Barfplaats.nl

Radja schreef: Heel soms kan naar wat ik gelezen heb de stembandverlamming erfelijk zijn,is dat ook in Heather's geval? Ik begreep al dat het bij haar de stembanden waren en niet de tumor,maar gaf aan dat het dezelfde klachten kan geven,omdat ook vaak de diagnose schildklier of hart gegeven wordt en de stembandverlamming vaak niet herkend wordt. Zo ook in ons geval,hoesten was eeerst diagnose kennelhoest,daarna krreg Radja atopie,beet en likte veel,dus last van haren in haar keel,vandaar hoesten en schrapen. Ik moet zeggen dat het hoesten heel veel minder is geworden nu we haar jeuk onder controle hebben.
Maar heftig hoor 3? honden met stembandverlamming,waarvan 1 geen operatie heeft gehad? En 2 wel.

Niet heel soms, bijna altijd is het erfelijk, daar hoeven we niet eng over te doen. Toen Heathers vader het had was opereren nog geen optie, dat stond nog in de kinderschoenen en stond te boek als een zeer risicovolle operatie die men eigenlijk liever niet deed. Rustig houden was bij hem het motto, maar op een eerste warme dag van het jaar kreeg hij het benauwd en kregen we hem er niet meer uit en heeft de da hem na een dolle rit van een verstikkingsdood moeten redden.
Heather had het voor de operatie al zo'n 2 jaar, maar dan in zo'n mate dat bij rustig aan doen en wat aanpassingen er geen vuiltje aan de lucht was en een operatie is toch risico, dus we hadden ergens al besloten om haar niet te opereren. Toen kreeg haar broer het ook en dat verliep veel sneller, die ging van geen klachten naar ernstige klachen in 14 dagen tijd. Omdat hij nogal een opgewonden tiepje kan zijn sloeg bij hem de benauwdheid al toe als hij stond de juichen als ik eten klaar stond te maken. Dus bij hem moesten we kiezen...opereren of euthaniseren, want alleen wat aanpassingen doen was bij hem niet genoeg en na het gevalletje "zijn vader" heb ik ooit geroepen dat me dat dus precies 1x gaat overkomen. Omdat Broer nog te goed was om te gaan terwijl hij nog een kanskaart op zak had besloten we te opereren. Na wat gesprekken met Gerritsen waarbij ook Heather ter sprake kwam en hij mij wist te overtuigen dat er heus wel risico's waren, maar dat ik die ook weer niet moest overdrijven hebben we toen besloten op hoop van zegen te gaan en ze beiden te doen.

Dit was het topic van toen http://www.barfplaats.nl/forum/index.ph ... 366.0.html

Dank je hier heb ik echt wat aan! Dit is de info die ik zo graag wilde lezen! En nu snap ik ook dat het soms een kwestie van weken kan zijn,maar ook maanden! Wat jij nu geschreven hebt,heeft Radja godzijdank "nog" geen last van! En als het zo goed gaat als afgelopen weken,behalve met die 3 hitte dagen,hebben wij hoop ik nog tijd om flink door te sparen . Mocht ze wel ineens erg benauwd worden,dan vinden we wel een oplossing om haar bij de kompaan te laten opereren! Want als je aan een hond begint,vind ik dat je verplicht bent om goed voor haar te zorgen en daar horen ook dure operaties zijn! Helaas zien we nu teveel honden in asiels verdwijnen omdat de baasjes geen geld hebben voor meds ed.
Angelique echt hartstikke bedankt,je hebt mij en Radja heel goed geholpen,ook bij eerdere topics van mij! Je bent een

Groetjes Jacqueline en een lebber van Radja

Pff wat een dag wat jij hebt meegemaakt,ik zou ook denken dat Broer Heather heeft gered! Het is allemaal nog vrij recent,maar toch weer een paar vraagjes . Ik weet dat ze na de operatie niet meer kunnen blaffen,maar hoe zit het met andere geluiden,piepen,zeuren,zich uiten? En de Kompaan vertelde dat Radja gewoon weer mag zwemmen,maar ik meen gelezen te hebben dat dit niet meer mag ivm gevaar van verslikken. Zwemmen jouw honden? En ze vertelde me dat er gevaar is voor longontsteking,zodra we iets van een kuchje,hoest enzo zouden horen,direct eigen DA bellen voor AB tegen longontsteking.

