Barfplaats.nl

Sowieso moet Kayak a.s.a.p. behandeld worden, daarover bestaat geen twijfel.

Ik knal alleen zo giga tegen mijn grens aan, ik ben nu (fysiek) ziek.

Maar 1 ding is zeker: zoals ik nu (niet) functioneer, daar heeft niemand hier in huis wat aan. Ben ik dan toch zwakker dan ik dacht.

Volgens mij valt dat reuze mee!

Je hebt gewoon veel op je bord liggen nu. Angsten vreten energie. En dan ondanks angsten dingen toch doen kost nog meer energie. En nu komt een deel van je angsten nog uit ook!

Je bent een mens hoor, geen robot. Ik heb al met buikpijn op mijn werk gezeten toen mijn kat bij de dierenarts was om zijn tandsteen te laten verwijderen. En dat schijnt voor sommige dieren een jaarlijks terugkerende behandeling te zijn.

Volgens mij valt dat best mee. Je hebt gewoon heel veel te verwerken gekregen en dat komt eruit. Dat is heel normaal en menselijk en maakt ook dat jij jij bent om het zo maar te zeggen. En dus geen robot, machine of zoiets.

Yep, een deel van mijn angsten is uitgekomen  :'(

Durf het bijna niet te zeggen, maar ik had al zo'n voorgevoel...Heb dat compleet genegeerd omdat ik alles in rede, met verstand, op een rijtje had gezet en ik mijn voorgevoel als zijnde angst en wantrouwen bestempelde, immers: heel wiskundig alles op een rijtje gezet, de dingen die ik kon uitsluiten waren in theorie uitgesloten, dus moest ik maar mijn angst en wantrouwen onder ogen zien en gewoon aangaan en doorheen gaan.
En dan piept er toch nog een "detail" van licht rood/ontstoken tandvlees doorheen. Een in andermans ogen een detail, maar voor mij, om mijn balans op te maken, van wezenlijk belang. Want dan had mijn rijtje, in rede en met verstand, er heel anders uitgezien.

En ja, angsten vreten energie, dat merk ik...en ja, ik snap dat je met buikpijn op je werk zat toen bij jouw kat tandsteen moest worden verwijderd...ik had daar met Kayak al buikpijn van, nu is het niet alleen tandsteen dat moet worden verwijderd  :-X

Ik moet nu maar ff stoppen op barfplaats en even praktisch aan de slag gaan!

Dank voor alle steun  :bigarmhug:

YaYa schreef: Volgens mij valt dat best mee. Je hebt gewoon heel veel te verwerken gekregen en dat komt eruit. Dat is heel normaal en menselijk en maakt ook dat jij jij bent om het zo maar te zeggen. En dus geen robot, machine of zoiets.

Nee ik ben geen robot! Soms denk ik was dat maar waar! Gisteravond kreeg ik nog te horen: Je hart is groot, heel groot. Nu op dit moment blijkt dat je het nog niet aan kan. En dat kan en dat mag.

Wel heel lief hoor, ik geloof dat ik de grootste en meest strenge criticus ben.

Nu ga ik echt stofzuigen enzo, daar knapt een mens van op. Hoofdpijn, misselijk, zere nek enz heb ik toch al, maar dan ook nog mijn huis een bende, neh, dat maar ff niet .. tot later.

Kom op Lo. Nog even volhouden. Je hebt al zoveel doorstaan en dat heb je allemaal intens beleeft en dat doet pijn. En ja, je hebt een groot hart. Kijk maar eens wat je voor Lolita allemaal gedaan hebt en volgehouden hebt. Maar het resultaat is er ook naar.
En Kayak krijgt straks, zeker te weten ook een plekje in je hart. Maar dat duurt nog even. En jullie hebben op deze manier een slechte start. En had je dit geweten, had je nee gezegd. Maar hij is er.
En ik ben ervan overtuigd dat je hart weer opengaat, dat je voor hem knokt en hem er doorheen sleept. En dan heb je straks een supermaatje erbij. 

Lo heeft wat gegeten, cb deze keer, Prins kijkt ze niet aan 
ze galoppeert door het huis, ik ben even buiten geweest, heb gelachen om Brie en haar planten en mijn nekpijn is grotendeels weg.
Nu nog stofzuigen en dweilen jonge jonge wat kost alles mij nu veel moeite.

