Boeffie Blafmans schreef:
Ik krijg steeds meer weerzin om een reguliere da praktijk binnen te gaan. Hebben jullie daar ook last van? De haast, de vanzelfsprekendheid waarmee er naar van alles aan medicijnen wordt gegrepen, liefst zonder overleg, hooguit een mededeling en schemaatje erbij, de negatieve houding als je wilt meedenken, iets anders wilt, het gebrek aan kennis van natuurlijke middelen en natuurlijke genezing en ook het onbegrip daarvoor, de torenhoge rekeningen, waarbij ik me afvraag had dat niet eenvoudiger gekund, etc. etc. etc. Ik ben nu als nieuwkomer hier al in 5 verschillende praktijken geweest, vriendelijke mensen hoor, daar niet van, maar overal hetzelfde liedje. Ik vraag me af of ze tijdens de opleiding soms leren dat een dier dat over de drempel komt vanaf dat moment hún verantwoordelijkheid is, of zo, waarmee ze kunnen aanvangen wat ze zelf goeddunken, want er is maar 1 weg naar Rome, en dat is die van de da.
Ja. En nee.
Ik ben blij dat ze er zijn. Dat voorop gesteld.
Maar ik herken alles wat je hier schrijft. En ik heb zelf dan ook al heel veel dierenartsen versleten

. Ik heb echt de grootste arrogante knurfen meegemaakt in mijn carrière als huisdierenbezitter, waarvan ik dacht "waar heb jij in Godsnaam je diploma gekocht

". En ik ken legio mensen die bij dat soort dierenartsen komen en dingen slikken waarvan ik denk "

". In heel veel gevallen interesseert het de baas echter geen ruk hoor. Als ze maar een pilletje of prikkie krijgen dat SNEL werkt en niet te duur is.
Maar daar staat tegenover dat er dierenartsen zijn die het leven van mijn huisdieren hebben gered en waar ik niks dan veel respect voor heb.
Mijn eigen dierenarts kom ik al een jaar of 15, dus dat zegt genoeg denk ik

. Het is in het begin niet allemaal over rozen gegaan tussen hem en mij maar ik denk dat we inmiddels redelijk kunnen lezen en schrijven met elkaar. Ik ben wel de discussie met hem aangegaan, iedere keer opnieuw. En dat ging soms echt hart tegen hart hoor (over vaccineren bijvoorbeeld).
En voor dingen als vaccineren kom ik dus ook gewoon niet meer bij hem. En ik ga met bepaalde problemen (die ik holistisch benaderd wil hebben) dus ook niet naar hem. Want dat is niet zijn ding en dus val ik hem daar niet mee lastig en verwacht ik op dat gebied ook niks. Kan ie me nog verbazen hoor, met dat histiocytoom was het mijn dierenarts die zei "weet je wat je moet doen, je moet er tea tree zalf op gaan smeren". En dat werkte als een tiet! Hij heeft me trouwens ook een keer doorgestuurd naar een homeopaat met de mededeling "ik weet het gewoon niet meer en ik heb meegemaakt dat de hond van een klant met soortgelijke klachten heel goed is geholpen daar".
Maar een ander voorbeeldje: ik heb een keer een DA gehad die heel schattig zo leuk mee stond te denken en zo ontzettend mensvriendelijk was en na Linga's knie ongeluk een beetje aan Linga d'r knie stond te friemelen en zei "ik denk dat je mazzel hebt, het is alleen gekneusd". Mijn eigen DA had geen dienst dus daar ben ik een dag later naar toe terug gegaan want van die diagnose deugde helemaal niks. Ze was wel lief, dat wel. Maar mijn eigen niet zo subtiele DA had binnen 2 nano seconden door dat haar knie totaal aan gort lag en ze geopereerd moest worden. Kruisbanden gescheurd, meniscus naar de knoppen. Dus ja, leuk zo'n meedenkende fijne DA maar ik heb soms liever dat ze gewoon even doorpakken.
Dus ik heb mazzel. En een goede dierenarts: daar moet je zuinig op zijn!
Waar ik overigens echt een verschrikkelijke hekel aan heb zijn holistische dierenartsen die zo holistisch als mijn schoenzolen zijn, zoals Angelique dat zo prettig verwoord

. Ja, die vind ik echt nog erger dan een strikt reguliere DA. Die zijn holistisch omdat dit zo lekker valt bij de nieuwe baas van 2015, maar die zijn nul nada holistisch en kiepen er 4 keer per jaar een wormkuurtje in, donderen er nog even wat vlooien en tekengif op, doen niet te moeilijk over een prikje pred en geven gerust een zak brokken mee en een flesje Puur, want ze doen ook in homeopathie