Radja schreef: Pff wat een dag wat jij hebt meegemaakt,ik zou ook denken dat Broer Heather heeft gered! Het is allemaal nog vrij recent,maar toch weer een paar vraagjes . Ik weet dat ze na de operatie niet meer kunnen blaffen,maar hoe zit het met andere geluiden,piepen,zeuren,zich uiten? En de Kompaan vertelde dat Radja gewoon weer mag zwemmen,maar ik meen gelezen te hebben dat dit niet meer mag ivm gevaar van verslikken. Zwemmen jouw honden? En ze vertelde me dat er gevaar is voor longontsteking,zodra we iets van een kuchje,hoest enzo zouden horen,direct eigen DA bellen voor AB tegen longontsteking.

De 1ste weken kwam er amper geluid uit, maar ondertussen blaffen ze beiden weer. Weliswaar een sterk veranderd stemgeluid, maar het is duidelijk geblaf. en miepen,d rammen of ander geeikel komt er ook prima uit 

Hier zwommen ze sowieso niet en qua zwemmen zijn de meningen wat verdeelt, maar ik denk dat als de hond gewoon zwemt en niet onderwijl in het water zit te happen dat het allemaal wel los loopt.
Vooral in het begin wordt er meer gehoest, komt ook omdat het gevoel daarbinnen veranderd is. Meestal stelt het niks voor, maar dat is iets wat je moet leren, want in het begin schiet je van ieder hoestje tegen het plafond. Broer heeft zich 1x echt verslikt, die had water gedronken, ging weer verder slapen en kreeg een oprisping. Meteen daarna kreeg hij een megahoestbui, dus we wisten al meteen dat hij zich nu echt verslikt had. De volgende dag begon hij idd lichtjes te kuchen en hebben we er meteen clavubactin ingestopt, wat we op aanraden van Gerritsen "op de schoorsteen" hadden staan. Na een paar dagen was het kuchen voorbij. Verder wordt er hier nu weinig verslikt, eten gaat normaal, net als tevoren, alleen Broer eet nu van een standaard. Op zich is dat extra gehoest dus niet erg, want dat keelgat staat na de operatie open en als er niet gehoest zou worden, dan kon "alles" zo de longen inrollen. Dus dat er af en toe gehoest wordt is alleen maar een teken dat dat antiverslikmechanisme toch nog een beetje werkt. Alleen aanhoudend licht gekuch is een fout teken.

Wow dank je dit maakt de beslissing om te opereren een heel stuk makkelijker!

Mijn hond kan niet meer piepen en grommen. Alleen een hele hese, schorre blaf.
En dat is best lastig in de interactie met andere honden,omdat de waarschuwende grom niet meer overkomt.Nu is het godzijdank een hele stabiele hond, dus behalve wat extra alertheid van mijn kant levert dat geen problemen op.
Verslikken doet ze zich eigenlijk standaard elke keer met water drinken. Dat hoort er voor mij inmiddels gewoon bij, is ook niet heftig, één of 2 keer kuchen en that's it.
Het is dus blijkbaar per hond heel verschillend.
Voor mijn hond, toen 13,5 jaar, heb ik de operatie  niet als zwaar ervaren. Ik ben even anderhalf uur weg geweest uit de kliniek toen ze de narcose had gekregen en toen ik terug kwam was ze alweer volledig bij. Ze is 'middags geopereerd en 's avonds was ze al weer 100% beter als dat ze 's morgens was.
Ze mocht wel gewoon zwemmen en doet dat ook, dat heeft niet tot verslikkingen geleid.
Wel heeft ze inmiddels 2 x een zeer snel escalerende longontsteking gehad waarbij ze rap erg slecht werd (echt binnen een paar uur van niets aan de hand tot dood en doodziek) maar met clavubactin herstelt dat ook weer heel erg snel. De eerste keer hoestte ze er niet bij, dus was de diagnose niet meteen duidelijk.
Maar al met al, zou ik direct weer kiezen voor een operatie, de voordelen wegen voor mij zeker tegen de nadelen op!

Sanyo jouw topic heb ik gelezen,ik weet niet hoe jouw hond heet,maar volgens mij heb jij de operatie verzet naar eerder,omdat hij/zij het anders niet zou redden,hele nacht met benauwde hond opgezeten en koeljas hielp niet echt?????

Maar ik vind het fijn dat jij reageer,met toch weer een andere ervaring van na de operatie! En idd iedere hond reageert anders,maar Radja heeft haar grom nodig,zij houdt wel van andere honden,maar als ze te opdringerig worden dan krijgen ze een waarschuwings grom en druipen ze af!

Vind het ook fijn om te lezen dat je het zo weer zou doen. Heeft jouw eigen DA geopereerd of ook een specialist,zoals de kompaan of 't Ossenhoofd?

