Barfplaats.nl

Fenixjuh schreef: He, gatver, wat balen Martine-tom...    Heel veel sterkte met een vervolgtraject   Het is best lastig accepteren dat het lijf niet wil wat je hoofd wel wil... 

Martine-Tom schreef: Yep...al ben ik daar al jaren mee bezig, ik weet al sinds mijn 17e dat het niet goed zit en dat ik voorzichtig moet zijn, dus het komt niet ineens als een klap binnen zeg maar.

Ik ben nu vooral heel erg boos, al zeker 10 jaar loop ik bij huisartsen te bedelen om doorverwezen te worden, en telkens werd het afgedaan met "je bent nog zo jong, het zal wel meevallen"  later werd ik ziek met een burnout en werd standaard alles afgewezen op stress, als ik belde dat ik verging van de pijn moest ik maar een paracetamol nemen en een dagje rust houden. In dec syndroom van Tietze gekregen en dat werd door de HAP afgedaan met een paniekaanval. Over een uur ga ik naar de huisarts om dit eens te bespreken, voortaal wil ik gewoon geloofd worden en goede pijnstillers krijgen, ik ben hte vooral heel erg beu om telkens in een hoek gezet te worden dat het wel stress zal zijn en voor alles te moeten knokken, nu er een diagnose is hoop ik dat ze het eindelijk eens serieus gaan nemen.
Omdat ik er al zo lang mee rondloop zonder goede begeleiding zit er nu ook artrose en de reumatoloo g is bang dat er ook schade aan mijn rug is door de vele luxaties en hernia's, en dat was gewoon niet nodig geweest als ze eerder in hadden gezien dat er wel iets aan de hand is. Dat is vooral wat ik nu heel moeilijk vind.

Fenixjuh schreef: Het is best lastig accepteren dat het lijf niet wil wat je hoofd wel wil... 

Els&Flow schreef: +1. Zoals je weet zit ik in een heel ander traject, maar ik begrijp je boosheid zo ontzettend goed. Been there, done that.. Succes meis. 

Martine-Tom schreef: Yep...al ben ik daar al jaren mee bezig, ik weet al sinds mijn 17e dat het niet goed zit en dat ik voorzichtig moet zijn, dus het komt niet ineens als een klap binnen zeg maar.

Ik ben nu vooral heel erg boos, al zeker 10 jaar loop ik bij huisartsen te bedelen om doorverwezen te worden, en telkens werd het afgedaan met "je bent nog zo jong, het zal wel meevallen"  later werd ik ziek met een burnout en werd standaard alles afgewezen op stress, als ik belde dat ik verging van de pijn moest ik maar een paracetamol nemen en een dagje rust houden. In dec syndroom van Tietze gekregen en dat werd door de HAP afgedaan met een paniekaanval. Over een uur ga ik naar de huisarts om dit eens te bespreken, voortaal wil ik gewoon geloofd worden en goede pijnstillers krijgen, ik ben hte vooral heel erg beu om telkens in een hoek gezet te worden dat het wel stress zal zijn en voor alles te moeten knokken, nu er een diagnose is hoop ik dat ze het eindelijk eens serieus gaan nemen.
Omdat ik er al zo lang mee rondloop zonder goede begeleiding zit er nu ook artrose en de reumatoloo g is bang dat er ook schade aan mijn rug is door de vele luxaties en hernia's, en dat was gewoon niet nodig geweest als ze eerder in hadden gezien dat er wel iets aan de hand is. Dat is vooral wat ik nu heel moeilijk vind.