Barfplaats.nl

En mij wil je niet in je team! Ik ben een hele slecht teamworker...., vind altijd dat ik alles het beste kan en kan zo slecht iets uit handen geven dat ik gestrest raak van teamwork. Ik moet en zal controle houden op alles, stel je voor dat een ander iets doet en ik had het beter gekund. En dat is dus precies waarop ik jaren geleden gestruikeld ben.......

Hoewel ik heel sociaal kan zijn en ook ben, is mijn andere ik een einzelgänger.

Ik vind het wel grappig om te lezen, bij ons op het werk werken voeren wij uit wat opdrachtgevers willen, het feit dat wij als organisatie bestaan is een verplichting vanuit het rijk en daar is een kwaliteitsniveau onder gehangen.

Vandaag zat ik bij een gesprek over de opdracht van 2016, zowel de opdrachtgever als onze dienst waren het met elkaar eens: wat is nu eigenlijk kwaliteit? Dat een 4 onder de maat is ja en dat een 10 kwaliteit is ja, maar waarom zou een 6 of 7 niet net zo goed kwaliteit zijn? Het verschil tussen die 7 en 10 is vooral tijd en dus geld. Wat betekent dat er bij een 10 minder gedaan kan worden dan bij een 7 voor het zelfde geld. En als je investeert in de kennis en kunde van mensen en mensen op de plekken neerzet waar ze kunnen uitblinken, kun je ook meer werk en meer kwaliteit leveren.

Dus de beste zijn en je steeds moeten verbeteren om je te meten aan de beste, nee daarmee zouden wij onze organisatie om zeep helpen. Wij moeten gaan voor die 6 of 7. En bij risico's kunnen we voor de 10 gaan.

Angelique schreef:Ik moest het even terugzoeken, maar ik las dat iemand er verdrietig van werd dat er mensen zijn die zich grijze muis voelen. En idd voelden mensen zich geroepen complimenten te maken, terwijl ik daar niet naar zocht ofzo en mensen die gewoon...terecht zeiden dat ze goed en/of trots zijn op capaciteit A of B, dat die geen extra complimenten kregen. En dat geeft dan toch een gevoel dat men denkt dat ik om een compliment verlegen zit omdat ik van mezelf vind dat ik nergens in uitblink. (ik vond het wel lief hoor) Maar het is gewoon zoals het is. Ik kan heel veel, maar ben nergens echt een vakidioot in. Het is het allemaal net niet. Ik ben gewoon allrounder

Maar nee hoor, ik hoef geen tien. Goed beschouwd was dat al een doorn in het oog van mijn leraren, dat ik met een voldoende....op mijn sokken binnen gesleept (oké, op wiskunde na) genoegen nam. Maar het grote voordeel van grijze muis zijn, is dat als je een keertje richting de 8 gaat, je daar ook spontaan vreselijk blij van kan worden. (kinderhand is snel gevuld ) En de druk is weg, de druk om een tien te halen, terwijl je weet dat je stik je best kan doen een kamer perfect te behangen, maar dat dat lastige hoekje 'm toch weer niet gaat worden. Dan doe je je best en lukt het hoekje wonderwel wel, jippieeeee, lukt het niet..ook goed. ....een gordijntje...ook leuk.

Mjah, wij zien dus talenten en goede eigenschappen bij jou (waar ik zelfs wel jaloers op ben) en waarvan je zelf zoiets hebt "da's toch heel normaal, niks bijzonders, gewoon een zesje, hooguit een zeventje". En we kennen je goed genoeg om te weten dat als jij zoiets schrijft, dat ook zo exact bedoelt, zo van "niks mis mee maar ik blink nergens in uit". Ik denk dat meeste van ons, zo niet allemaal, weten dat als nou iemand absoluut niet om een complimentje verlegen zit: dan ben jij het. Dus als ik schrijf dat ik vind dat jij ergens heel goed in bent, dan schrijf ik dat niet omdat ik je zielig vindt, geloof me . Maar wel omdat ik vind dat je jezelf daar meer credit zou mogen geven. Doe je niet, weet ik toch wel (en die anderen krijgen geen compliment omdat zij zichzelf al de credit geven die ze verdienen ).

Lizzy schreef:Bij mij wel!

Hoera! Ik ga voor Lizzy werken!

Ben ik nou eerder Mod dan Eelke?

Angelique schreef:Ik moest het even terugzoeken, maar ik las dat iemand er verdrietig van werd dat er mensen zijn die zich grijze muis voelen. En idd voelden mensen zich geroepen complimenten te maken, terwijl ik daar niet naar zocht ofzo en mensen die gewoon...terecht zeiden dat ze goed en/of trots zijn op capaciteit A of B, dat die geen extra complimenten kregen. En dat geeft dan toch een gevoel dat men denkt dat ik om een compliment verlegen zit omdat ik van mezelf vind dat ik nergens in uitblink. (ik vond het wel lief hoor) Maar het is gewoon zoals het is. Ik kan heel veel, maar ben nergens echt een vakidioot in. Het is het allemaal net niet. Ik ben gewoon allrounder

Dat was ik en dat is zoals ik het voel. En dat komt heel erg door wat Lizzy zei over het verschil in jezelf beoordelen (rating) en ook door wat Boeffie Blafmans zei over waar je jezelf mee vergelijkt, op welk groeiproces je je focust. Ik krijg bij de posts van mensen die zichzelf middelmatig vinden het gevoel dat zij zichzelf niet goed genoeg vinden en dat is mijn subjectieve interpretatie natuurlijk. Nu heb jij dat gevoel bij mij sindsdien wel weerlegt, maar jou eerste post raakte mij daardoor heel erg. Zeker met deze smiley erbij.

Ik krijg het niet goed in woorden opgeschreven, ik weet niet goed hoe ik het zeggen moet. Maar het komt er op neer dat ik vind dat iedereen iets heeft waar hij/zij trots op mag zijn. Ook al blink je niet uit, ook al haal je geen 10en maar 6jes. Ik vind het erg om te lezen dat mensen jarenlang te horen krijgen dat ze niet goed/slim/leuk genoeg zijn omdat ze niet overal 10en op halen. En daardoor dat ook gaan denken over zichzelf. Ik vind het fijn om te horen als mensen blij worden van zichzelf, om welke reden dan ook. Het gaat niet om grote dingen, het gaat niet om uitblinken. Je mag ook gewoon trots zijn op het feit dat je een heerlijke oezenmama bent. Of wat dan ook. En ik ben er nou wel van overtuigd dat jij wel happy met jezelf bent hoor. Maar ja, ik word er verdrietig van als ik het gevoel krijg dat mensen zichzelf niet goed genoeg vinden. Iedereen is bijzonder en iedereen heeft zijn eigen verhaal en geschiedenis.

Kim_S schreef:Hoera! Ik ga voor Lizzy werken!

Ben ik nou eerder Mod dan Eelke?

Ik denk dat ik ook allround ben . En daar voel ik me tegenwoordig prima bij! Vroeger vond ik dat ik ook ergens in uit moest blinken, net als iedereen. Maar nu ik wat ouder word besef ik dat dat helemaal niet hoeft. Ik vind het nog steeds leuk om nieuwe dingen te leren, op alle gebied (nu bezig met Italiaanse les). In een team ben ik degene die bij wilde voorstellen en plannen het enthousiasme een beetje de kop in drukt door te zeggen: ' ja, maar.... hebben jullie aan die en die risico's gedacht?'. De pietlut dus... Maar die zijn ook nodig in een team .

Ik ben heel zelfstandig, dat moet ook aangezien mijn lief meer weg is dan thuis is. Van schilderij ophangen, tot een dimmer van een lamp repareren en van een lekkende kraan tot laminaat leggen.. je word vanzelf handig in huis en ik ben er best wel trots op dat ik zelden hulp hoef in te schakelen.

En ik ben heel goed met hondjes, in alle soorten en maten. Heerlijk om met ze te trainen, wandelen, knuffelen, maar ook getraumatiseerde dieren reageren goed op mij. Pff mijzelf een complimentje maken is niet mijn sterkste kant.

Ik vind mijzelf ook absoluut geen grijze muis hoor, in tegendeel. En zielig ben ik al helemaal niet.


Er zijn een heleboel dingen waar ik goed in ben, maar dat vind ik al zo gewoon dat ik dat niet meer herken als positief. Iets met onbewust bekwaam enzo.....


Ik lees hier overigens veel herkenbare dingen.

Mooie maar idd lastige vraag.
Er zijn best een aantal eigenschappen van mezelf waar ik trots op ben, sommige zijn eigenschappen waar ik hard voor gewerkt heb en sommigen zijn gewoon onderdelen van mijn karakter en geworden door gewoon leven, ervaren, leren en zijn.

Ik ben door hard leren bijvoorbeeld een persoon die nu communicatief sterk is en ik kan dus met iedereen praten ongeacht onderwerp achtergrond en situatie dit is een eigenschap waar ik hard voor gewerkt heb want van mezelf was/ben ik een heel gesloten en zelfs wat verlegen persoon.
Maar zeker met mijn werk ( zorg nu horeca vroeger) nu en in het verleden was open communiceren erg belangrijk en thuis werd het ook van me geëist dus heb het moeten leren en ik kan met trots zeggen dat dat behoorlijk goed gelukt is.
Om zo te leren open te praten heb ik de mazzel dat ik me overal vaak voor interesseer en dus van heel veel zaken een klein beetje weet en van zaken die me echt heel erg interesseren weet ik behoorlijk veel en die kennis hou ik ook bij door me constant er in te verdiepen.
Als jong meisje was ik een heel onzeker meisje wat verlegen, bangig en liever onzichtbaar was, dit was ik mede door wat vervelende levens ervaringen al op jonge leeftijd maar ook door mijn karakter.
Daarom ben ik trots dat ik mede met het communiceren zo gegroeid ben als persoon en ik in alle eerlijkheid kan zeggen dat ik al vele jaren niet meer onzichtbaar wens te zijn. En met communiceren bedoel ik niet alleen gewoon slap praten maar ook echt praten dus kunnen onderbouwen wat ik voel wat ik wens wat ik bedoel en wat ik graag van een ander zie of hoor etc.

Een aangeboren kwaliteit die ik heb waar ik trots op ben is mijn ijzeren wil.
Als ik ergens voor ga dan is het 200% en ik laat me niet zomaar van de wijs brengen, dit heeft ook als positieve bijwerking dat ik stevig en sterk in mijn schoenen sta, vroeger werd er altijd over mij gezegd van 'als het buigen is of barsten dan is het bij Annewil barsten ' hahaha nu is dit gelukkig echt niet meer het geval maar de kern is nog het zelfde en ik ervaar dat als positief al zien/ervaren anderen het misschien als negatief .

Ik heb hier heel lang na moeten denken. Hoewel ik aardig tevreden met en over mijzelf ben, kon ik niets bedenken waar ik in uit zou blinken. Maar vandaag werd het antwoord mij door anderen in de schoot geworpen. Ik ben heel creatief in het vinden van oplossingen. Het maakt niet uit welk probleem ik tegenkom, ik vind wel een oplossing, of eigenlijk meerdere oplossingen.
Ik ben opgevoed met het gezegde: "gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat". En mede door mijn gemakzucht heb ik mij aangeleerd om altijd te zoeken naar de beste (of minst vermoeiende) oplossing. Het is een tweede natuur geworden en ik denk er niet meer bij na, maar het valt anderen wel op en nu ik er over nadenk ben ik eigenlijk heel blij met dit 'talent'. Het bespaart mij en anderen een hoop zorgen en problemen.

Pauline schreef:En mij wil je niet in je team! Ik ben een hele slecht teamworker...., vind altijd dat ik alles het beste kan en kan zo slecht iets uit handen geven dat ik gestrest raak van teamwork. Ik moet en zal controle houden op alles, stel je voor dat een ander iets doet en ik had het beter gekund. En dat is dus precies waarop ik jaren geleden gestruikeld ben.......

Hoewel ik heel sociaal kan zijn en ook ben, is mijn andere ik een einzelgänger.

dan kunnen wij goed samenwerken Ik ben ook geen teamplayer, moet ook altijd controle houden en vind dat ik de dingen beter kan dan een ander (en dat is zo vaak al bewezen............) Dat is voor mij ook een struikelblok geworden op mijn werk........ Ik kan ook niet iets versturen naar een klant ofzo, terwijl ik weet dat er een fout in zit, die vaak door een ander gemaakt is. Ik los die fout op en dan pas mag het op de bus......... rete vermoeiend zoiets........ maar ja, ik weet niet hoe ik er anders mee om moet gaan, mijn perfectionisme zit me dan behoorlijk in de weg. Vandaar ook dat ik schreef dat hetgene waar ik trots op mag zijn, tevens mijn valkuil is.........