Barfplaats.nl

Aan de ene kant snap ik de redenering, aan de andere kant... het gaat er denk ik om of iets soepel beweegt of niet en waar dan het probleem zit.

Even een ander voorbeeld - waarbij ik aan wil tekenen dat ik niet denk dat dit van toepassing is op jouw meisje. Mijn man had dus last van zijn knie, band aan de binnenzijde. Uiteindelijk zit daar niet het probleem. Het probleem zit in een bewegingsbeperking in zijn heup. Die is in de loop van jaren ontstaan. Ondanks fikse belasting (fanatieke sporter, mn hardlopen) nooit een blessure gehad. Tot die knie dus na 30 jaar hardlopen. Het ging altijd goed omdat hij compenseerde. Tot... het systeem dat de compensatie moest doen overbelast raakte. En dan weer terug komen tot een werkzaam systeem is ongelofelijke moeilijk. Want die heup zat al JAREN vast. En daarbij op verschillende niveaus de wervelkolom. En dat heb je niet zomaar even los. Manipulatie van de wervels geeft dan wel ruimte om aan de rest te gaan werken. Daarnaast ontzettend veel mobiliserende oefeningen (rekken en strekken, bv met yoga). En wat bij hem ook meespeelde: 10 jaar een trekkende hond aan de heupgordel, dat helpt ook niet (oh nee, dat was een ander topic... maar die hond kreeg je het trekken echt niet afgeleerd).

Persoonlijk denk ik dat er meer in systemen moet worden gedacht in de (dier)geneeskunde, in beweegketens. Als een hond soepel beweegt en symmetrisch, dan zal dat beetje scheefstand wel. Als een hond een asymmetrie heeft, blijft denk ik wel het risico bestaan op problemen daardoor.

Nu heb ik simpelweg te weinig verstand van beweegketens bij honden om te weten hoe die in elkaar zitten. Heb wel wat geleerd over die van mensen (google maar eens op Kinetic chains als je interesse hebt) om iets zinnigs te durven zeggen over of je wel of niet iets met de rug zou moeten. Ik denk dat jij zo minutieus naar je hond kijkt dat je het wel gaat zien of de rug een belemmering is.

Maar ik persoonlijk vind "niet aan sleutelen als het lichaam een werkbaar compromis heeft gevonden" toch wel iets kort door de bocht. Vooral omdat het verband tussen een klacht en de plek waar de blokkade zit die de keten verstoort ook nogal eens over het hoofd wordt gezien. Meest bekende voorbeeld is hielspoor. Dat is namelijk 99 vd 100 keer geen voetprobleem. Dat is een verkorte keten van alle spiergroepen aan de achterzijde van het lichaam. Te beginnen bij vaak een immobiele bekken/heup regio. Maar het uit zich in de voet....

De asymmetrie leidde niet tot klachten, de 'behandeling' er van wel (overigens zonder de asymmetrie te verhelpen, in tegenstelling tot wat Aharon hierover zelf meldde toen ze haar duimen naast elkaar op de ruggenwervel plaatste).
Bijna alle mensen hebben een lichte asymmetrie, dus dat dit op den duur tot klachten leidt ben ik niet met je eens. Dan zouden we bijna allemaal hiermee te kampen hebben en gelukkig is dat niet het geval.

Daantjes wervels zijn gemanipuleerd, middels chiropractie, toen de orthomanuele 'behandeling' klachten veroorzaakt had. Dit heeft zichtbare verbetering gegeven op de plekken waar ze behandeld mag worden, maar de MRI liet zien dat daar waar Aharon haar 'behandelde' letsel is aangebracht, wat niet behandeld/gemanipuleerd mag worden. Misschien niet zo belangrijk, maar dat komt ook overeen met mijn gevoel daarbij tot die tijd: Daantjes reactie zowel qua spanning als mimiek beviel me bij die 'Aharon wervels' totaal niet.
Controle zou dus de wervels betreffen waar al 3 keer van gevonden is dat het niet meer gebaat lijkt bij chiropractie, maar wat kennelijk toch nog weer terug kan komen. Echter, ik zie geen achteruitgang. Daarnaast was tav de behandelbare lokaties niet goed meer vast te stellen of er sprake was van 'blokkade' of dat Daantje zich schrap zette omdat ze pijn verwachtte. De bewegelijkheid is dus niet zo objectief waar te nemen. Onze indruk was dat het de laatste keren 'schrap zetten' betrof. Mijn eigen fysio vindt ook dát een reden om het niet te vervolgen, want als iemand zich schrap zet forceer je.

Parelridder schreef:De asymmetrie leidde niet tot klachten, de 'behandeling' er van wel (overigens zonder de asymmetrie te verhelpen, in tegenstelling tot wat Aharon hierover zelf meldde toen ze haar duimen naast elkaar op de ruggenwervel plaatste).
Bijna alle mensen hebben een lichte asymmetrie, dus dat dit op den duur tot klachten leidt ben ik niet met je eens. Dan zouden we bijna allemaal hiermee te kampen hebben en gelukkig is dat niet het geval.

Daantjes wervels zijn gemanipuleerd, middels chiropractie, toen de orthomanuele 'behandeling' klachten veroorzaakt had. Dit heeft zichtbare verbetering gegeven op de plekken waar ze behandeld mag worden, maar de MRI liet zien dat daar waar Aharon haar 'behandelde' letsel is aangebracht, wat niet behandeld/gemanipuleerd mag worden. Misschien niet zo belangrijk, maar dat komt ook overeen met mijn gevoel daarbij tot die tijd: Daantjes reactie zowel qua spanning als mimiek beviel me bij die 'Aharon wervels' totaal niet.
Controle zou dus de wervels betreffen waar al 3 keer van gevonden is dat het niet meer gebaat lijkt bij chiropractie, maar wat kennelijk toch nog weer terug kan komen. Echter, ik zie geen achteruitgang. Daarnaast was tav de behandelbare lokaties niet goed meer vast te stellen of er sprake was van 'blokkade' of dat Daantje zich schrap zette omdat ze pijn verwachtte. De bewegelijkheid is dus niet zo objectief waar te nemen. Onze indruk was dat het de laatste keren 'schrap zetten' betrof. Mijn eigen fysio vindt ook dát een reden om het niet te vervolgen, want als iemand zich schrap zet forceer je.

Ik antwoordde ook niet zozeer specifiek op Daantje, maar meer in zijn algemeenheid dat een compensatie niet altijd de gewenste oplossing" hoeft te zijn op lange termijn.

En ik ben het met je eens: asymmetrie komt heel vaak voor en hoeft geen aanleiding tot klachten te zijn. Ik doel ook niet op een asymmetrie in de zin van een lichte scheefstand oid. Ik doel op asymmetrie in de zin van asymmetrisch bewegen dus de ene kant veel meer belasten dan de andere. En dan denk ik even aan Spot, de heel duidelijk rechts heel anders bewoog dan links (ik kan wel een keer een filmpje laten zien). Nu heeft hij nog steeds een waggelkontje maar het is lig symmetrisch en beweegt meer ontspannen.

Ik vind ook dat manipulaties altijd subtiel moeten zijn en met aanvoelen van een dier. Als ik zie hoe subtiel mijn huidige chiropractor Spot manipuleert en hem de tijd geeft om te ontspannen en hoe Spot zich ook niet verzet, dan vind ik dat een heel verschil met hoe Aharon te werk gaat. Spot vindt Chantal geweldig en gaat er echt voor zitten en werkt mee. Alleen de triggerpoints in zijn spieren van zijn bil waren even wat minder. Maar goed, dat is pijnlijk en een rotgevoel.

Ik ben zelf trouwens behandeld na een ongeval en dat ging ook in stapjes en niet "rats" de wervel terug zetten (twee wervels hadden tov elkaar verder gedraaid dan eigenlijk kan anatomisch gezien. Dus de facetgewrichten waren uit het lood.). Gelukkig snapte de fysio/osteopaat die mij behandelde wel dat je dat met alle spierspanning ed daar omheen niet in 1 x terug zet en klaar. Dan had er ook makkelijk iets definitief kapot kunnen gaan. Dat heeft maanden geduurd met rust, tape, oefenen, warmte en subtiele manipulaties. Uiteindelijk ook behandeld door een orthomanueel arts die de hele wervelkolom inclusief bekken onder handen heeft genomen omdat na maanden beperkt bewegen er nog wel wat meer vast zat ;-) . Maar wel in stapjes en met beleid. En samen met oefentherapie. Maar dat is het nadeel me dieren, ze kunnen niet zeggen "laat dit nog maar even zitten want dat is te gevoelig. Hij besprak met mij wel wat wel en niet fijn was en waar ik nog last van had en de reacties op de vorige behandelingen. Maar goed, ik dwaal af.

Dus ik snap je volledig wat Daantje aangaat. Het was meer een algemene opmerking. Wat je zegt, je gaat wel zien of ze er nog hinder van ondervindt.

