Barfplaats.nl

Als ze iets doen MOET - maar laten we hopen dat het zo ver niet komt - wat ze stomweg nog niet kán, is het zaak er aan te beginnen en zich opnieuw ziek te melden als blijkt dat het idd niet gaat. Dus bijv. als ze 4 uur werken moet en het vliegt haar op de werkplek aan, danwel ze is na afloop kapot, noteer dan wat de consequenties zijn (zodat duidelijk gemaakt kan worden wat de impact is en dat het werkelijk niet kán). Op die manier heft ze zich gehouden an de afspraak, mee gewerkt aan het plan en blijkt het plan aanpassing te vereisen. Maar hopelijk hoeft het niet langs die weg, want dat is een slopende. Moeten bewijzen wat je kunt, betekent steeds je grenzen overschrijden en - zeker zo zwaar - steeds opnieuw die weer moeten stellen..

Wat ontzettend naar!

Ik zou met de huisarts overleggen wat hij vindt. Wellicht kan hij wat betekenen, desnoods contact opnemen met de arts. Vreselijk, als je al zo moe bent ook nog dit soort dingen te moeten regelen.

En inderdaad, kijk of ze kan thuiswerken. Hoewel ik denk dat deze baan, waar de druk hoog is (dat zie je juist nu!) en er zoveel reistijd is gewoon niet meer haalbaar gaat zijn.

Wat ik zelf wel gemerkt heb, is dat het belangrijk is om duidelijk te zijn en te vertellen wat jouw eigen plan is (dus niet daar gaan zitten van kom maar op ik weet het niet).

Maar ook ik ben na ziekte te vroeg begonnen, en heb, op de rit erheen met de auto, twee straten verder, een fietser raak gereden. Dat was ook een 'probeer het maar, als het niet gaat kunnen we altijd nog kijken'. Voelde al niet goed, maar toch willen proberen, en het ging dus ook niet goed.

eelke schreef:Wat ik zelf wel gemerkt heb, is dat het belangrijk is om duidelijk te zijn en te vertellen wat jouw eigen plan is (dus niet daar gaan zitten van kom maar op ik weet het niet).

Maar ook ik ben na ziekte te vroeg begonnen, en heb, op de rit erheen met de auto, twee straten verder, een fietser raak gereden. Dat was ook een 'probeer het maar, als het niet gaat kunnen we altijd nog kijken'. Voelde al niet goed, maar toch willen proberen, en het ging dus ook niet goed.

Nare les.

Ik weet nog heel goed dat ik op intake ging bij de psychologenpraktijk en diegene (heb een andere behandelaar gekregen) vroeg goh heb je je rijbewijs mee? Ja hoor! Dank je wel die gaat nu de kluis in en je hoort wel wanneer je hem terug krijgt. En dat was maar goed ook... Heeft ff geduurd voordat ik hem terug heb gehad. En ik had al geen energie om de honden uit te laten (was na 10 minuten van de ochtendwandeling letterlijk omgevallen en zo werd de burn out geconstateerd). Maar inderdaad in die toestand autorijden is niet handig (en zelf zag ik dat de eerste tijd helemaal niet in dat was het ergste... Joh ja een spiegel eraf gereden gebeurd iedereen toch wel???).

Fijn dat jullie zo meedenken en je reactie geven.
We hebben een gesprek gehad met haar baas, gelukkig positief, iets wat m'n dochter niet verwacht had van hem.
Ze mag van hem nog 2 weken langer thuis blijven, en hij stelde ook voor om 1x 4 uur te beginnen, met de kanttekening erbij dat het hem niet om het werk gaat, als ze er is is het al voldoende, desnoods verzorgt ze de thee/koffie van de collega's, het op haar werkplek zijn zou belangrijker zijn dan de verrichtingen. Ook stelde hij voor om te beginnen op een andere locatie die dichterbij is. Dus al met al, geen slecht gesprek, goed medenken van haar baas. Hopelijk is ze over 2 weken weer een stukje verder, want ook dan zal ze ipv 2 uur, 1 uur moeten reizen per rit.

Extreme schreef:Fijn dat jullie zo meedenken en je reactie geven.
We hebben een gesprek gehad met haar baas, gelukkig positief, iets wat m'n dochter niet verwacht had van hem.
Ze mag van hem nog 2 weken langer thuis blijven, en hij stelde ook voor om 1x 4 uur te beginnen, met de kanttekening erbij dat het hem niet om het werk gaat, als ze er is is het al voldoende, desnoods verzorgt ze de thee/koffie van de collega's, het op haar werkplek zijn zou belangrijker zijn dan de verrichtingen. Ook stelde hij voor om te beginnen op een andere locatie die dichterbij is. Dus al met al, geen slecht gesprek, goed medenken van haar baas. Hopelijk is ze over 2 weken weer een stukje verder, want ook dan zal ze ipv 2 uur, 1 uur moeten reizen per rit.

Wat fijn dit, en ook een enorme opluchting. En voor je dochter alvast een heel hoop minder stress. Het is ook hartstikke moeilijk voor haar om juist in haar situatie dit soort moeilijke gesprekken te hebben. Extra fijn dat het dan een fijner vooruitzicht heeft nu

Ooohhh wat fijn! Ik kan me zo voorstellen dat het gevoel dat iemand met je meedenkt, al een boel scheelt!

Wat haar baas zegt klopt wel, tegenwoordig willen ze je weer op het werk hebben, al is het een kwartier voor een bak koffie, omdat het anders nog moeilijker wordt om terug te keren. Maar echt fijn dit zo (duim ik meteen dat ze op die andere locatie kan blijven wat op zich iets is om ook eens bij het uwv na te vragen, want als je niet goed kunt functioneren moet je baas ook dingen doen om er voor te zorgen dat je dat wel kan).

Wat een fijne uitkomst van het gesprek is dit. Het is in ieder geval een begin. Ik hoop dat dit voor je dochter een stap in de goede richting is. Er is in ieder geval een stuk minder druk dan ze dacht. Ik hoop wel dat ze het met die 4 uur redt, aangezien ze evengoed nog in totaal 2 uur reistijd heeft. Ik duim heel hard voor haar en wens haar heel veel sterkte

Ik ben destijds ook begonnen met werk "op de achtergrond" (ik werkte in een supermarkt als afdelingschef). Ik heb de eerste weken inderdaad koffie voor mijn collega's gezet en na de pauze de kantine opgeruimd en schoongemaakt, toen dat goed ging, ben ik de emballageband gaan opruimen. Daarna ben ik heel voorzichtig in de winkel begonnen achter een toonbank brood in de broodmachine snijden en inpakken, verstopt voor de klanten. Zo heb ik heel langzaam stapje voor stapje richting mijn oude werkzaamheden gewerkt, maar wel met minder uren dan voorheen en een stapje terug op de ladder. Dit in nauwe samenwerking met de arbo arts (die gelukkig op mijn hand was, maar ik was destijds al 100% afgekeurd en wilde zelf weer aan het werk om uit die spiraal van depressiviteit te komen en weer regelmatigheid in mijn leven te krijgen) en de supermarktmanager.

Super nieuws gelukkig.

Ik ben ook arbeidstherapeutisch begonnen (aanwezig zijn zonder verplichting een bepaalde taak uit te oefenen) en heb in het begin geen heftige zaken gedaan.

Veel sterkte en succes!

Extreme schreef:Fijn dat jullie zo meedenken en je reactie geven.
We hebben een gesprek gehad met haar baas, gelukkig positief, iets wat m'n dochter niet verwacht had van hem.
Ze mag van hem nog 2 weken langer thuis blijven, en hij stelde ook voor om 1x 4 uur te beginnen, met de kanttekening erbij dat het hem niet om het werk gaat, als ze er is is het al voldoende, desnoods verzorgt ze de thee/koffie van de collega's, het op haar werkplek zijn zou belangrijker zijn dan de verrichtingen. Ook stelde hij voor om te beginnen op een andere locatie die dichterbij is. Dus al met al, geen slecht gesprek, goed medenken van haar baas. Hopelijk is ze over 2 weken weer een stukje verder, want ook dan zal ze ipv 2 uur, 1 uur moeten reizen per rit.

Héél fijn!!!!!

Goed in gesprek blijven, eerlijk over de huidige (on)mogelijkheden en samen blijven zoeken naar wat wél kan.

Beterschap voor je dochter!!!!

Parelridder schreef:Beterschap voor je dochter!!!!

Dank. We hebben het volste vertrouwen dat ze er wel komt, sommige lessen moeten nog verder geleerd worden, zoals grenzen aan gaan geven, maar ook dat gaat haar wel lukken.

Voor iedereen die nu ook in een soort gelijk proces zit, van ziek zijn, terug naar je werkplek, voor jullie ook heel veel beterschap, succes met de stappen die jullie vooruit aan het maken zijn. Ook jullie zullen er komen

Super dat de baas van je dochter zo positief meedenkt. Druk is iets wat je absoluut niet kunt hebben in deze situatie..........

Enne niet altijd luisteren naar de bedrijfsarts....... Ik heb 2 bazen gehad, bij de 1e baas een bedrijfsarts die alleen dacht aan zo min mogelijk mensen in de ziektewet te krijgen. Ze vroeg, met mijn toestemming, info op bij mijn behandelend psycholoog. Die zei tegen haar dat ik niet meer uren mocht werken, omdat ik toch al te veel deed. Kwam ik bij tante Miep (de bedrijfsarts), moest ik ineens 2 uur meer gaan werken........... en ik was nog zo stom ook om dus meer te werken, met als gevolg dat ik nog slechter er aan toe was.........

Bij mijn 2e baan had ik een bedrijfsarts die met de werknemer meedacht. Hij was dus niet populair bij de baas.......... uiteindelijk ben ik daar werkeloos geworden......... wel werd er door mijn baas toen een heleboel dingen tegen mij gebruikt. Ik had toen nog niet het etiket autist. Dat etiket zou een hoop duidelijk hebben gemaakt........