Barfplaats.nl

Hier hangt na 4,5 jaar Frank zijn riem en halsband nog aan de kapstok. Die mogen daar fijn blijven hangen. Zijn mand is meteen naar de zolder verhuist en ook zijn voerstandaard. Ik vind het missen nog steeds heel moeilijk. Terwijl ik met de dood van onze Duitse herder veel minder moeite heb gehad. Maar daar is Zoë toen voor in de plaats gekomen. Dat hielp toch wel.

Ik zit na al die jaren nog steeds met hetzelfde onderschrift. Ik kan er niet toe komen het te veranderen. Hoewel ik toch zielsveel van Luna houd.

Sterkte, het blijft en is gewoon moeilijk.

keetje schreef:Ik zit na al die jaren nog steeds met hetzelfde onderschrift. Ik kan er niet toe komen het te veranderen. Hoewel ik toch zielsveel van Luna houd.

Dat heb ik ook met mijn onderschrift en avatar. En ook met onze profielfoto op fb. Ook mijn forumnaam kan ik niet veranderen...
Terwijl we, toen we terug waren van de dierenarts na het inslapen van onze Loempia, direct alle spullen hebben opgeruimd of weggegooid...
Op de kapstok staan, met krijt, nog wel steeds Lizzy en Luna hun namen waar hun riemen hingen. Die zullen ooit vervagen, weghalen doen we ze niet...

Heel herkenbaar hoor Ellen , en de tranen zullen de eerste tijd w.s nog vaak genoeg komen .
En rouwen ? Dat doet een ieder op zijn /haar eigen wijze

Ik ruim alleen gelijk de bedjes op als er eentje is overleden . Ik kan niet naar een leeg bed kijken
De rest van de spullen bewaar ik allemaal . Ik heb weleens gejankt in een hondenjasje van Milo bv
Jasje dicht tegen mijn gezicht aan .....

De vorige doggyride waarin Noa de laatste periode van haar leven zat heeft hier nog vijf maanden gestaan
Die kar was echt helemaal op en versleten
We konden de kar niet bij het grofvuil zetten

t is gewoon zo klote...
gisteren zag ik mn filmpjes op fb.... vanaf dat ie rot begon te lopen tot de laatste x in Nwh........ dan stromen de tranen en ben gewoon echt van slag....je ziet zo goed dat ie opknapte van de hernia en dan toch...zo zonde, mn mannetje

Ik vind het al knap dat je naar zijn filmpjes kan kijken
Ik kan het nog steeds niet , dat is te ""levend ""

En ja , je kan ze nooit missen . Er zijn vast mensen die ook tegen jouw zullen zeggen ... ach , toch wel een mooie leeftijd
Maar je hebt wel al die jaren met je lieverd gedeeld , en dat wis je niet zomaar even uit

Wat mij ook weleens opvalt :

Als jij jouw hond net verloren bent , dan kom je prompt hetzelfde ras tegen
Wij hadden het met Milo , twee dagen na zijn overlijden kwamen we een man tegen met een oude grijze JRT
We raakten aan de praat met die meneer , en gelijk weer tranen natuurlijk

Heel veel sterkte en zo herkenbaar.
Het verwerken gaat soms moeizaam en soms gaat het wat beter.
Ik was vorige week even boodschappen doen en dacht laat ik even wat voor onze drie honden kopen
want de vriezers zijn bijna leeg.
Dus ik koop drie hele kippen en rijd vervolgens naar huis.
Thuis aangekomen dacht ik slik Luka is er niet meer (onlangs ook ingeslapen).
Ja en dan sta je echt weer even te huilen.