Siberienne schreef:(...) En ik ben het met je eens: asymmetrie komt heel vaak voor en hoeft geen aanleiding tot klachten te zijn. Ik doel ook niet op een asymmetrie in de zin van een lichte scheefstand oid. Ik doel op asymmetrie in de zin van asymmetrisch bewegen dus de ene kant veel meer belasten dan de andere. En dan denk ik even aan Spot, de heel duidelijk rechts heel anders bewoog dan links (ik kan wel een keer een filmpje laten zien). Nu heeft hij nog steeds een waggelkontje maar het is lig symmetrisch en beweegt meer ontspannen. (...)

Dank je wel voor deze toelichting! Ik vind het na de pijn & ellende die de orthomanuele flauwekul-'correctie' Daantje (en mij) heeft opgeleverd en - hoewel middels 7 mnd. lijnrust en behandelingen afgenomen - nog steeds doet, zó belangrijk dat anderen hier in ieder geval hun voordeel me kunnen doen.. En als ik dan hier & daar lees dat mensen hun klachtenvrije hond willen laten screenen bij Aharon, omdat ze lekker aktief met 'm zijn en dus een soort 'sportkeuring' overwegen, dan maak ik me zo'n zorgen! Ze zetten zonder het te weten een hoop op het spel daarmee.
Daarom belangrijk dat mensen zich goed realiseren dat lichte asymmetrie normaal is, afblijven! En correctie van een klachtenvrije grote asymmetrie zeker niet persé raadzaam: goed orienteren op visies en behandelvormen, voor je besluit óf en wát.

Siberienne schreef:(...) Maar dat is het nadeel me dieren, ze kunnen niet zeggen "laat dit nog maar even zitten want dat is te gevoelig. Hij besprak met mij wel wat wel en niet fijn was en waar ik nog last van had en de reacties op de vorige behandelingen. Maar goed, ik dwaal af. (...)

Die beperking - hoewel natuurlijk ook bekend zonder ervaring met onderzoeken en behandelingen - is mij heel duidelijk geworden in het hele proces. Fysio/chiropractor Elma Bakker heeft steeds enorm haar best gedaan Daantje te lezen tijdens de behandeling, de manipulaties zeer mild gedoseerd (een wereld van verschil met de wijze waarop Victor Hoogma ze uitvoert). Maar 'lekker' vond ze het zeker niet. Ze was echter wel heel dol op Elma, omdat ze verschrikkelijk leuk (rustig, vriendelijk, belonend) met haar om ging, dus ze bleef prima mee werken. Elma ervaarde haar zelfs als enorm makkelijk en meewerkend, het gaat kennelijk ook wel eens anders ondanks de wijze waarop ze begeleid en de tijd neemt. Desalniettemin zette Daantje zich soort van schrap op het moment dat de posities ingenomen werden voor manipulatie, een beetje als wanneer je je kiezen op elkaar zet als je weet dat er iets gaat gebeuren wat niet zo fijn is.
Mijn fysio - ik heb hem herhaaldelijk geraadpleegd tijdens mijn eigen behandelingen als deskundige, belangeloze met helicopter view - vertelde hoe vaak hij binnen zijn humane behandelingen gebruik maakt van het bespreken van spanning ("Ontspan ditendat eens even") omdat noch onderzoek, noch behandeling mógelijk is als spieren worden aangespannen. T.a.v. mensen geldt in die situatie dus "handen af".. In dierfysiotherapie moet je het stellen zonder dat het dier goed kan terugkoppelen wat, waar, hoe.. en zonder dat de behandelaar succesvol kan aangeven "die spier, ontspan die eens?"

Ik was oorspronkelijk, vanuit mijn enthousiasme over de wijze waarop Elma met Daantje om ging en de milde mate van manipulaties, van plan haar jaarlijks te bezoeken voor 'sportkeuring', die ook zij biedt. Maar gedurende de afgelopen maanden neig ik er meer naar het dat toch niet gaan doen. De reden is dat ik denk dat je het risico loopt zaken te gaan laten behandelen die beter af zijn zonder. En dat is géén kritiek op Elma overigens, maar nadrukkelijk in het algemeen tav keuringen van klachtenvrije dieren. Aanleiding dat ik van gedachten ben verandert is de ervaring nav de MRI. De MRI verklaarde het uitblijven van verbetering rond de meest pijnlijke wervels en liet daarbij zien dat daar vanaf gebleven moest worden. Met andere woorden: zonder MRI, puur op basis van klinisch onderzoek door hoog aangeschreven fysio's als Hoogma en Bakker, loop je de kans dat er een lokatie behandeld wordt op een wijze waar je dier niet bij gebaat is.
En nav de ervaring met wat ik zelf kan zien (gangwerk, het al dan niet recht onder zich kunnen zetten van de poten bij aktieve zit en -lig positie, het al dan niet soepel voelen van spieren, het goed kunnen buigen en strekken van alle poten..) bedacht ik me dat je eigenlijk prima zélf eens per zo veel tijd je maatje kunt 'checken'.. Dan merk je veranderingen tijdig op en ik denk dat je in veel gevallen bedenken kunt hoe dat komt. Dat hij bijvoorbeeld een bepaalde zware belasting de laatste tijd veel gedaan heeft of dat je een zeer subtiele klacht niet serieus nam nav jullie gezamenlijke verlangen naar aktie/training. Ik denk dat je een heel eind komt met je eigen gezonde verstand..

Dat is het lastige, veel honden hebben dus wel baat bij de sportkeuring. Ze lijken soepel te bewegen en klachten vrij te zijn.
Na een behandeling blijken ze vaak veel soepeler en belastbaarder, omdat het er ook in sluipt.

Na al maanden meegelezen te hebben in dit topic, wilde ik je complimenteren met je doorzettingsvermogen! Wow, echt petje af hoe je je inzet om je hond weer (zo) goed (mogelijk) te krijgen! En de hoop niet verliest ondanks zeer langzaam herstel. Super!

sella schreef:Dat is het lastige, veel honden hebben dus wel baat bij de sportkeuring. Ze lijken soepel te bewegen en klachten vrij te zijn.
Na een behandeling blijken ze vaak veel soepeler en belastbaarder, omdat het er ook in sluipt.

Mijn ervaring met chronische blessures (bij honden van andere eigenaren, zelf heb ik dat gelukkig nooit eerder mee gemaakt) is dat eigenaren al láng wiste dat er 'iets' was, maar gedreven door passie en ambitie dit steeds niet voldoende serieus hadden genomen. Dus té vroeg de training hervat hadden, met het oog op het beoogde doel dat jaar, de wedstrijd waar zo intensief voor getraind was, dat soort (zeer invoelbare!) zaken. Zowel instructeur(s), keurmeester(s) als de eigenaar zelf had al maanden door dat er bijvoorbeeld soms even werd gemankt of de hond wat opstartproblemen had. Niet zelden was dat ook te volgen op hun website, indien ze die hadden, hoe een bepaalde 'kleine' klacht steeds weer even gezien werd. De tijd nemen die nódig is voor werkelijk herstel, daarmee ten kostte van al waar je zo op verheugt en zo op hebt voorbereid (tijd, kosten, energie, het verlangen naar een bewijsje van het bereikte niveau..) dat valt niet mee! En ik vermoed daarom dat niet zelden sportkeuringen niet zo zeer nieuwe dingen aan het licht brengen, als wel aanleiding zijn het onder ogen te (moeten) zien.
Ik denk dat mensen die met passie trainen, dus veel bezig zijn met het gedrag van hun hond, als geen ander kunnen herkennen als er (mogelijk) 'iets' is. Ik weet dat ik met Daantje dus al maanden een iets stijve poot zag, alleen zag niemand anders het, dus ook niet als ik het vroeg. En toen het tenslotte duidelijker werd en het voor mij niet langer een vraag, was het toch even moeilijk om de stap naar de arts te maken, wetende dat ik daarmee alle leuke proeven die we de komende weken zouden lopen moesten cancelen. Daarmee ons welverdiende B diploma, waar met beleid naartoe gewerkt was, dat jaar niet behalend. Liefst zou je je hoofd even diep in het zand steken.. En ik was verrast door de reactie van mijn trainingsmaatjes, die unaniem vonden dat ik gewoon een weekje rustig aan moest doen, desnoods aangelijnd houden. Dat geeft ook wel aan hoe subtiel de klacht voor derden was, maar voor mij was die dag heel duidelijk dat ze meer last had dan je 1,2,3 zou denken, omdat ze een opdracht weigerde die ze de afgelopen week nou juist gigantisch leuk gevonden had. Ik wist dat het geen onwil was (daar is het de hond niet naar) én dat ze 'm goed begreep (ruimschoots aangetoond), dus kon niet anders dan concluderen dat het wederom te maken had met het afzetten voor de benodigde sprong, waarna ik soms klachten gezien had.
Deze klacht is ondanks mijn info niet herkend, noch begrepen door de orthomanueel da die keuringen aan biedt, niet door de beide zeer hoog aangeschreven dierfysio's mét sportkeuringen in hun aanbod én niet door de ervaren orthopeed. Ik denk daarom dat het waardevoller is op gezette tijden eens goed te kijken naar je eigen hond, als was het een keuring. En daar dan je info over veranderingen in gedrag tijdens wandelingen, training, contacten etc. in mee te nemen. Volgens mij weten we vaak zelf wel of er 'eigenlijk' iets aan scheelt, zéker als je met je hond sport. Is het belangrijkste om te leren misschien wel om er ook naar handelen, niet uit passie voor de sport af te wachten tot het een officiele 'diagnose' is.