Sanne is geopereerd in de Kompaan in Ommen.
Bij haar sluimerde er al zeker maanden iets maar geen enkele da (4 st) wist wat haar mankeerde.
De één gooide haar sukkeldrafje op haar rug, een ander vermoede een tumor in de neus, en er werd een plotseling een hartruisje waargenomen waardoor ik in Ommen ben beland.
Ineens werd inderdaad tijdens een warme nacht  de situatie heel acuut, waarbij ik dacht dat haar hart het opgaf. Ik heb toen de Kompaan gebeld, kon onmiddellijk komen en toen werd daar dus uiteindelijk de stemband verlamming vastgesteld.

Sanyo is ook bij de Kompaan geweest en mede daarom met haar ervaringen in het achterhoofd, ben ik ook daarheen gegaan 

Ik vind het zo fijn voor jullie en heerlijk voor de honden dat het allemaal zo goed gelukt is en dat ze weer de oude zijn! Echt top!
Toch nog 1 vraag,hoop de laatste voorlopig! De DA van de kompaan vertelde dat nu ook veel honden last krijgen in de winter door de verwarming,hadden die van jullie daar ook last van? En er schiet me tijdens het schrijven nog een vraag te binnen,hebben jullie honden voor de operatie nog cortisonen/ prednison gekregen om de zwelling te verminderen? Ik bedoel dus eigenlijk Heather,omdat zij er een jaar mee rondgelopen heeft?! En een ander medijn,weet ff niet hoe het heet,maar was om meer lucht te krijgen icm de pred/ corti?

Nee hier is geen medicatie voorgeschreven, blijkbaar zijn ze daar bij de Kompaan geen voorstander van.
Als het, in afwachting tot de operatie kon plaats vinden, onverhoopt slechter zou gaan (dus benauwd worden) dan zou ze worden opgenomen en gesedeerd zodat ze zich niet kon opwinden en de zwelling zou afnemen.

Sanne heeft er dus achteraf gezien ook een hele tijd mee gelopen, doordat de juiste diagnose helaas niet werd gesteld.
Ik heb toen niet gemerkt dat in de winter met de verwarming er meer klachten waren.

Radja schreef: Ik vind het zo fijn voor jullie en heerlijk voor de honden dat het allemaal zo goed gelukt is en dat ze weer de oude zijn! Echt top!
Toch nog 1 vraag,hoop de laatste voorlopig! De DA van de kompaan vertelde dat nu ook veel honden last krijgen in de winter door de verwarming,hadden die van jullie daar ook last van? En er schiet me tijdens het schrijven nog een vraag te binnen,hebben jullie honden voor de operatie nog cortisonen/ prednison gekregen om de zwelling te verminderen? Ik bedoel dus eigenlijk Heather,omdat zij er een jaar mee rondgelopen heeft?! En een ander medijn,weet ff niet hoe het heet,maar was om meer lucht te krijgen icm de pred/ corti?

Die van mij hebben niks gehad. Pred/Cortisioos werken alleen als er echt sprake is van extreme zwelling en je het in ene hoge dosis toedient op dat moment. Alleen de 1ste keer toen we met Heather in een acute situatie terechtkwamen en we bij de da arriveerden en we op dat moment geen van alleen wisten wat er exact loos was, maar de da wel ernstig opgezwollen stembanden voelde zijn er 2 spuiten Solu Delta in gegaan. Maar verder in die 2 jaar is er niks gegeven.
Heather heeft in die tijd geen last gehad van de verwarming, Scheelt dat dat ook geen hond is die zich ergens druk om maakt. Bij haar was het enkel oppassen als het warmer weer was, dan moesten we niet gaan wandelen, of pas ergens savonds laat als het goed afgekoeld was, want anders kon het misgaan.
Zoals ik het vanaf hier kan inschatten zit Radja op hetzelfde niveau als Heather lange tijd heeft gezeten. Dus bij weer als vandaag niks aan de hand, is het in de buurt van 20 graden dan kan wandelen een probleem worden. Omdat Heather liever lui dan moe is konden we het bij haar dus ook lang uitzingen door gewoon niet te gaan wandelen als het te warm was, maar dat neemt niet weg dat eind van de zomer vorig jaar ze savonds rond 10en , toen het nog maar 15 graden was toch oververhit raakte na een korte wandeling (waarschijnlijk zat de opgebouwde warmte van overdag er nog in), maar als je al weet hoe te handelen, heb je dat ook zo weer onder controle. Hoewel het natuurlijk wel oppassen blijft en voorkomen altijd beter is en je met dit soort gevallen altijd moet zorgen dat je niet te ver van huis bent of in ons geval, niet te ver bij de auto vandaan, zodat ze daar zo in liggen om ze naar huis te kunnen brengen.

