Barfplaats.nl

Whoofer. Mijn allereerste helemaal eigen hond! Ik wilde een hond, kon me niet schelen wat voor hond. Wij naar het asiel, hond afgewezen, toen zag Leo op een foto in de ontvangsthal van het asiel Whoofer. En hij wees er met zijn vinger op en zei "die wil ik". Waarop ik zei "Een Basset. Ben je gek geworden?". Ze liep in de wei. Ze kwam aan rennen met een bal in haar bek. Die legde ze op de grond. Leo pakte 'm op, gooide 'm weg en die kop van Whoofer (die toen Freule heette) "wat doe JIJ nou imbeciel?

. Ga zelf maar halen, mafklapper

". Hahahaha, Goud waard!

En zo ging zij mee naar huis. Wat een wereld-hond

Helaas kreeg ze op een gegeven moment een achterhand verlamming. En timmerde Leo deze wagen voor haar, zodat ze nog wel mee naar het bos kon. We tilde haar met kar (de Whoofmobiel) en al de auto in. De kar had een loopplank om erin te lopen en een klep om eruit te lopen.

Deze foto laat zien dat Whoofer het de hoogste tijd vond om naar het bos te gaan, ze ging alvast in haar kar liggen

Whoofer was echt de grappigste hond die ik OOIT heb ontmoet. Ze is helaas op 10 jarige leeftijd gestorven aan maagkanker.

Afbeelding

Foto van 2001: onze tweede hond, Zoë.

Aan het trainen ('touch'), ik denk dat ze hier een maand of 6 is.

Eigenlijk qua ras onze eerste keuze, maar pas toen we in Drenthe woonden kon er een hond van dit formaat bij komen. We hadden toen Tristan (Beagle) al.
En -toeval of niet- we woonden hier een maand of 3 toen we via de buurvrouw over een nestje RR hoorden.
Wat een geweldige hond was ze! Ik kon ermee lezen en schrijven, het was echt mijn hond. Als we met z'n tweeën liepen en meneer -A- riep haar, dan ging ze naast mij staan.

Ze is helaas maar 6 jaar geworden; ze bleek een zeer agressieve bottumor te hebben. We kwamen terug van zomervakantie en binnen drie weken was ze er niet meer. Niet te bevatten, en ik kan er nog steeds helemaal beroerd van worden.

Maar in mijn herinnering koester ik onze mooie momenten samen, en dat zijn er heel veel geweest.

Mijn eerste hondenvriendje en ik. Skiffy was de hond van mijn vader. Helaas overleed hij toen ik 1 was. Ik heb dus geen herinneringen aan hem, maar was wel altijd dol op honden. Ik heb dan ook heel wat gezeurd om een hond, maar mijn ouders hielden voet bij stuk dat ze geen hond meer wilden. Anderhalf jaar nadat ik het huis uit was gegaan namen ze een hond.

Foxy in de sneeuw, waar hij een hekel aan had.

Mijn eerste hond. Ik kwam hem op 4 december 2002 tijdens het bezorgen van de ochtendkrant tegen in het dorp. Heb hem toen meegenomen naar huis. Moeders in paniek, omdat ze dacht dat ik een vosje meegenomen had. Vandaar de naam Foxy die we hem gegeven hebben
's Middags maar de politie gebeld met de vraag wat ik moest doen. Die vertelde mij doodleuk dat ik hem maar moest komen brengen dan werd hij in de cel gezet totdat die dierenambulance hem zou komen ophalen. Daar was ik echt op tegen. Dus werd mij verzekerd dat ze de dierenambulance langs zouden sturen. (Die heb ik nooit gezien na het belletje). Daarna de gemeente Sittard gebeld, omdat de hond een penning aan de halsband had hangen van gemeente. Daar werd mij gevraagd om aub na nieuwjaarsdag terug te bellen, want ze waren bezig met de fusie met de gemeente Geleen.

Na twee dagen bij ons te zijn deed Foxy opeens zijn achterpoot omhoog om te plassen. Daarvoor had ie het zittend gedaan. (Nooit gedacht om eens onder de staart te kijken wat het was

). De eerste dagen heeft ie ontzettend veel geslapen en daarna kwam er meer leven in hem. Na de feestdagen de gemeente Sittard teruggebeld om te vragen van wie de hond was. Kreeg de vraag toen: Waarom maakt u zich zo druk om de hond weg te doen mevrouw? Waarna ik heb medegedeeld dat ik hem dan zou houden en heb de man vriendelijk bedankt. Foxy werd door de DA op 2,5 jaar geschat toen ik hem heb gevonden en hij is zeker 12,5 jaar geworden. In 2010 heb ik hem moeten laten gaan, omdat hij acute leukemie bleek te hebben. In 3 dagen is hij van een levendige hond in een hoopje ellende veranderd. Het doet nog steeds veel pijn als ik daaraan terug denk. Maar ik ben zo ontzettend blij dat ik hem ben tegengekomen en dat we heel veel leuke jaren heb mogen beleven.