Spikkelneus schreef:Na al maanden meegelezen te hebben in dit topic, wilde ik je complimenteren met je doorzettingsvermogen! Wow, echt petje af hoe je je inzet om je hond weer (zo) goed (mogelijk) te krijgen! En de hoop niet verliest ondanks zeer langzaam herstel. Super!

Dank je wel!!! Dit soort liever reacties, zo maar, een hart onder de riem.. Dat doet me zo veel!

Vorige week heb ik fotootjes gemaakt van Daantjes achterpoot, omdat ik zo blij ben met het herstel van de bespiering. Hoewel ik niet kan laten zien van waar ze komt, hoe triest het er in januari mee gesteld was, toch even delen, deze billen De poten en billen waren als van een stokoude hond, zo dun en er was echt nog 0,0 spierdefinitie. Inmiddels komt er echt weer model in!

Ow en voor de Flat-mensen die hier mee lezen en wellicht hoofdschuddend vast stellen dat ze er niet 'netjes' bij loopt: Daantje wordt niet getrimd gedurende de revalidatieperiode. Ze moet al zo veel en mag al zo weinig. Eérst weer snelle - en pijnvrije pootjes, dan maken we ze daarna ook weer netjes

Ze staat overigens te eten tijdens deze foto's, vandaar de gebogen houding.


Hopelijk aan het eind van het jaar weer de 'Jerommeke' die ze was!

We gaan de tijdsduur van lopen opbouwen!!
Ik heb net Maarten gesproken en een schema voor het opbouwen gekregen. Jemig, het gaat wel traag, maar goed.. Ik wist natuurlijk ook wel dat het voorzichtig zou moeten én liever traag dan terugvallen!!!!! Toch koesterde ik tegen beter weten in de hoop dat het nu allemaal wat vlotter zou kunnen.
Het is wel ontzettend fijn om nu het plan tot aan de finish te hebben

Zoals het plan nu is (het kan natuurlijk n.a.v. het resultaat aangepast moeten worden) en op basis van wat ze tot nu toe kan:
- Wekelijks de tijdsduur die ze per dag loopt met een kwartier opbouwen, máár verspreid over de 4 wandelingen die ze per dag heeft. Oftewel, iedere wandeling wordt wekelijks met 4 minuten verlengd.
- Daarmee loopt ze - als alles goed gaat - na 4 weken 3 uur per dag (immers, nu 4x30 minuten= 2 uur + 4x 1 kwartier opbouw = 3 uur p.d.)
- Idealiter bouw ik daarna die wandelingen op tot een uur per keer, maar als dat qua tijd niet te doen is, is het ook prima om 2 wandelingen op te bouwen tot 1 uur en de anderen op 3 kwartier te houden.
- De hoop (en Maartens verwachting) is dat tegen de tijd dat ze dit allemaal kan, het strekken van de achterpoot weer hersteld moet zijn. Mocht dat niet zo zijn, dan is vervolgonderzoek nodig, waarbij niet noodzakelijk gedacht wordt aan 'enge' dingen, maar ook aan fysiotherapie-oefeningen. Maarten gaat dan overleggen over de mogelijkheden daartoe.
- Wanneer Daantje 3,5-4 uur per dag kan lopen zonder klachten en er inmiddels ook 5 mnd. verstreken zijn (3 mnd. zonder opbouw van tijdsduur + 8 wkn waarin we dat wel doen) zou de blessure hersteld moeten zijn. Dat betekent dat als ze tegen die tijd weer 'gewoon' gestrekt ligt, zonder pijn én die uren lopen klachtenvrij kan, er geen verdere opbouw nodig is, haar pootje weer bestand zou moeten zijn tegen op gekke dingen!!!!!!!!

Rete spannend (en tergend traag) maar oooooh wat zalig zal het zijn als dit allemaal zo gaat verlopen!!!!!!!!!