Bakken zijn leeggeschept, geen diarree!!! overigens... Kayak heeft nu voor het eerst gepoept na zijn gesmikkel na de pijnstiller...

En in mijn hoofd draait de hele boel op volle toeren.

En met Lolita gaat het baktechnisch dus ook nog steeds goed.  Dat is in ieder geval een goed bericht. Gelukkig dat je nekpijn grotendeels weg is. Want dat is ook geen pretje.
Alleen kan ik me voorstellen dat het in je bovenkamer heel druk is met malen en malen en malen .....
Niet doen meisje, het helpt niks. Je gaat er alleen maar harder van piekeren.

ja ze gaat baktechnisch goed! De knapperd! Ben trots op haar: eerst doorstaat ze Drenthe, vond ze heus niet leuk hoor in het begin, liet ze duidelijk weten door te brommen...maar nee hoor, niets ingeboet aan haar gewicht. En geen diarree. Ze kan dus duidelijk een stootje hebben. Dat was test 1 
Test 2, Kayak in huis, doorstaat ze de eerste 4 dagen met glans. Geen gediarree. Nou, prima.

Ik probeer niet te piekeren, maar weer heel sec alles op een rijtje te zetten. Gevoel van Verstand scheiden. Bewegen helpt mij daarbij. Dus nu hup echt aan de stofzuiger!!

En ik ben iig niet bang om veroordeeld te worden, wat ik ook beslis. Ik moet nl verder, hier, nu, en in de toekomst.

Wie zou jou moeten veroordelen? Je hebt genoeg te verduren gehad dus dit is helemaal niet vreemd. En dat je er goed over na moet denken is zeker. In het belang van jullie alle 4.
Ben wel blij dat Lolita toch sterker is dan je dacht en zich niet zomaar uit het veld laat slaan en van de stress diarree krijgt. Dat is al een hele grote opluchting voor je.

Gewoon even een knuffel
Verder weet ik niet veel te zeggen,
kan me heel goed indenken dat het chaos in je bovenkamer is met alles wat je te verduren krijgt.
Ik kan je alleen maar heel veel sterkte en wijsheid toewensen,
En geef jezelf ook even een schouderklopje
Hare Hoogheid was nooit Hare Hoogheid geweest als je je niet met hart en ziel had ingezet voor haar.
Dus complimentje voor jouw 

Over een weekje is alles zo schoon bij jou in huis dat er niets meer te doen valt joh!!! De hele toplaag van de vloer eraf geboend.  Maaaar, het helpt inderdaad wel weer om je geest leeg te maken, schoon huis, schoon hoofd..
Goh, ik wou dat hans er ook eens zo over dacht  volgens mij is dat typisch een vrouwending..

Ik spreek ook vaak af met vriendinnen als ik me rot voel. Ik heb 3 hele goede vriendinnen die alle3 verschrikkelijk anders zijn..heerlijk ontnuchterend kan dat soms werken. Het helpt om te relativeren en om de zaak eens van een andere kant te bekijken.

Als ik je mailtjes van vandaag vergelijk met die van gister valt het me wel op dat je nu een stuk rustiger bent. De situatie is nu eenmaal niet fijn, maar je weet in ieder geval wel waar je staat. Vanuit die basis kun je dan keuzes gaan maken.
En nog een lekker nachtje slapen doet ook wonderen.

Lo schreef:Ik probeer niet te piekeren, maar weer heel sec alles op een rijtje te zetten. Gevoel van Verstand scheiden. Bewegen helpt mij daarbij. Dus nu hup echt aan de stofzuiger!!

En ik ben iig niet bang om veroordeeld te worden, wat ik ook beslis. Ik moet nl verder, hier, nu, en in de toekomst.

Prima - doe iets en stop met piekeren, want zo ben je je ergste vijand en zijn het je gedachten die je ziek van ellende maken.
Je kunt meer aan dan je denkt en als je dat vertrouwen niet hebt en het is te veel voor je, misschien moet je dan accepteren dat de komst van Kayak in deze conditie op dit moment jou niet lukt.

