Barfplaats.nl

Erna schreef: Niet eerder gereageerd maar ik net zoals iedereen op BP lees ik iedere dag een paar keer bij en hoop dat alles goed gaat uitpakken.

Eventjes terug wordt gezegd dat er grenzen zijn overgegaan. Ik deel die mening maar ik weet ook eigenlijk wel zeker dat dat een logisch gevolg is van hetgeen er allemaal gebeurd.  Hond krijgt maagtorsie, wordt geopereerd en doorstaat tegen alle verwachtingen (in ieder geval de mijne) de eerste 48 uur. Lijkt op te knappen maar krijgt terugval. Opnieuw wordt er gekeken en milt lijkt oorzaak van het probleem te zijn dus die gaat er ook uit. Hond lijkt wederom op te knappen. Krijgt opnieuw een terugval en nu blijkt de galblaas het probleem te zijn dus die wordt ook weggehaald. Op de momenten dat je hond lijkt op te knappen zul je bij een terugval als eigenaar zijnde heel graag het nieuwe probleem aan willen pakken en een volgende drempel overgaan. Hoop doet leven immers. Ik snap dat heel erg goed. Ik denk dat niemand van te voren kan zeggen wat we gedaan zouden hebben als wij voor het probleem hadden gestaan tenzij we het zelf meegemaakt hebben. En tsja, veel meer organen kunnen er ook niet uit zodat het nu op de levenskracht en wil van Bonnie aankomt.

Het niet willen eten van Bonnie vind ik op dit moment geen maatstaf of het wel of niet goed met haar zou gaan. Een slechte eetlust is namelijk een symptoom van een slecht functionerende galblaas dus het een kan met het ander te maken hebben.

Ik denk ook niet dat ik de stekker er op dit moment uit zou trekken. De hond heeft het zwaar, dat klopt maar tegelijkertijd vind ik niet dat op de foto's te zien is dat ze opgeeft. Voor een doodzieke hond ziet ze er nog heel aardig uit.

Over de rekening hoeven we ons al helemaal geen zorgen te maken, dat mogen de eigenaren doen en die zullen ongetwijfeld het vermogen hebben om  te bepalen of het hen allemaal waard is.

Voor nu komt het goed uit dat het kerst en nieuwjaar is...iedereen heeft kaarsen in huis en laten we die allemaal maar aansteken in de hoop dat Bonnie snel zo goed functioneert dat ze naar huis mag.

Erna schreef: Niet eerder gereageerd maar ik net zoals iedereen op BP lees ik iedere dag een paar keer bij en hoop dat alles goed gaat uitpakken.

Eventjes terug wordt gezegd dat er grenzen zijn overgegaan. Ik deel die mening maar ik weet ook eigenlijk wel zeker dat dat een logisch gevolg is van hetgeen er allemaal gebeurd.  Hond krijgt maagtorsie, wordt geopereerd en doorstaat tegen alle verwachtingen (in ieder geval de mijne) de eerste 48 uur. Lijkt op te knappen maar krijgt terugval. Opnieuw wordt er gekeken en milt lijkt oorzaak van het probleem te zijn dus die gaat er ook uit. Hond lijkt wederom op te knappen. Krijgt opnieuw een terugval en nu blijkt de galblaas het probleem te zijn dus die wordt ook weggehaald. Op de momenten dat je hond lijkt op te knappen zul je bij een terugval als eigenaar zijnde heel graag het nieuwe probleem aan willen pakken en een volgende drempel overgaan. Hoop doet leven immers. Ik snap dat heel erg goed. Ik denk dat niemand van te voren kan zeggen wat we gedaan zouden hebben als wij voor het probleem hadden gestaan tenzij we het zelf meegemaakt hebben. En tsja, veel meer organen kunnen er ook niet uit zodat het nu op de levenskracht en wil van Bonnie aankomt.

Het niet willen eten van Bonnie vind ik op dit moment geen maatstaf of het wel of niet goed met haar zou gaan. Een slechte eetlust is namelijk een symptoom van een slecht functionerende galblaas dus het een kan met het ander te maken hebben.

Ik denk ook niet dat ik de stekker er op dit moment uit zou trekken. De hond heeft het zwaar, dat klopt maar tegelijkertijd vind ik niet dat op de foto's te zien is dat ze opgeeft. Voor een doodzieke hond ziet ze er nog heel aardig uit.

Over de rekening hoeven we ons al helemaal geen zorgen te maken, dat mogen de eigenaren doen en die zullen ongetwijfeld het vermogen hebben om  te bepalen of het hen allemaal waard is.

Voor nu komt het goed uit dat het kerst en nieuwjaar is...iedereen heeft kaarsen in huis en laten we die allemaal maar aansteken in de hoop dat Bonnie snel zo goed functioneert dat ze naar huis mag.

Erna schreef: Niet eerder gereageerd maar ik net zoals iedereen op BP lees ik iedere dag een paar keer bij en hoop dat alles goed gaat uitpakken.

Eventjes terug wordt gezegd dat er grenzen zijn overgegaan. Ik deel die mening maar ik weet ook eigenlijk wel zeker dat dat een logisch gevolg is van hetgeen er allemaal gebeurd.  Hond krijgt maagtorsie, wordt geopereerd en doorstaat tegen alle verwachtingen (in ieder geval de mijne) de eerste 48 uur. Lijkt op te knappen maar krijgt terugval. Opnieuw wordt er gekeken en milt lijkt oorzaak van het probleem te zijn dus die gaat er ook uit. Hond lijkt wederom op te knappen. Krijgt opnieuw een terugval en nu blijkt de galblaas het probleem te zijn dus die wordt ook weggehaald. Op de momenten dat je hond lijkt op te knappen zul je bij een terugval als eigenaar zijnde heel graag het nieuwe probleem aan willen pakken en een volgende drempel overgaan. Hoop doet leven immers. Ik snap dat heel erg goed. Ik denk dat niemand van te voren kan zeggen wat we gedaan zouden hebben als wij voor het probleem hadden gestaan tenzij we het zelf meegemaakt hebben. En tsja, veel meer organen kunnen er ook niet uit zodat het nu op de levenskracht en wil van Bonnie aankomt.

Het niet willen eten van Bonnie vind ik op dit moment geen maatstaf of het wel of niet goed met haar zou gaan. Een slechte eetlust is namelijk een symptoom van een slecht functionerende galblaas dus het een kan met het ander te maken hebben.

Ik denk ook niet dat ik de stekker er op dit moment uit zou trekken. De hond heeft het zwaar, dat klopt maar tegelijkertijd vind ik niet dat op de foto's te zien is dat ze opgeeft. Voor een doodzieke hond ziet ze er nog heel aardig uit.

Over de rekening hoeven we ons al helemaal geen zorgen te maken, dat mogen de eigenaren doen en die zullen ongetwijfeld het vermogen hebben om  te bepalen of het hen allemaal waard is.

Voor nu komt het goed uit dat het kerst en nieuwjaar is...iedereen heeft kaarsen in huis en laten we die allemaal maar aansteken in de hoop dat Bonnie snel zo goed functioneert dat ze naar huis mag.