Het kost zo'n gruwelijk geduld.. En ik MIS mijn meisje zó tijdens de dagelijkse wandelingen.. Alle dagen, as ik met Merel en Maartje in het bos ben, zie ik taferelen waar Daantje bij hoort en waarvan ik dan onvermijdelijk me steeds besef wat zij daarin zou doen. Het is zo'n lollig grietje En dan schieten me herinneringen binnen van dingen die ze deed, die ik al zo lang niet meer heb kunnen zien omdat ze al vanaf aug 2015 niet meer mee mag.
Ook bij de dagelijkse dingen in de wijk overigens. Omdat we zo precies moeten opletten hoe en hoeveel ze belast kan ze niet mee naar 'extraatjes'. Zij vergezelde me tot augustus juist altijd en dat leverde niet alleen veel gezelligheid, maar ook enorme lol op: de wereld door de ogen van een hond. Voorbeeldje: ging ik de apotheek in om medicijnen op te halen, stond zij met mijn moeder voor de deur te wachten, kom ik terug met een zakje pillen, pak de lijn over van mijn moeder, schiet ze als een pijl uit een boog de apotheek in, mij hiermee volkomen verrast mee sleurend. Terug buiten, tranen van het lachen, realiseerde ik me wat er in haar ogen aan de hand was: netjes wachten bij 'oma', terwijl baasje even weg gaat, die pakt de lijn weer over en dan.. mag ze zoeken!!
Oh het is zo'n leuk grietje, zo'n feest om mee te leven! Dus nog 2 maanden geduld oefenen, brrr, het is moeilijk!! (maar geen twijfel mogelijk natuurlijk, ik ga echt het aanbevolen tempo volgen, dat is de snelste weg!)