Kop op meid, je hebt zo lang getwijfeld en het is natuurlijk waardeloos, maar ga er positief over denken.
Ga naar buiten (jammer dat je geen honden hebt) ga bewegen, wees actief, wees positief!

Wel heel fijn dat de vorige eigenaar je geen oor aan genaaid heeft en hem terug neemt (permanent) als het bij jou niet lukt, zo heb je een achterdeurtje  in geval van nood 

Helaas spreek ik uit ervaring met dit soort situaties, toen onze Sofi kwam wilden we geen pup want dat lukte toen neit (dachten we) en met haar gedragsproblemen zijn we inmiddels 1.5 jaar bezig. Achteraf bezien de verkeerde beslissing geweest, maar zo lang het ons lukt om het op te brengen knokken we ervoor. Lukt dat niet meer dan gaat ze terug, maar dat zie ik nu niet meer gebeuren 
Je moet echt je eigen grenzen trekken Lo, zeker ook in het belang van je dieren!

Ach meid toch, wat een narigheid joh!  :bigarmhug:

Kan me helemaal voorstellen dat het heel erg moeilijk is nu. Sowieso lijkt me dat de rekening van de behandeling van Kayak bij de fokster hoort, dit is een probleem dat hij meebrengt en daarmee haar verantwoordelijkheid. En ze geeft ook aan dat hij terug kan en dan ook blijft, je weet dus zeker dat hij iig een goed adres krijgt, hoe dan ook, bij jou of bij haar. Je hoeft je dus niet schuldig te voelen als je hem terugbrengt, hij komt prima terecht. En als jij er echt niet overheen ziet, het tandengebeuren met de eventuele risico's plus het wennen van hare majesteit en de lakei  :D dan is dat dus een goeie oplossing denk ik zo.

Aan de andere kant, 100% zekerheid krijg je idd nooit. En een perfecte kat moet je ook met een lantaarntje zoeken. Kayak klinkt als de bijna-perfecte kat voor jullie allemaal, madam, je dochter en jou. Ik denk dat hij bij jullie een geweldig leventje krijgt, en hare majesteit went heus wel aan hem, daar zou ik me echt helemaal geen zorgen over maken.

Tja, dus het breekpunt, dat ben jij. Heb jij voldoende veerkracht en energie om je schouders eronder te zetten en ervan uit te gaan dat het gewoon goedkomt, of voorzie je dat je blijft piekeren en tobben en zwartkijken en daar tonnen energie in verloren gaan. We weten dat je het kunt, ervoor gaan, de vraag is of je het ervoor over hebt, of je het kunt opbrengen. Als niet, dan is het alleen maar eerlijk om hem terug te brengen, voor jezelf en voor hem. Dat is geen schande en niks om je voor te schamen, dat is gewoon jezelf accepteren zoals je bent, met al je krachten en sterktes en zwakheden en grenzen. Zo ben jij en dat mag en dat is goed, ieder mens heeft grenzen en die moet je accepteren om te kunnen leven.
En zie je het wel zitten dan komen we jou met z'n allen stutten en steunen  :-*

Lo, ik heb  er 3 in huis met dit probleem, waarvan er 2 al meer dan 7 kiezen en tanden hebben moeten laten trekken.
Ik kan je alleen mijn ervaringen vertellen, en ik moet zeggen, tot zover zeer positief....

Ik begrijp heel goed dat dit niet het hoofdprobleem is, en dat je met veel bijkomende factoren moet rekening houden(ik heb niet het hele topic gelezen, en niet alles is blijven hangen) maar wat de tanden betreft, ze hebben hier ook metacam gehad voor de behandeling, en dan is iig de pijn weg. Dan de behandeling, daar zijn ze gelukkig maar kort iebelig van, en dag 2(dus de dag na de behandeling) was er al bijna niets meer aan ze te merken, en liepen ze al door t huis heen.
Bijkomstigheid is, dat bij nr 2 onze Aiji net in huis was, en ze om een hond bij de vorige eigenaar niet konden blijven. Dus wij waren behoorlijk bang dat ze de pijn met de hond zouden combineren, maar niets van dit al(gelukkig!!!)

Veel sterkte en ik hoop dat alles tussen de koningin en haar 'hofnar' goed gaat komen!