Barfplaats.nl

Lizzy schreef:Linga kan het heel intimiderend vinden als ze in haar ogen wordt gekeken. Zelf maakt zij ook oogcontact en wendt haar blik af. Ik doe hetzelfde bij haar. Afwenden en veel met mijn ogen knipperen. Dat vindt ze fijn. Dat andere spul: wij kijken elkaar tot in de ziel in de ogen.

Boris was als Linga, maar vooral Jones kijk je inderdaad tot in de ziel. Kimba kijkt je veel aan, maar (nog) niet zo extreem intens.

@Kaio. Psssttt niet aan iedereen verklappen joh!

Ik vond/vind het een fijn idee dat het allemaal liefde is; Lola is niet een hondje (nou ja, 29 kilo) wat graag op schoot kruipt of op welke manier dan ook heel aanhankelijk is. Maar je enorm in de ogen kijken doet ze wel.
Dus ik ga er maar vanuit dat dit haar knuffelsessie is [emoji6]

constance.blokzijl schreef:Ik vond/vind het een fijn idee dat het allemaal liefde is; Lola is niet een hondje (nou ja, 29 kilo) wat graag op schoot kruipt of op welke manier dan ook heel aanhankelijk is. Maar je enorm in de ogen kijken doet ze wel.
Dus ik ga er maar vanuit dat dit haar knuffelsessie is [emoji6]

Klinkt goed!!!

Hier meerdere keren per dag 53 kg bovenop mij....

Liefde met gevoel en dat erg letterlijk.

Zouden honden na eeuwen samenleven met mensen ook niet hebben geleerd dat wanneer de mens hun in de ogen kijkt, dat iets anders betekent dan wanneer een andere hond dat doet? Een beetje zoals ze ook weten dat wanneer wij onze tanden ontbloten (= lachen), we juist niet-agressief gedrag vertonen? En ze dus ook niet teruggrommen wanneer we tegen ze lachen?

die van mij vind het niet fijn, totdat ik wegkijk en dan gaat ze weer in beeld staan en zo gaat dat een beetje door.
denk dat ze nog moet wennen dat er bij de schapen druk wordt gegeven en daarbuiten betekent het iets anders maar over het algemeen als je je hond aankijkt en dat vind ie prima dan zie ik geen problemen ermee.

Onze Dunya knipoogt er zelfs bij. Dat doen we dagelijks: zij rolt zich op haar rug in haar mand en kijkt mij op z'n kop aan. Ik kijk terug, en dan knipogen we naar elkaar.
Mijn meissie

Raul en Milou komen soms met hun kop op schoot liggen of met de kop op je buik en je dan diep in je ogen kijken met zo'n verliefde blik ..... smelt......
Dat gebeurt niet dagelijks - eerder elke 2 weken een keer ofzo. Maar zoooooooo lief.

Dali geeft de hele dag door korte blikken en kijkt dan weer weg. Hij komt liever met zijn rug naar je toe op je voeten zitten of op schoot. Ook goed.

Anne in Duitsland schreef:Zouden honden na eeuwen samenleven met mensen ook niet hebben geleerd dat wanneer de mens hun in de ogen kijkt, dat iets anders betekent dan wanneer een andere hond dat doet? Een beetje zoals ze ook weten dat wanneer wij onze tanden ontbloten (= lachen), we juist niet-agressief gedrag vertonen? En ze dus ook niet teruggrommen wanneer we tegen ze lachen?

Eh ja dat is dus eigenlijk mijn vraag van goh is de betekenis veranderd?

TomsBorders schreef:die van mij vind het niet fijn, totdat ik wegkijk en dan gaat ze weer in beeld staan en zo gaat dat een beetje door.
denk dat ze nog moet wennen dat er bij de schapen druk wordt gegeven en daarbuiten betekent het iets anders maar over het algemeen als je je hond aankijkt en dat vind ie prima dan zie ik geen problemen ermee.

Ik zou dat ook helemaal prima vinden. Ben juist verbaast dat ik nu een ander exemplaar heb rondlopen.

MarijeEnBoomer schreef:Bij P zit er wel het gevaar achter dat ze op je af springt en je gezicht wil aflebberen

Maar over het algemeen kan ik ze prima aankijken

Haha...dat is bij mijn P'tje net zo, hij is pas 10 maand, misschien wordt ie nog wel wijzer.
Maar het is een heerlijk hondje

TomsBorders schreef:die van mij vind het niet fijn, totdat ik wegkijk en dan gaat ze weer in beeld staan en zo gaat dat een beetje door.
denk dat ze nog moet wennen dat er bij de schapen druk wordt gegeven en daarbuiten betekent het iets anders maar over het algemeen als je je hond aankijkt en dat vind ie prima dan zie ik geen problemen ermee.

Broertje lief wel hoor, die kan je echt heel intens aankijken en kijkt niet weg als ik terugkijk. Af en toe een knipoogje om te laten zien dat het allemaal niet zo serieus genomen hoeft te worden. Hij heeft ook echt heel indringende ogen. Pr1mo kan er trouwens ook wat van. Als ik ga gapen en wegkijk is dat blijkbaar voor Iggy het sein om dichterbij te komen, een oorinspectie uit te voeren en daarna een wasbeurt te geven.
Ik zou het trouwens raar vinden als ik een hond zou hebben die niet zo intens naar me zou kijken, maar dat komt omdat het Borders zijn. Kan me zo voorstellen dat niet iedereen het fijn vind, of het hun eigen hond nou is of niet.