Heb jij die 2 jaar met Heather,voor de operatie,in "angst" geleefd? Ik ben denk ik overoverbezorgd,maar dat komt denk ik dat het allemaal nog behoorlijk vers is en nog moet leren hoe er mee om te gaan. Daarom ben ik ook blij met alle info/verhalen van jullie. En ik hoop ook dat jij met je inschatting goed zit 

Radja schreef: Heb jij die 2 jaar met Heather,voor de operatie,in "angst" geleefd? Ik ben denk ik overoverbezorgd,maar dat komt denk ik dat het allemaal nog behoorlijk vers is en nog moet leren hoe er mee om te gaan. Daarom ben ik ook blij met alle info/verhalen van jullie. En ik hoop ook dat jij met je inschatting goed zit 

Nee, met Heather niet, omdat er bij Heather buiten wandelingen om niks loos was. Die maakt zich echt nergens druk om, dus die zou door opwinding niet snel in de moeilijkheden zijn gekomen. Haar vader kon echter zich om niks zo opwinden dat de benauwdheid kon toeslaan, dus hem konden we (durfden we) op het laatst niet meer alleen te laten, want stel dat hij iets zou horen of zien wat hem opwond dan had die dus kunnen stikken. Bij Broer was dat dus ook creepy en wisten we dus hoe ernstige opwinding zou kunnen eindigen, dus vandaar dat we bij hem vrij vlot hebben gezegd...nu keuzes maken, want ook hij kon niet meer alleen gelaten worden met het risico op. Maar ook dingen als gewoon uitlaten ging bij hem niet meer, want voordat we in de auto zaten en bij de uitlaat waren was meneer al zo opgefokt dat we 'm konden afserveren. Dus vandaar dat er bij hem tussen 1ste tekenen en operatie maar iets van 2 weken gezeten heeft.

Uiteraard waren we wel op ons hoede. Wat ik al eerder noemde bij het uitlaten, zorgde ik ervoor dat we altijd in de buurt van water waren en/of dat de auto niet te ver zou staan en die zo opgehaald zou zijn. Bij warm weer liet ik ze niet alleen thuis omdat het dan toch snel te warm zou kunnen worden. Geen halsband om. Bij plannen om te gaan wandelen, goed de temp in de gaten houden en ook de hond zelf. Begon Heather ineens gras te eten (doet ze anders nooit) dan wisten we al dat ze het benauwd kreeg en dat we terug moesten gaan. Dit voorjaar koeljassen gekocht, bleken ook na de operatie toch nog nuttig. Dat soort dingen. Maar ik schoot niet in de stress als ik eens een wat zwaardere ademhaling hoorde oid. Je hoort/ziet vrij snel het verschil tussen een keer zwaar ademen of dat ze benauwd dichtlopen, want dan schieten ze zelf ook in de stress.

Je hebt gelijk,er is een verschil tussen "normaal" hijgen en benauwd hijgen,zowel qua geluid als uitdrukking van het lichaam en koppie. Net zoals ik ook het verschil hoor als je jeuk heeft,bijten door de atopie of gewone jeuk enorm verschil.
Er worden hier ook alleen wandelingen gemaakt daar waar water in de buurt is of het moet zo hard regenen dan is het niet nodig,wij vinden het beide niet erg om in de stromende regen te wandelen.
Radja is net als Heather een stabiele hond die zich nergens druk om maakt,maar alleen thuis laten doen we niet meer. Overdag een uurtje kan nog wel,maar mocht ze jeuk krijgen en ze blijft aan 1 stuk door bijten,dan is ze buiten adem en dat risico kunnen we nu niet meer lopen. Nu ze ouder is wil ze sowieso niet meer 's avonds alleen zijn,dus of meenemen of oppas regelen.
Wat ik ook doe als ze langdurig hijgt,is haar oren voelen. Afgelopen zondag waren binnenkant van haar oren behoorlijk warm,koelband om en ijsblokje gegeven en het hijgen werd weer normaal. Wat ik nog vrij lastig vind is hijgen om pijn,want pijn is stress. Zoals net,denk dat ze zich verstapte,dus enorm aan het manken en direct hijgen. Mijn man gebeld,kwam met een kruiwagen,Radja erin en we waren binnen 3 minuten thuis. Maar als we door hadden gelopen dan was het benauwd hijgen geworden.
Zoals je Broer beschrijft,kan ik me heel goed voorstellen dat hij snel geopereerd moest worden,want dat is geen doen,voor Broer niet,maar ook voor jullie niet.