Na gisteren weer overleg met Maarten gehad te hebben, mag Daantje nu ook heel geleidelijk gaan opbouwen in het lopen van hellinkjes. Hiervoor kan hij uiteraard geen richtlijn geven, anders dan dat ook dit heel geleidelijk opgebouwd moet worden.
Ik vind het dood eng: wat is voldoende geleidelijk?? Enerzijds wil ik het natuurlijk niet onnodig langzaam doen, want hoe sneller we ons gewone leven kunnen hervatten, hoe beter! En precies om die reden wil ik het ook voldoende voorzichtig doen, de angst voor terugval is enorm!
Het lopen van een helling (een flinke voetgangersbrug van ca. 150 meter omhoog) in onze woonplaats was eerder (vóór Maartens behandeling) genoeg om de klachten weer aan te jagen. En dat past natuurlijk ook bij het feit dat sprinten en ver springen tot klachten leidde, evenals de pijn bij volledig gestrekt liggen. Het was gestrekt afzetten en nam toe tot onbelast strekken n.a.v. de kracht die Aharon indirect op de poot uitoefende.
De keuze om de hellinkjes te gaan opbouwen m.b.v. de loopband was snel gemaakt. Daar heb ik de meeste mogelijkheid om zowel de graden van de helling als de afstand/tijd op te bouwen. Om enigszins een richtlijn te kunnen bedenken qua opbouw heb ik gekeken hoe lang we eigenlijk doen over de 2 kleine bruggetjes (lees: hellinkjes) die we al die tijd, 2 x daags, onvermijdelijk tijdens onze rondjes door de wijk al lopen. Die zijn veel steiler dan de kleinste helling op de loopband. Dat bleek slechts 7-8 seconden te zijn! Kennelijk kan kort en steil beter dan iets minder steil maar langer.. Anderzijds vind ik opbouw op en heel steile stand, maar beginnen bij 10 seconden een onlogische opbouw. Maar op de laagste hellingstand en dan 10 seconden.. Dan zijn we zonder dollen over een half jaar nog bezig om te komen tot de hoogste hellingstand (10) gedurende pakweg 1-2 minuten. En de hoogste hellingstand op de loopband is nog niet zo steil als wat we in de duinen wel lopen, dus ze als ze vrij mag ook weer doen zal. En daar zijn echt wel paden waar je zeker wel een minuut omhoog loopt. Dat zou ze dus moeten kunnen als ze weer vrij loopt.
Het blijft gokken, wat ze aan kan. Met als geluk dat ik middels de loopband maximaal kan zien hoe ze loopt en hoe ze zich voelt terwijl ze loopt, terwijl als je er naast loopt dat door de positie en de eigen inspanning natuurlijk veel minder lukt.
Gisteren zijn we dus maar begonnen met het lopen van een hellinkje op stand 1, gedurende 1 minuut, op 2 wandeltempo's, met 5 minuutjes er tussen. Plan is om dit geleidelijk op te bouwen en de stapjes daarin nooit tegelijk te nemen met de stapjes in de tijdsduur van lopen. Hoe ik het exact ga opbouwen weet ik nog niet, dat zal voornamelijk bepaald worden door hoe het gaat. In ieder geval niet van een volle minuut in hellingstand 1 naar 2, maar met tussenstapjes, zoals bijv. een halve minuut in 1 en dan een halve in stand 2.
Dat het lopen van een hellinkje op deze zeer lage stand zwaar is, is zichtbaar. Maar of dat iets te maken heeft met de blessure in poot of onderrug (voor beiden belastend)..? Of gewoon omdat het lopen van een helling als je dat niet meer gewend bent pittig is, conditioneel.. Ik weet het niet, ze kan het me niet vertellen Ik laat het haar in stevig wandeltempo (kruisgang) doen, ik vermoed dat dit het prettigste voelt: echt dravend is m.i. te zwaar, wie rent er voor z'n lol ongetraind een berg op?
Oók oefenen we hellinkje af. Dat zal ze immers t.z.t. óók weer doen in vrijheid en dan is haar lichaam maar weer een beetje voorbereid t.z.t. qua bespiering. Dat doen we ná hellinkje op, zodat ze even 'met de wind in de rug' lopen kan ter afsluiting. In kalm wandeltempo uiteraard.
De hellinkjes oefen we ná het stuk draven (7 km.p.u.) vanuit de gedachte dat ze na de rekoefeningen, het warm lopen en het draven de spieren optimaal warm heeft, de doorbloeding zo goed als maar kan en het hellinkje in die zin dan onder de beste omstandigheden genomen wordt. Ze is dan natuurlijk ook al wat moe, dat is minder ideaal, maar gezien de gecontroleerde situatie neem ik aan dat dit minder zwaar weegt dan de voordelen.
Ik hóóp per week 1 stapje te kunnen stijgen qua helling, zodat we als alles mee zit ongeveer tegelijk met het opbouwen van de tijdsduur, óók de maximale helling bereikt hebben. Want in die tijd zou ze naar inschatting van Maarten, als alles verloopt zoals gehoopt, er dus geen vervolgonderzoek en -behandeling nodig is, weer hersteld moeten zijn.
Ik hóóp dat het trainen van de hellinkjes en dus het trainen van het afzetten - je kunt echt zien op zelfs hellingstand 1 dat ze veel meer kracht moet zetten met haar achterpoten - het herstel van pijnloos strekken gaat stimuleren. Ze dus juist door dit nu wel te gaan doen, maar zeer geleidelijk opbouwend, hierin kan herstellen.
Doodeng ook wat dit met de rug gaat doen. Hopelijk gaat het de klacht niet aanjagen en het versterken van de spieren in de omgeving die juist doen afnemen.

Ik vind het altijd zo interessant om dit te lezen. En ik denk dat 'sprintjes' ook makkelijker zijn dan duurloop.. Succes met opbouwen!!