Vroeger waren er zoveel regels vanuit een verkeerde theorie. Als eerste door de deur, als eerste eten, aankijken is dominant. En als je ook maar iets je gevoel volgde, dan deed je aan antropomorfisme.

Gelukkig zijn al zoveel dingen ontkracht. Over het in de ogen kijken heb ik nog nooit echt wat voorbij zien komen, maar ik denk dat dit nou echt zoiets is waar je je gevoel in kunt volgen. Met alle hedendaagse kennis over emoties bij dieren en over lichaamstaal, zien wij echt wel wat de hond er van vindt. En als jou hond voor je staat en je verdrinkt in elkaars ogen, dan kan het in mijn ogen (haha ) alleen maar goed zijn.
Zeker ook omdat hier ook al duidelijk wordt dat hond A het heerlijk vindt, hond B wat minder en hond C vindt het niets. Oftewel, we zien wat de hond er van vindt.

Met potenwerk heb ik meer moeite. Daarbij twijfel ik vaak weer of het een afwerend gebaar is of iets positiefs. Maar Oscars oogjes zijn er ook om in te verdrinken

KarenH schreef:Broertje lief wel hoor, die kan je echt heel intens aankijken en kijkt niet weg als ik terugkijk. Af en toe een knipoogje om te laten zien dat het allemaal niet zo serieus genomen hoeft te worden. Hij heeft ook echt heel indringende ogen. Pr1mo kan er trouwens ook wat van. Als ik ga gapen en wegkijk is dat blijkbaar voor Iggy het sein om dichterbij te komen, een oorinspectie uit te voeren en daarna een wasbeurt te geven.
Ik zou het trouwens raar vinden als ik een hond zou hebben die niet zo intens naar me zou kijken, maar dat komt omdat het Borders zijn. Kan me zo voorstellen dat niet iedereen het fijn vind, of het hun eigen hond nou is of niet.

Ik word daar heel ongemakkelijk van. Het is bij mij met stip reden nummer 1 waarom ik niet echt fan ben van borders. Met op 2 het gesluip. Ik snap heel goed waarom ze het doen en ik vind een border aan het werk (wat voor werk dan ook over het algemeen) prachtig mooi. Maar brrrr, ik krijg er de kriebels van, die grote starende ogen.

Gelukkig mogen smaken verschillen

Sofi die vind dat oogcontact niet te lang moet duren, eventjes is prima en daarna draait ze je graag de kont toe. Wegkijken is wat ze daarvoor nog doet en als ik haar aankijk, probeer ik er aan te denken om ook snel weg te kijken en dat knipperen, net wat Lizzy zegt voor Linga.

Borke die was dol op lang en intens oogcontact, je kon verdrinken in die ogen. Hoe meer contact hoe liever, ook tijdens de wandeling, heerlijk.
Hij is al bijna 5 jaar dood, maar ik mis dat nog steeds.
Een mooie herinnering is toen hij thuis insliep.
Hij was heel vrolijk en blij, want hij kreeg lekkere snacks en keek mij heel lief aan en ik zag zo het licht uit zijn ogen verdwijnen. Heel mooi, want ik wist dat hij geen pijn meer hoefde te hebben en dat we hem een hoop lijden bespaarden...

Kaela schreef:Ik word daar heel ongemakkelijk van. Het is bij mij met stip reden nummer 1 waarom ik niet echt fan ben van borders. Met op 2 het gesluip. Ik snap heel goed waarom ze het doen en ik vind een border aan het werk (wat voor werk dan ook over het algemeen) prachtig mooi. Maar brrrr, ik krijg er de kriebels van, die grote starende ogen.

Gelukkig mogen smaken verschillen

+1

Ik zat nog eens te denken (leuk topic dit!) over dit soort vormen van contact.

Oscar en ik hebben een bijzondere (vind ik dan) manier van knuffelen ontwikkeld. Oscar mag niet op de bank, maar hij mag bij wel met zijn voorpoten op schoot en dan even knuffelen. Na een tijdje is hij zijn kop op mijn schouder gaan leggen. Echt met veel gewicht, hij leunt dan helemaal. Hij doet het niet altijd en ook niet de hele tijd, maar wel heel vaak. Hij doet het uit zichzelf, al is het wel ontstaan vanuit een "ik sla mijn armen om je heen en knuffel je even helemaal plat" actie van mij. Maar hij kan ook rustig zijn kop laten liggen als ik hem helemaal los laat.

Ik vind het zó ontzettend lief. Het is zo'n intiem momentje als hij zo tegen mij aan kruipt. Het is eigenlijk ook een hele "menselijke" manier van knuffelen, vaak gaan zijn voorpoten ook om mij heen. Ik heb zelf nog nooit meegemaakt dat een hond zo actief terug knuffelt. Meestal willen ze geaaid en gekroeld worden en is er wel fysiek contact, maar echt actief knuffelen zoals dit heb ik nog niet eerder meegemaakt.

En ik kan er geen genoeg van krijgen

Kaela schreef:Ik word daar heel ongemakkelijk van. Het is bij mij met stip reden nummer 1 waarom ik niet echt fan ben van borders. Met op 2 het gesluip. Ik snap heel goed waarom ze het doen en ik vind een border aan het werk (wat voor werk dan ook over het algemeen) prachtig mooi. Maar brrrr, ik krijg er de kriebels van, die grote starende ogen.

Gelukkig mogen smaken verschillen

Gelukkig wel
Als we allemaal hetzelfde leuk zouden vinden werd de wereld erg saai.