1996 denk ik.
M'n lieve Tascha

De over over groot moeder van Queen B

Noah. Mijn eerste hond. Het begin van mijn liefde voor honden. Hij is de reden dat ik doe wat ik nu doe. Ik ben hem zo dankbaar voor alles wat ie me heeft geleerd en gegeven. Ik mis je...

Noah was ook gewoon een draak. Hier was hij op mijn werk. Hij ging altijd mee. Hij bepaalde wanneer ik klaar was met werken. Hij ging dan voor me zitten en begon vervaarlijk naar me te grommen. Goh zei mijn baas dan, t is tijd dat je naar huis gaat geloof ik!

Kaela schreef: Bij mijn tante, waar mijn grote liefde Isa woonde hadden ze inderdaad in de jaren 80 en 90 ook yorkjes. En in de andere tak van de familie waren ze toen ook populair. Je ziet ze nu haast niet meer.

Hier in Spanje zie je ze overal, echt heel veel.

Leuk topic dit. Mooi om te lezen[emoji4]

Van links naar rechts:
Belle mijn eerste hondje.
Ik had haar gekregen toen ik 8 was, had een jaar gezeurd.
Toevallig is ze in mijn leven gekomen door een gevonden katje die door de dierenabulans op werd gehaald, ik vertelden dat ik heel graag een hond wou en toen zeiden die mensen dat er in een opvang huis van hun 2 kleinen hondjes zaten.
Dus we gaan kijken, papa zei de heen weg de helen tijd dat we het mannetje van de 2 zouden nemen want 4 vrouwen was al genoeg ( 6 als je de katten ook mee telden

)
We kwamen het huis binnen waar de 2 hondjes en heel veel katten zaten.
Papa ging op zijn hurken zitten en belle legde haar kop op zijn knie, papa was verkocht.
Dus zo kwam Belle in mijn leven.

Ze was een vreselijke lieve hond die heel slim en behoorlijke eigenwijs was.
Overal waar ik ging ging zij ook, een van de leukste dingen die ik vond om te doen was haar ingraven op haar rug en zandkastelen op haar buik bouwen.
Belle vond dat ook geweldig en viel 9 van de 10 keer in slaap binnen 5 minuten
Ze was het meeste geweldige hondje die er bestond, zo verschrikkelijke lief voor iedereen en alles.
Zo vrolijke en eigenwijs, hield je altijd in de gaten en zocht altijd oog contact

In het midden Max.
Op een dag kwam ik thuis en stond hij in de huiskamer, toen ik verbaas vroeg van wie hij was antwoorden mijn moeder: van jou!
Ik was verbaast en dol blij

nu had ik 2 honden.
Mijn moeder was aan Max gekomen via een vriendin van haar, zij had had hem van een stel mensen waar hij 3 tot 5 dagen per week met een kat de helen dag in de garage zat op gesloten.
Deze vriendin vond hem te druk en wou hem weg doen na 3 dagen, toen zei mijn moeder dat ik hem wel wou en zo kreeg ik dus Max
Zo lief, rustig en makkelijke als Belle was zo geflipt, bang en druk was Max.
Hij was bang van alles wat viel en viel alle honden aan die hij tegen kwam.
Ging als een gek rondjes draaien als je de riem pakket en hapte van opwinding als je hem vast probeerden te pakken.
Hij kenden niks geen enkel commando en was een totaal wrak.
Met heel veel liefde en geduld heb ik hem geleerd hoe hij zich moeste gedragen, 2,5 jaar heb ik alles voor hem aan de kant gezet en vol overgaven alles met hem gedaan.
Helaas was ik nog maar 11 toen ik kreeg en was 13 toen we hem in lieten slapen, hij was zo verandert en ik had hem zo veel geleerd maar hij hapte nog steeds naar kleinen kinderen.
Hij had al 1 jaar niet meer gehapt naar een kind toen hij het weer opeens deed, mijn moeder vond het genoeg en wou niet meer het risico lopen met mijn kleinen zusje en haar vriendjes.
Nog steeds verwijt ik me zelf dat ik hem niet hem kunnen helpen, op het laatste heb ik hem in de steek gelaten

Lieve gestoorde Max met wie ik 's nachts ging wandelen zo dat hij ook los kon zonder anderen honden aan te vallen, mijn lieve fotomodel die geen grammetje vet op zijn ribben had.
Ik heb zo veel van hem geleerd!

En dan als laatste Femke.
De dochter van Belle en Max.
Mijn lieve schat waar ik nog maar pas afscheid van heb genomen.
Mijn hondje waar ik mee kon lezen en schrijven en die een stemmetje in mijn hoofd had gekregen.
Die ik nog steeds heel er mis

Bij mijn lagere schoolvriendje thuis hadden ze altijd dalmatiërs. Ik was daar heel vaak. Op een dag kregen ze weer een pup, Spetter, een bruingevlekt teefje. Toen was ik er helemáál niet meer weg te slaan

. Niet lang nadat Spetter was gekomen, logeerde ik een weekend bij dat vriendje, want mijn ouders gingen naar mijn opa, die in het ziekenhuis lag. Toen ze me kwamen ophalen hadden ze een dalmatiërpup bij zich. Dat was Kyra, het nestzusje van Spetter. Gek genoeg drong het totaal niet tot me door (ik was net 8 jaar) dat ze van ons was

. Pas toen we naar huis gingen en mijn vader zei: 'Neem je wel je hond mee?' viel het kwartje en ging ik helemaal uit mijn dak

. Ik weet nog goed dat ik 's avonds in bed lag en steeds naar beneden riep: 'Pap, hoe heet onze nieuwe hond ook alweer?'

Afbeelding

Kyra 4-4-1977 - 28-10-1990

Afbeelding

Kyra en ik

Ik ben enig kind en Kyra was mijn grote vriendin. Toen ik in 1987 ging studeren is zij bij mijn ouders gebleven, dat kon helaas niet anders. Als ik in de weekenden naar huis ging, was dat vooral om haar

. Ik had me jaren eerder al voorgenomen dat 'als ik later groot' was, er een dalmaat zou komen. In 2000 was het eindelijk zo ver: de omstandigheden en de huisvesting waren ernaar en niets stond de komst van Sam nog in de weg. Zij was en is mijn dream come true. Mijn vader vooral vond het prachtig, weer een spikkel in de familie. Hij heeft nog echt van haar komst genoten. Sam kwam in mei, in augustus overleed mijn vader, na tien jaar strijd tegen kanker.

In juni 2000 ben ik nog met mijn ouders een weekendje naar Friesland in een huisje geweest, en daar was de kleine Sammerd ook heel blij met haar 'opa'

En nu is de oude dame alweer veertien

. Time flies.

Afbeelding

DinkyToy..mijn eerste kat. Was van de buren van vrienden en hij moest weg daar omdat hij hun volwassene katers op de leeftijd van 6 maanden compleet totaal los ramde. Voor mensen was ie de grootste schat, met 1 uitzondering..dierenartsen in de behandel kamer, dan veranderde hij in een ware tijger en krabde en beet ie waar ie maar kon. Eenmaal buiten de behandel kamer was ie ook tegen DA heel lief en knuffelig. Hij is ruim 18 geworden. Mis hem na 10 jaar nog altijd.

Afbeelding

Toen ik hier ging wonen wilde ik een hond en het werd uiteindelijk bij toeval een Mechelse herder genaamd Lady. Kreeg haar toen ze 7 maanden was en vanaf de eerste dag was ik haar een en alles. We waren 2 handen op 1 buik. Heb het echt heel moeilijk gehad en soms nog altijd na haar dood.

Afbeelding

Ik ben opgegroeid met 2 teckels, een langhaar (Fred) en een ruwhaar (Tjalda) Zij waren er al voor dat ik geboren ben.
Tjalda was een beetje 'apart' zij was bang voor andere honden en viel standaard uit naar andere honden, ging dan snel achter Fred staan en dan mocht Fred het oplossen

