Barfplaats.nl

Martine-Tom schreef: Tja....ik denk dat dat opzich wel bestaat, ik ken via via iemand die nu al een jaar in therapie is omdat ze de dood van haar hond, 5 jaar geleden, maar niet kan verwerken, ze huilt nog dagelijks om het gemis en heeft de helft van haar baan op moeten zeggen omdat ze niet meer in staat was om te werken na het overlijden van haar hond.
Dat lijkt me nou ook weer niet helemaal gezond

Maar dat heeft naar mijn mening niets met al dan niet teveel liefde te maken. Dan kun je niet verwerken, niet loslaten. En nee, gezond is dat niet.

Lizzy schreef:

Ik wist niet dat het echt bestond, had er alleen nog maar van gehoord, maar het werd helemaal zwart voor mijn ogen . Totale paniek-grond-onder-de-voeten-weg-zak-moment.

Heeeeel herkenbaar, inclusief rubberen benen en door de grond-zak-gevoel

Gelukkig is het goed afgelopen!

Ja herkenbaar, ik ben zo gek op zedat het me soms beangstigd.
Voel me vaak ook echt een roedel met ze, letterlijk.

Hier ook herkenbaar. Ik heb dan het gevoel of mijn keel wordt dichtgeknepen en dat ik dan stik.

Vorig jaar waren we met Sem met een bal aan het het spelen. Ik gooi de bal weg en Sem er achteraan.
Op weg naar de bal loopt hij frontaal tegen een houten picknicktafel aan. Een klap dat dat gaf....... Mijn hart stond stil. Nadat hij even versuft om zich heen had staan kijken ging hij op zoek naar de bal.

nikèdog2000 schreef: mag ik vragen wat een zandmoter is
en ja beetje sterven is het

De zandmotor is aangelegd om onze kust te verstevigen. De energie van wind, golven en tij brengt het zand in beweging om de kust te versterken.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Zandmotor

Ja, heel herkenbaar. Vooral met Falco heb ik dat heel sterk.

ook voor mij heel herkenbaar. die 2 blondjes zitten zo onder mijn huid!

Tibbies schreef: Hier ook herkenbaar. Ik heb dan het gevoel of mijn keel wordt dichtgeknepen en dat ik dan stik.

Vorig jaar waren we met Sem met een bal aan het het spelen. Ik gooi de bal weg en Sem er achteraan.
Op weg naar de bal loopt hij frontaal tegen een houten picknicktafel aan. Een klap dat dat gaf....... Mijn hart stond stil. Nadat hij even versuft om zich heen had staan kijken ging hij op zoek naar de bal.

Oooww, dat doet me denken aan die keer dat Laika voor mijn ogen werd aangereden; er kwam een auto aan op het zandweggetje waar we altijd lopen, ik laat de honden zitten, op het moment dat de auto er bijna is springt Max op, en Laika denkt: als Max springt, dan ik ook! En ze duikt ijskoud voor die auto! Ik zag haar over de kop gaan en dacht echt dat m'n hart het ter plekke zou begeven. Heb nog nooit zo oprecht overstuur haar naam gekrijsd! Gelukkig reed die auto vrij langzaam en heeft ze er niets aan overgehouden.

Getver, schrikken! Gelukkig is het goed afgelopen!

O hemel ja. Gelukkig niet al te vaak, anders lag ik nu aan de zuurstof.

Vorig jaar was onze dove kwartel kwijt in een bos ergens in Brabant. Ik moest piesen en was een stukje van het pad afgegaan en zat ergens achter een boom. ML en de hondjes stonden nog op het pad, maar zagen mij niet meer. Ik liep weer terug, en we wilden verder lopen maar ik zag alleen Kyrah. Dubhe pleite. Roepen natuurlijk, maar ja...een dove hond luistert niet meer zo best...
Zoek tussen kastanjebruine bladeren van een vreemd bos met veel varens en dennebomen maar eens naar een kastanjebruine hond...

Roepen, Kyrah erop afsturen...niks. Hartverzakking nabij, en toen kwam ze ineens weer tevoorschijn. Was ze dus op zoek gegaan naar mij want ze kwam via mijn spoor weer tevoorschijn.
Pfff....

We moeten haar zó goed in de gaten houden...de oude taart...

Ik weet niet of je TE veel van een hond kan houden. Lastig eigenlijk.
Ik denk wel dat honden TE veel je leven kunnen bepalen etc. Hoe leg ik uit wat ik denk en eigenlijk zelf ervaren heb...

Op een geven moment kon ik niks meer doen of laten omdat ik me anders schuldig zou voelen naar mijn honden, bijvoorbeeld een avondje uit. Ook moest ik minstens dit en dat met ze gedaan hebben. Het kwam er kort op neer dat ik de lat zo idioot hoog voor mezelf gelegd had dat hoe erg ik ook mijn best deed ik mezelf altijd een slechte hondenmoeder vond. Ik schoot echt helemaal door in het zorgen van mijn honden en vergat daarbij mezelf helemaal. En nee ik hou echt niet minder van ze. Ik probeer het alleen wat meer in balans te brengen, zegmaar.

Of je te veel van je honden kan houden vind ik nogmaals wel een lastige vraagstelling. Ik ben gestopt met het houden van ratjes omdat ze niet oud worden, van allerlei ziektes en weet ik wat kunnen krijgen en daar ging ik emotioneel aan kapot! En ik moet heel eerlijk bekennen nu ik twee oude en zieke honden heb dat de continue kopzorgen om ze zo beu ben

Kaela schreef: Gelukkig liep het met een sisser en een volle buik voor Fritzi af! Knuffel ze maar extra, ze zijn het waard om zoveel van te houden!

En jaaaaaaaaaaaaaaaaa, dat herken ik. Zeker toen het laatst niet zo goed ging met Oscar. Toen heb ik mezelf ook afgevraagd of ik niet teveel van hem hou. Maar volgens mij bestaat dat niet, liefde kan nooit teveel zijn. Maar liefde kan wel pijn doen en dat merk je op zulke momenten!

Oh, dat is wel een mooie. Ja, dit is wel wat ik voelde.... Zoveel fysieke pijn dat ik er helemaal beroerd van werd.... Ik schrik wel eens vaker, ze testen wel vaker mijn hartkleppen. Maar dit moment

. Ik voelde in een split-second dat ik mijn Fritz nooit meer zou zien en ik niet eens zou weten of ze verdronken zou zijn, waar ze gebleven zou zijn en ik werd echt gek

Laatst was Leo voor zijn werk bij een brand in een appartement. En we zaten zo bij de borrel even na te praten en ik zei toen "als hier brand uitbreekt, ik ben er niet en verlies alle vier mijn honden? Dan wil ik niet meer verder leven. Dan ben ik er klaar mee. Dat trek ik niet". Leo werd op zijn beurt daar weer helemaal niet goed van en ik moest mijn woorden terug nemen. Dat heb ik gedaan maar dacht "ik zeg dit om jou gerust te stellen, niet omdat ik het meen".

Lizzy schreef: Oh, dat is wel een mooie. Ja, dit is wel wat ik voelde.... Zoveel fysieke pijn dat ik er helemaal beroerd van werd.... Ik schrik wel eens vaker, ze testen wel vaker mijn hartkleppen. Maar dit moment . Ik voelde in een split-second dat ik mijn Fritz nooit meer zou zien en ik niet eens zou weten of ze verdronken zou zijn, waar ze gebleven zou zijn en ik werd echt gek

Laatst was Leo voor zijn werk bij een brand in een appartement. En we zaten zo bij de borrel even na te praten en ik zei toen "als hier brand uitbreekt, ik ben er niet en verlies alle vier mijn honden? Dan wil ik niet meer verder leven. Dan ben ik er klaar mee. Dat trek ik niet". Leo werd op zijn beurt daar weer helemaal niet goed van en ik moest mijn woorden terug nemen. Dat heb ik gedaan maar dacht "ik zeg dit om jou gerust te stellen, niet omdat ik het meen".

Ook dat begrijp ik heel goed! Toen onze hond 3 dagen bij ons was, nog zo'n klein krummeltje, dacht ik : oh mijn hemel, als ze er niet meer zou zijn ga ik dood denk ik.............
Datzelfde gevoel had ik trouwens toen ik op mijn werk gebeld werd en te horen kreeg dat mijn man na een paar hartinfarcten met loeiende sirene naar het ziekenhuis onderweg was, verschrikkelijk was dat!

Irish schreef: Ik weet niet of je TE veel van een hond kan houden. Lastig eigenlijk.
Ik denk wel dat honden TE veel je leven kunnen bepalen etc. Hoe leg ik uit wat ik denk en eigenlijk zelf ervaren heb...

Op een geven moment kon ik niks meer doen of laten omdat ik me anders schuldig zou voelen naar mijn honden, bijvoorbeeld een avondje uit. Ook moest ik minstens dit en dat met ze gedaan hebben. Het kwam er kort op neer dat ik de lat zo idioot hoog voor mezelf gelegd had dat hoe erg ik ook mijn best deed ik mezelf altijd een slechte hondenmoeder vond. Ik schoot echt helemaal door in het zorgen van mijn honden en vergat daarbij mezelf helemaal. En nee ik hou echt niet minder van ze. Ik probeer het alleen wat meer in balans te brengen, zegmaar.

Of je te veel van je honden kan houden vind ik nogmaals wel een lastige vraagstelling. Ik ben gestopt met het houden van ratjes omdat ze niet oud worden, van allerlei ziektes en weet ik wat kunnen krijgen en daar ging ik emotioneel aan kapot! En ik moet heel eerlijk bekennen nu ik twee oude en zieke honden heb dat de continue kopzorgen om ze zo beu ben

Heel herkenbaar. Wat dat betreft zijn de meeste dieren toch veel meer in balans dan wij mensen. Mijn honden zullen er geen traan om laten als ik ineens dood neerval. Zolang ze maar fijn bij een ander door kunnen gaan met leven op ongeveer dezelfde manier. En ik zou het ook echt niet anders willen. De gedachte dat een dier zo afhankelijk is geworden van mij en zijn leven ophoudt als ik er niet meer ben, daar word ik echt beroerd van. Omgekeerd, wil ik dat voor mezelf ook niet.

Oh dan schrik je je toch het apenzuur he!!

Gekke stoute Fritz!!

Maar als je bedoelt dat die teckel verdronken is daar. Dat is niet waar. Die is later 'gewoon' terug gevonden.

Barfplaats.nl

Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

Re: Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

Re: Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

Re: Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

Re: Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

Re: Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

Re: Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

Re: Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

Re: Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

Re: Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

Re: Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

Re: Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

Re: Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

Re: Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

Re: Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

Re: Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek