviel had ik ook maar gewoon een hond aan de lijn en geen robot en deed ik echt mijn best om niemand overlast te laten ervaren. Maar heb ik fouten gemaak? O, ja hoor.

Maar Nelson veranderde nadat een eigenaar van een klapkaak zijn hond los in een tuin had liggen en deze ineens Nelson dood wilde hebben. Nu train ik tot ik een ons weeg maar mijn hond is gewoon niet meer dezelfde. Als hij nu in een gevecht was belandt met een hond waarvan de eigenaar zijn best heeft gedaan om goed te socialiseren maar zodra bleek dat de hond gewoonweg niet betrouwbaar was daar maatregelen voor had getroffen, dan was mijn boosheid lang niet zo hevig geweest. Waar voor mij de pijn zit is dat er nog steeds heel veel eigenaren zijn die roepen dat honden het zelf wel uitzoeken. Die je geen ruimte geven met je bange hond of eigenaren die een onbetrouwbare hond hebben en dit gewoon niet serieus nemen.

Wat dat betreft komen we weer uit op etiquette en rekening houden met elkaar. Mijn hond stuiterde overal op af en ik hield hem aan de lijn want stel iemand was bang, of had een bange hond of een hond die lijnrust moest houden? Dat is gewoonweg beleefdheid en ik wordt er pissig van als ik een hond tegenkom waarvan de baas die beleefdheid niet heeft. Kan die hond niets aan doen, ligt puur aan de eigenaar.
Misschien heb ik iets fout gedaan met socialiseren en stuiterd Nelson daarom zo. Misschien is het karakter of DNA. Hoe dan ook heb ik me er gewoon naar te gedragen en me te beseffen dat ik niet de enige op de wereld ben en niet iedereen een stuiterende hond kan waarderen. Het kan mij eigenlijk gewoon geen donder schelen waarom een hond doet wat hij doet, als de eigenaar maar zorgt dat er zo min mogelijk hinder van is.

+1 Amen!!! Je hebt helemaal gelijk. Want gooi een groep honden bij elkaar, die NOOIT in mensenhanden zijn geweest of bemoeienis met de mens heeft gehad(kijk naar de wolf) dan waren er wel problemen onderling, maar peanuts in vergelijking met wat je nu ziet gebeuren.

[Summerditches]

Er wordt hier ook veel over "de beste bedoelingen"gesproken die toch bij bepaalde combinaties niet goed uitpakken..maar laten we in de meeste gevallen toch maar uitgaan van de beste bedoelingen..
Gisteren loopt ML in een tuincentrum giga drukte met de kerst natuurlijk heel veel geluid, licht, lawaai, drukte etc.

Daar loopt een stelletje met een jonge herder..super lief beestje..waarschijnlijk ook volledig in het kader van "we moeten socialiseren en dus overal heen"..de beste bedoelingen dus.
ML is knetter hondengek..dus die blijft een beetje in de buurt hangen..de kleine pup schrikt wel 5 x van alle nieuwe dingen..een pop die opeens gaat praten..een kerstman met een bel uit niets etc. Iedere keer wordt het hondje met "alle liefde geaaid en liefdevol toegesproken" bij zijn schrik reactie..een beloning voor de schrik dus.
ML is helemaal geen bemoeial maar kon het gewoon niet aanzien. Hij heeft uiteraard niet gemeld dat dit wellicht toch niet de meest handige lokatie is maar voorzichtig verteld dat ze op moeten letten wanneer ze het hondje belonen..dus eigenlijk pas als hij ergens makkelijk langs loopt dat best spannend is en niet als hij schrikt.
Gelukkig voor ML waren de eigenaars heel belangstellend "meent u dat nou"..we wilden hem juist troosten omdat we het zielig vinden..
ML heeft hartstikke leuk met ze gesproken en ze snapten het uiteindelijk ook..en toen kwam de eindconclusie
"meneer..we snappen het helemaal en willen het heel graag goed doen en snappen nu eigenlijk pas wat we aan het doen zijn maar..we zitten al weken op puppycursus en daar is totaal niet overgesproken terwijl deze dingen zo belangrijk zijn"

[Kaela]

Er wordt hier ook veel over "de beste bedoelingen"gesproken die toch bij bepaalde combinaties niet goed uitpakken..maar laten we in de meeste gevallen toch maar uitgaan van de beste bedoelingen..
Gisteren loopt ML in een tuincentrum giga drukte met de kerst natuurlijk heel veel geluid, licht, lawaai, drukte etc.