Fred is 17 geworden en op 20 juli 1988 ingeslapen na een hersenbloeding. Vrij vlot daarna kwam Scottie onze eerst schotse terrier. Tjalda hebben we een jaar later in 1989 laten gaan nadat ze al 3 x geopereerd was aan borstkanker. Toen het voor de 4e x terugkwam hebben mijn ouders besloten dat het genoeg was, ze was 16.
Bij Scotties nestje hebben we een dochter gehouden, Lynn. Toen ik het huis uitging vond ik het vreselijk geen hond in huis te hebben.
2 jaar later was ik in de mogelijkheid om dan toch een hond te nemen. Ik wilde een rottweiler maar aangezien mijn ouders er toch regelmatig op zouden moeten passen en zij het niet op grote honden hebben werd het toch weer een schotse terrier.
Zhiva was 4 dagen oud toen ik haar bij een fokker ontmoette. We gingen 'alléén even kijken' Uhu, moeders had het zo geregeld en een kwartier later was ik de trotse eigenaar van een zwart hummeltje. Dit was op 23 november 1996. Mijn aller eerst eigen hond!
Of dit nu is omdat ik haar de eerste paar jaar alleen heb gehad of omdat ze gewoon speciaal was weet ik niet. Maar met haar heb ik een hele sterke band gehad. Zij was mijn alles en ik die van haar. Ze is met me de halve wereld rondgevlogen. Ik hoefde nooit op haar te letten, zij lette wel op mij. Ja, idd. Mooi topic dit, zit hier met tranen dit stukje te schrijven. Mis haar best wel

Daarna kwamen Twister en Gentle en nu dan Kaya en Chakotay, En ze zijn me allemaal echt even dierbaar, maar Zhiefje? Ja die hád het gewoon.

Mijn paard El-Rico 1976-2005. Gekregen op mijn 16e verjaardag en in mijn armen ingeslapen in 2005.

23 jaar van mijn leven! Ik stapte niet op dit paard ik "trok hem aan". Wat ik dacht dat deed hij. Samen opgegroeid, samen gepuberd, samen fouten gemaakt, samen successen gehad, samen driftige buien, samen keihard crossen, samen heel veel lol gehad, gewoon heel veel samen...

Mijn eerste vriendje en die andere

, examens, mijn eerste hondje, mijn 1e huwelijk, geboorte kinderen en scheiding, 2e huwelijk, start Any Animal allemaal met El-Rico in mijn leven.

Na het overlijden van El-Rico is voor mij het paardrijden definitief tot een einde gekomen. Misschien waren we te veel één maar wat ben ik ONWIJS DANKBAAR voor dit paard

- Judith - schreef: Bij mijn lagere schoolvriendje thuis hadden ze altijd dalmatiërs. Ik was daar heel vaak. Op een dag kregen ze weer een pup, Spetter, een bruingevlekt teefje. Toen was ik er helemáál niet meer weg te slaan . Niet lang nadat Spetter was gekomen, logeerde ik een weekend bij dat vriendje, want mijn ouders gingen naar mijn opa, die in het ziekenhuis lag. Toen ze me kwamen ophalen hadden ze een dalmatiërpup bij zich. Dat was Kyra, het nestzusje van Spetter. Gek genoeg drong het totaal niet tot me door (ik was net 8 jaar) dat ze van ons was . Pas toen we naar huis gingen en mijn vader zei: 'Neem je wel je hond mee?' viel het kwartje en ging ik helemaal uit mijn dak . Ik weet nog goed dat ik 's avonds in bed lag en steeds naar beneden riep: 'Pap, hoe heet onze nieuwe hond ook alweer?'

Kyra 4-4-1977 - 28-10-1990

Kyra en ik

Ik ben enig kind en Kyra was mijn grote vriendin. Toen ik in 1987 ging studeren is zij bij mijn ouders gebleven, dat kon helaas niet anders. Als ik in de weekenden naar huis ging, was dat vooral om haar . Ik had me jaren eerder al voorgenomen dat 'als ik later groot' was, er een dalmaat zou komen. In 2000 was het eindelijk zo ver: de omstandigheden en de huisvesting waren ernaar en niets stond de komst van Sam nog in de weg. Zij was en is mijn dream come true. Mijn vader vooral vond het prachtig, weer een spikkel in de familie. Hij heeft nog echt van haar komst genoten. Sam kwam in mei, in augustus overleed mijn vader, na tien jaar strijd tegen kanker.

In juni 2000 ben ik nog met mijn ouders een weekendje naar Friesland in een huisje geweest, en daar was de kleine Sammerd ook heel blij met haar 'opa' En nu is de oude dame alweer veertien . Time flies.

Mooi!

Was zij nou jullie dove Dalmaatje Judith?

Ook al is het al vrijdag:
Ashley, Joke d'r reddende engel, zonder deze heerlijke hond had Joke 20 jaar geleden de moed al opgegeven en zou ik haar nooit gekend hebben.
(dus ook mijn reddende engel)
Gelukkig heb ik nog bijna anderhalf jaar samen mogen leven met deze geweldige labrador, in alles een lieve en betrouwbare, komische, zachte maar vooral fantastisch hond. Aan Ashley kon ik aflezen hoe Joke zich voelde. Sinds 8-8-'08 is ze niet meer fysiek bij ons maar in gedachten gevoel laat ze ons nooit alleen.

ff showen: