het wachten is op Bonnie die zometeen weer op de camera verschijnt
er was wederom een complicatie; het geel in en dus ook uit haar buik was toch gal....
ondanks dat haar galzuren in bloed normaal waren en ze niet geel zag toch op advies van chirurg vanochtend een echo gedaan
daarop was geen galblaas te zien en dat verwacht je wel, zelfs een grote, bij een hond die niet eet....
dus:????????
was de galblaas kapot? dat is te reapareren..
was de verbinding tussen galblaas en darm of galblaas en lever kapot? dat is niet te reapareren..
dus om 11.50uur telefoon:
optie 1: in laten slapen
optie 2: opereren met dan nog steeds de vraag wat het zou zijn; galblaas of 1 van de verbindingen... (operabel of niet??)
daarbij: eerst kijken hoe de buik eruit zag na alle `shit` en operaties met de nodige verklevingen natuurlijk....
ik heb dus ook toestemming gegeven om als zij het niet zagen zitten haar niet meer wakker te laten worden....
dus voor de duidelijkheid: als de chirurg er geen heil in zag had de chirurg (die haar al 3 keer eerder geopereerd heeft) had hij dit niet als optie genoemd....
liever alle `ellende` met een goede afloop dan na 90 % stoppen met een dode hond
wij zijn dus blij met het vertrouwen dat de artsen en zeker de chirurg (die bleek steeds even bij Bonnie te zijn wezen kijken als hij op de afdeling was, en das LIEF!!

) in Bonnie hadden.
het is een bijzonder sterk meiske, dat werd vandaag wederom meerdere malen geroepen en tevens dat dit echt een bizar verhaal is. dat ze dit allemaal overleeft!!
tja, en wie ben ik dan (zijn wij dan) om er de stekker uit te trekken???? als ze het zelf niet op geeft..
chirurg vind het nu ook tijd dat ze naar huis gaat, hihi
wij zijn heeeeeeeeeeeel erg blij en hopen dat dit echt de laatste hobbel was!!
natuurlijk zijn de komende 24/48 uur weer spannend (maar ach.. we/ZIJ is wel wat gewend nu

)
ze ligt nu lekker te slapen, net terug op de afdeling en ik ga zo even met hun bellen
vanavond laten we haar vanzelfsprekend met rust en gaan we alleen achter de pc zitten koekeloeren