Daar loopt een stelletje met een jonge herder..super lief beestje..waarschijnlijk ook volledig in het kader van "we moeten socialiseren en dus overal heen"..de beste bedoelingen dus.
ML is knetter hondengek..dus die blijft een beetje in de buurt hangen..de kleine pup schrikt wel 5 x van alle nieuwe dingen..een pop die opeens gaat praten..een kerstman met een bel uit niets etc. Iedere keer wordt het hondje met "alle liefde geaaid en liefdevol toegesproken" bij zijn schrik reactie.. een beloning voor de schrik dus.
ML is helemaal geen bemoeial maar kon het gewoon niet aanzien. Hij heeft uiteraard niet gemeld dat dit wellicht toch niet de meest handige lokatie is maar voorzichtig verteld dat ze op moeten letten wanneer ze het hondje belonen..dus eigenlijk pas als hij ergens makkelijk langs loopt dat best spannend is en niet als hij schrikt.
Gelukkig voor ML waren de eigenaars heel belangstellend "meent u dat nou"..we wilden hem juist troosten omdat we het zielig vinden..
ML heeft hartstikke leuk met ze gesproken en ze snapten het uiteindelijk ook..en toen kwam de eindconclusie
"meneer..we snappen het helemaal en willen het heel graag goed doen en snappen nu eigenlijk pas wat we aan het doen zijn maar..we zitten al weken op puppycursus en daar is totaal niet overgesproken terwijl deze dingen zo belangrijk zijn"

Dat het geen handige locatie is ben ik met je eens, maar met belonen voor de schrik ben ik het dan weer helemaal niet mee eens. Schrik is niet te belonen, schrik is een emotie en een reflex reactie en kun je niet belonen. Ga je wachten tot ie ergens zelf langs loopt ga je op gedrag zitten en ja, dat is te belonen, maar dan moet puplief het enge wel helemaal alleen overwinnen.

Zo zie je maar, zoveel mensen, zoveel meningen. Het is ook wel heel moeilijk om het goed te doen.

[pluk]

Dat het geen handige locatie is ben ik met je eens, maar met belonen voor de schrik ben ik het dan weer helemaal niet mee eens. Schrik is niet te belonen, schrik is een emotie en een reflex reactie en kun je niet belonen. Ga je wachten tot ie ergens zelf langs loopt ga je op gedrag zitten en ja, dat is te belonen, maar dan moet puplief het enge wel helemaal alleen overwinnen.

Zo zie je maar, zoveel mensen, zoveel meningen. Het is ook wel heel moeilijk om het goed te doen.

Ontzettend +1!

[Parelridder]

Dat het geen handige locatie is ben ik met je eens, maar met belonen voor de schrik ben ik het dan weer helemaal niet mee eens. Schrik is niet te belonen, schrik is een emotie en een reflex reactie en kun je niet belonen. Ga je wachten tot ie ergens zelf langs loopt ga je op gedrag zitten en ja, dat is te belonen, maar dan moet puplief het enge wel helemaal alleen overwinnen.

Zo zie je maar, zoveel mensen, zoveel meningen. Het is ook wel heel moeilijk om het goed te doen.

Dat ben ik met je eens, angst is een emotie en geen gedrag. Angst blokkeert zelfs het leren. De kunst is dus de emotie te veranderen, daar draagt het negeren van de pup na schrikken niet aan bij. Iets leuks, liefs of lekkers kan daar wel bij helpen.
Ik denk het in z'n algemeenheid de voorkeur heeft niet te knuffelen in reactie op schrik, maar - als de mate van schrik dat toe laat uiteraard - opgewekt/opgeruimd ("tralala, niks aan de hand, kom maar lekker lol maken, zie eens wat een leuke..") de hond over de schrik heen te helpen. Maar dat is omdat ik denk dat de emotie die je na streeft (onbezorgd en blij) daarmee vaak meer bereikt wordt dan met een aai.