Gisteren nog eens aandachtig geprobeerd, toen ik met Merel en Maartje in het bos was, wat snelheid doet als je een hellinkje op en af loopt. Mijn gedachten klopten: hellinkje op in enig tempo vergt minder strekken van m'n benen. Wat trager lopend strek ik verder en is zwaarder doordat ik niet kan 'mee liften' op het tempo wat ik heb. Daantje loopt op dit moment de hellingstand op zowel 5,5 als 5 km.p.u. Op 5,5 ziet het er lichter uit. Hellinkje af gaf duidelijk flinke 'klappen' op m'n benen/heupen in een normaal rustig wandeltempo en deed ik het hel kalm, dan leek het moeiteloos. Daantje loopt hellinkje af op 3 km.p.u. Dat is vanzelfsprekend in telgang. Dit tempo loopt ze pal voor beëindiging van de loopbandwandelingen. De keuze voor heel kalm helling-af lopen is n.a.v. het algemene advies een trap af altijd kalm te laten doen en de adviezen van Marcel Nijland in zijn boek 'Hondse hoogstandjes' over het van hellinkjes af laten lopen. In stand 1 zal dit op dit tempo nauwelijks enige training zijn vermoed ik en in vrijheid rent ze natuurlijk wel gewoon een heuvel af, dus wat is wijsheid..? Maar op dit moment voelt het niet verstandig haar op hoger tempo helling af te laten gaan, omdat ze dan zelfs op deze lichte hellingstand zichtbaar op de voorpoten 'knalt'.
Vandaag bouwt ze weer op in tijd: de wekelijkse 4 minuten er bij. De vorige stap is dus goed gegaan! Dat lijkt misschien vanzelfsprekend, nauwelijks enige winst, maar eerder (vóór ze van de fysiotherapeute vrij mocht half november) leidde deze zelfde opbouw van slechts enkele minuten tot terugval. Het is nog veel te vroeg om de vlag uit te steken, maar tot dusver gaat het i.i.g. goed! Ik vind het wel dood- en doodeng.. Toen dierenarts Dorit Aharon 7 mnd. geleden haar pootblessure (en rug) letterlijk verknalde, nam de mate van de blessure klacht sterk toe (niet meer gestrekt kunnen liggen). Toen fysiotherapeut Victor Hoogma me op droeg haar dagelijks een half uur onaangelijnd door mul zand te laten lopen zijn deze beide klachten n.a.v. eenmalig de helft van deze opdracht nog verder aangejaagd. En na met heel veel geduld en vele behandelingen bij fysiotherapeute Elma Bakker eindelijk enige afname te hebben bereikt van deze door de 'behandelingen' veroorzaakte klachten, mocht ze half november korte stukjes vrij lopen. Elma wist het zéker. Dat gaf zoals ik al vreesde terugval in de poot blessure, mét net als bij Aharon en Hoogma toename van het aantal eerdere klachten..
E.e.a. is weliswaar dankzij Maarten Kappen de afgelopen 3 mnd enigszins verbeterd, maar nog steeds niet hersteld. En nu bouwen we dus op.. En mijn angst dat we in herhaling vallen, dat ze tóch weer terug valt en dan wéér een extra pijnklacht toe voegt is zo groot! Ik moet er niet aan denken dat we wéér van voren af aan moeten beginnen, wat dan?! Ik houd me vast aan dat Maarten wél de pootblessure heeft begrepen (althans, daar wijst alles op) én hem echt goed duidelijk is dat ze bepaalde klachten nog heeft en er desondanks van overtuigt is dat het rustig opvoeren van de belasting gezien de verstreken tijd nu moet kunnen. Dat strookt ook met wat ik op het www lees over peesblessures: voldoende rust geven, maar tegelijkertijd zo gauw mogelijk weer mild belasten, t.b.v. het herstel. Waarbij voldoende geleidelijke opbouw de sleutel is. Maar het is zo verschrikkelijk lastig bij een dier om te bepalen wat kan en wat (nog) niet.. Zeggen dat iets niet helemaal oke voelt is geen optie. Dus naar haar lijf en smoeltje kijken en hópen dat ik het tijdig op merk is als ik te veel vraag, is al wat ik kan Brrrr. Gruwelijk spannend.
Ik heb gisteravond naast de loopband een plannetje geschreven t.a.v. de opbouw in tijdsduur en hellinkjes. Als richtlijn. Om een schemaatje te hebben waarin ik de opbouw zo mooi mogelijk over de week spreid, de verschillende stapjes niet te vlot op elkaar volgen. De praktijk zal natuurlijk bepalen of die opbouw ook daadwerkelijk zo gevolgd kan worden of dat het beter lijkt 't anders te gaan doen.

Ik kwam net toevallig een filmpje tegen die echt precies de houding laat zien die Daantje graag aan neemt en nu nog niet kan. Maar als ze ziet wat je met die houding kúnt, is ze vast nog meer gemotiveerd er voor te trainen!!

Ik heb weer foto's gemaakt om de plaatsing van de poten en de mate van strekken beter te kunnen bekijken, ditmaal n.a.v. de hellingtraining. het blijft natuurlijk lastig vergelijken, want de foto's zijn natuurlijk nooit op exact hetzelfde moment in de beweging genomen, maar ik maak er enorm veel en pik er de meest vergelijkbare uit.

hellinkje stand +1, 5,5 km.p.u.


hellinkje stand 0, 5 km.p.u.


hellinkje stand +1, 5 km.p.u.


Mijn conclusie: mógelijk strekt ze iets verder n.a.v. het hellinkje bij 5 km.p.u. Dat komt dan ook overeen met wat ik bij mezelf voelde toen ik gisteren een duin op liep, n.l. dat ik bij langzamer stijgen mijn benen meer strek. Dat pleit dan voor training op lagere snelheid, maar dat vind ik griezelig, is misschien te zwaar, zowel voor poot als rug. Dus voor nu houd ik het op de gekozen tempo's.