Ik vind het overigens prima om een pup mee te nemen naar een tuincentrum of zo, maar zou het niet doen in combinatie met winkelen. Want de duur van het bezoek moet niet bepaald worden door wat je nog allemaal wilt zien of moet kopen, maar door wat het juiste moment voor pup is om af te ronden. En zo moet je ook bezig zijn met het leuk en goed houden van de ervaringen daar, niet met 'winkelen'..
Ik vind een winkelcentrum handig voor het wennen aan lopen op een gladde vloer (en overschakeling van de ene ondergrond naar de andere), kennismaking met automatische schuifdeuren, wennen aan geluiden van bijv. winkelwagentjes (ook als onderdeel van 'rare herrie' in het algemeen), wennen aan het lopen in een omgeving met relatief veel onbekende mensen (variant op 'markt', maar dan wat minder druk, in een marktsituatie is me de kans op het onder de voet gelopen worden te groot). In tuincentra zijn vaak veel mensen - zeker personeel - bereid om je pup wat lekkers te geven op en door jou gevraagde wijze (als pup wat verlegen is tav mensen). Ook prettig: de meeste mensen lopen er zonder haast, dus met wat minder ergernis over jouw in de weg huppelende hummel. Maar goed, je moet wel de ruimte nemen, bij socialisatie op wat dan ook, om door de reacties van pup te laten bepalen hoe en wat! Alleen dan maak je het tot de goede ervaring die het zijn moet.

[chery]

En zoek inderdaad een rustiger moment uit dan bijv. een kerstmarkt......

[Siberienne]

Dat ben ik met je eens, angst is een emotie en geen gedrag. Angst blokkeert zelfs het leren. De kunst is dus de emotie te veranderen, daar draagt het negeren van de pup na schrikken niet aan bij. Iets leuks, liefs of lekkers kan daar wel bij helpen.
Ik denk het in z'n algemeenheid de voorkeur heeft niet te knuffelen in reactie op schrik, maar - als de mate van schrik dat toe laat uiteraard - opgewekt/opgeruimd ("tralala, niks aan de hand, kom maar lekker lol maken, zie eens wat een leuke..") de hond over de schrik heen te helpen. Maar dat is omdat ik denk dat de emotie die je na streeft (onbezorgd en blij) daarmee vaak meer bereikt wordt dan met een aai.

Ik vind het overigens prima om een pup mee te nemen naar een tuincentrum of zo, maar zou het niet doen in combinatie met winkelen. Want de duur van het bezoek moet niet bepaald worden door wat je nog allemaal wilt zien of moet kopen, maar door wat het juiste moment voor pup is om af te ronden. En zo moet je ook bezig zijn met het leuk en goed houden van de ervaringen daar, niet met 'winkelen'..
Ik vind een winkelcentrum handig voor het wennen aan lopen op een gladde vloer (en overschakeling van de ene ondergrond naar de andere), kennismaking met automatische schuifdeuren, wennen aan geluiden van bijv. winkelwagentjes (ook als onderdeel van 'rare herrie' in het algemeen), wennen aan het lopen in een omgeving met relatief veel onbekende mensen (variant op 'markt', maar dan wat minder druk, in een marktsituatie is me de kans op het onder de voet gelopen worden te groot). In tuincentra zijn vaak veel mensen - zeker personeel - bereid om je pup wat lekkers te geven op en door jou gevraagde wijze (als pup wat verlegen is tav mensen). Ook prettig: de meeste mensen lopen er zonder haast, dus met wat minder ergernis over jouw in de weg huppelende hummel. Maar goed, je moet wel de ruimte nemen, bij socialisatie op wat dan ook, om door de reacties van pup te laten bepalen hoe en wat! Alleen dan maak je het tot de goede ervaring die het zijn moet.

Ben je wel eens op de kerstmarkt bij de intratuin geweest? Ik laatst per ongeluk wel, moest even een boodschap voor de honden. Nou, levensgevaarlijk daar, allemaal mensen die totaal niet kijken waar ze lopen .... ((vette knipoog)))

Ik snap wat je bedoelt, maar het ligt maar net aan de situatie en de pup. Spot ben ik als pup niet veel verder gekomen dan dorp en buurdorp. Die heeft geloof ik 10 minuten met open mond naar de schuifdeur vd buurtsuper zitten kijken. Shadow vond alles leuk en was nergens van onder de indruk, dus zelfs twee pups uit 1 nest hebben ander tempo nodig.

Spot is in het begin nooit mee geweest naar een stad, toen hij 1,5 jr was verzeilden we op een overvol plein Oslo (per ongeluk, bleek festival). Beetje spannend, maar hij vertrouwde dusdanig op mij dat hij gewoon rustig achter mij ging lopen. (Voor het eerst in zijn leven)

Socialiseren hoort mi ook te gaan over leren vertrouwen op een baas dat die je niet overvraagt en kunnen geloven dat die zegt dat het ok is.

Wat ik altijd zielig vind is pups op zaterdagmiddag in de stad die door hun eigenaren meegetrokken worden terwijl die etalages kijkt. Zo sneu.

Dat werd bij ons op puppy cursus wel benadrukt; ga in het tempo van de pup.

En ja, ik heb ook 'fouten' gemaakt - maar hoe zwaar zoiets uitpakt ligt ook aan het onderliggend karakter van de hond. Ik dacht dingen te weten vanuit mijn eeeste twee honden die voor deze twee net weer anders bleken te liggen. Dat is ook het leven.

[Parelridder]

Ben je wel eens op de kerstmarkt bij de intratuin geweest?

Nee, viel het op??

[Parelridder]

(...) Ik snap wat je bedoelt, maar het ligt maar net aan de situatie en de pup. Spot ben ik als pup niet veel verder gekomen dan dorp en buurdorp. Die heeft geloof ik 10 minuten met open mond naar de schuifdeur vd buurtsuper zitten kijken. Shadow vond alles leuk en was nergens van onder de indruk, dus zelfs twee pups uit 1 nest hebben ander tempo nodig. (...)

Dat is precies wat ik bedoel: niet vooraf bepalen dat je de Intratuin (bijv.) door gaat lopen, maar ter plekke kijken hoe pup op e.e.a. reageert en aan de hand daarvan bepalen wat wijsheid lijkt voor die dag. Ga je naar binnen? Ga je dan na de hal ook daadwerkelijk de winkel in? Doe je dat op eigen pootjes of op de arm? Enz.
En dat geldt voor alles, niet specifiek voor een winkel(centrum). Alles is nieuw, dus al die indrukken moeten (óók als pup het allemaal bere leuk vindt) verwerkt worden.

Maar goed, terug naar de 'vechthonden': al socialiseer je je helemaal de blubber, daarmee verhelp je de aard van het beesie niet. Dat zou immers betekenen dat je geen ras eigenschappen hebt, het allemaal Flatcoateds zijn, slechts in verschillende jasjes. Onzin natuurlijk!
Andersom vermoed ik wel dat de kans dat een hond anderen gaat aanvallen nav trauma veel kleiner is bij een ras wat gefokt is op het gemakkelijk met anderen door 1 deur kunnen, dan bij een ras wat bijv. gefokt is op waak- en verdedigingskwaliteiten.
Mijn Daantje is aangevallen door een Sarplaninac en heeft zich geen moment verweerd, slechts kei hard gepoogd de aanvaller te kalmeren en toen dat echt niet werkte, geprobeerd aan de aanvallende hond te ontkomen. Dat heeft geleid tot angst, hoewel ze al grote stappen maakte in haar herstel. Wanneer ze bang is, is ze nog steeds nooit agressief: ze wil dat waar ze bang voor is vermijden. Ze zal zéker niet hetgeen ze eng vindt opzoeken om aan te vallen. En inmiddels is gebleken dat ze ook als ze benaderd wordt door iets wat ze als bedreigend ervaart gelukkig nog steeds geen agressief vertoont.
De eigenaren van de Sarplaninac beweerden dat hun hond vroeger gepakt is door een andere hond en het daardoor kwam. Nou, laat ik het zo zeggen: hond-hond agressie is een raskenmerk van de Sarplaninac, dus op z'n minst in aanleg aanwezig geweest. Socialisatie vormt de eigenschappen die er zijn (je kunt een argwanend ras zo veel mogelijk op z'n gemak maken met de zaken waarmee hij vaak te maken zal hebben, je kunt een doldrieste retriever er middels een even intensieve socialisatie van overtuigen dat iedereen daar speciaal loopt om begroet te worden) maar het bepaald niet de eigenschappen van je maatje, de aanleg, 'de bodem'.

[Lil]

Dat is precies wat ik bedoel: niet vooraf bepalen dat je de Intratuin (bijv.) door gaat lopen, maar ter plekke kijken hoe pup op e.e.a. reageert en aan de hand daarvan bepalen wat wijsheid lijkt voor die dag. Ga je naar binnen? Ga je dan na de hal ook daadwerkelijk de winkel in? Doe je dat op eigen pootjes of op de arm? Enz.
En dat geldt voor alles, niet specifiek voor een winkel(centrum). Alles is nieuw, dus al die indrukken moeten (óók als pup het allemaal bere leuk vindt) verwerkt worden.

Maar goed, terug naar de 'vechthonden': al socialiseer je je helemaal de blubber, daarmee verhelp je de aard van het beesie niet. Dat zou immers betekenen dat je geen ras eigenschappen hebt, het allemaal Flatcoateds zijn, slechts in verschillende jasjes. Onzin natuurlijk!
Andersom vermoed ik wel dat de kans dat een hond anderen gaat aanvallen nav trauma veel kleiner is bij een ras wat gefokt is op het gemakkelijk met anderen door 1 deur kunnen, dan bij een ras wat bijv. gefokt is op waak- en verdedigingskwaliteiten.
Mijn Daantje is aangevallen door een Sarplaninac en heeft zich geen moment verweerd, slechts kei hard gepoogd de aanvaller te kalmeren en toen dat echt niet werkte, geprobeerd aan de aanvallende hond te ontkomen. Dat heeft geleid tot angst, hoewel ze al grote stappen maakte in haar herstel. Wanneer ze bang is, is ze nog steeds nooit agressief: ze wil dat waar ze bang voor is vermijden. Ze zal zéker niet hetgeen ze eng vindt opzoeken om aan te vallen. En inmiddels is gebleken dat ze ook als ze benaderd wordt door iets wat ze als bedreigend ervaart gelukkig nog steeds geen agressief vertoont.
De eigenaren van de Sarplaninac beweerden dat hun hond vroeger gepakt is door een andere hond en het daardoor kwam. Nou, laat ik het zo zeggen: hond-hond agressie is een raskenmerk van de Sarplaninac, dus op z'n minst in aanleg aanwezig geweest. Socialisatie vormt de eigenschappen die er zijn (je kunt een argwanend ras zo veel mogelijk op z'n gemak maken met de zaken waarmee hij vaak te maken zal hebben, je kunt een doldrieste retriever er middels een even intensieve socialisatie van overtuigen dat iedereen daar speciaal loopt om begroet te worden) maar het bepaald niet de eigenschappen van je maatje, de aanleg, 'de bodem'.

Ik weet het niet. Boris kruising herder heeft zich nooit verweerd en gedaan. Ik zou van hem nog kunnen zeggen ok dat was het labradordeel. Cayley ging als raszuivere Tervueren wel wegjagen en aanvallen masr is zelfs een paar keer gaan vluchten om aan een aanval te ontkomen. Die deed beiden. Jones, tja wat is hij.... zit in ieder geval mega waak- / verdedigingshond in qua gedrag, Sodeknetter zeg. Hij heeft zich 3 keer laten bijten en het enige dat hij deed was gillen als een mager speenvarken en zich op de grond gooien. Ook de keren waarvan ik dacht nah dit is gewoon ff bazig gedrag van de andere hond en niets echts lelijks dan is zijn tactiek gillen en je platgooien. En dat voor een hond die zeer slecht gesocialiseerd is en echt extreem waaks is.

Ik denk dat het toch meer individu als ras bepaald is wat de gedragskeuze is. Hoewel ik ook wel geloof in herder etc valt sneller aan dan te vluchten ken ik erg veel uitzonderingen. En dan te bedenken dat de honden die mijn hond naar de da hielpen dus golden retrievers, jachthonden, Berner Sennen jack Russel etc waren. Ik denk dat individu meer zegt dan raseigenschap

[Martine-Tom]

Ik weet het niet. Boris kruising herder heeft zich nooit verweerd en gedaan. Ik zou van hem nog kunnen zeggen ok dat was het labradordeel. Cayley ging als raszuivere Tervueren wel wegjagen en aanvallen masr is zelfs een paar keer gaan vluchten om aan een aanval te ontkomen. Die deed beiden. Jones, tja wat is hij.... zit in ieder geval mega waak- / verdedigingshond in qua gedrag, Sodeknetter zeg. Hij heeft zich 3 keer laten bijten en het enige dat hij deed was gillen als een mager speenvarken en zich op de grond gooien. Ook de keren waarvan ik dacht nah dit is gewoon ff bazig gedrag van de andere hond en niets echts lelijks dan is zijn tactiek gillen en je platgooien. En dat voor een hond die zeer slecht gesocialiseerd is en echt extreem waaks is.

Ik denk dat het toch meer individu als ras bepaald is wat de gedragskeuze is. Hoewel ik ook wel geloof in herder etc valt sneller aan dan te vluchten ken ik erg veel uitzonderingen. En dan te bedenken dat de honden die mijn hond naar de da hielpen dus golden retrievers, jachthonden, Berner Sennen jack Russel etc waren. Ik denk dat individu meer zegt dan raseigenschap

Zou dat ook niet deels komen door het doorfokken en op uiterlijk selecteren waardoor raseigenschappen neigen te verdwijnen?

Als ik kijk naar de rassen waarin dat nog iets minder speelt zie je namelijk veel duidelijker en stabieler de eigenschappen terugkomen in alle honden. Niet dat er daarmee geen individuele verschillen zijn, maar in de basis hebben ze wel dezelfde eigenschappen.

[Kaela]

En het is ook leerervaring. De eerste 3 keren heeft Oscar enkel willen vluchten. Hij is door de herder die hem aanviel zo hard over de straat gesleurd dat al zijn nagels tot ver in het leven afgescheurd waren en hij had een best gat in het oor en gaten in zijn hals Dus dat was een behoorlijk heftige aanval. Toch is hij pas sinds de vierde keer gaan terug vechten. En dan ook alleen nog als het écht moet.

Nu kan hij geen honden meer dulden die bij hem komen buurten. Althans "stoere" honden. Teefjes en onderdanige tot neutrale honden gaan nog wel, dan is het soms gelijk goed en soms wat gespannen gedraai om elkaar heen. Maar reuen die op ons af denderen en een beetje haantjesgedrag vertonen lokken direct vechten uit. Terwijl als die hond aangelijnd is en dan toch uitvalt, we er op een halve meter langs kunnen lopen. Het blijft echt wel diep erin zitten dat ie geen vechterstype is en het alleen maar doet als hij zich er toe gedwongen voelt. Maar als ie besluit dat ie vechten moet is het ook wel menens en gaat het smerig. En het is een rotgevoel dat de enigen die dat uiteindelijk echt voorkomen kunnen, alle andere hondenbazen zijn door hun hond niet op ons af te laten denderen. Wij doen ons uiterste best door heel zorgvuldig te zijn in waar en wanneer we wandelen, het gaat gelukkig al heel erg lang goed.