Barfplaats.nl

Anne in Duitsland schreef:Wat een woeste toestand, Dian! Dan sta je inderdaad even met je kin in de kelder, als de dokter je dat vertelt. Gelukkig is het allemaal goed gegaan!
Ik weet nog dat mijn vader jaren geleden wat last had van vage klachten. Omdat hij hartpatiënt is, is hij op een gegeven moment toch maar in de auto gestapt en naar het ziekenhuis gereden. Bleek hij een hartinfarct te hebben gehad... Echt, soms sta je er versteld van hoezeer je lichaam je voor de gek kan houden.

Beterschap!

Dat komt me bekend voor........ Mijn man had ook vage klachten en werd door de plaatsvervangende huisarts twee keer weggestuurd met als diagnose hyperventilatie. De derde keer die week mocht hij niet eens komen, is de hemel zij dank toch naar de praktijk gegaan en bleek toen midden in het derde hartinfarct te zitten. Hij heeft een hele rij engeltjes op zijn schouder gehad. Net als Dian, trouwens!

Tanna schreef:Dat komt me bekend voor........ Mijn man had ook vage klachten en werd door de plaatsvervangende huisarts twee keer weggestuurd met als diagnose hyperventilatie. De derde keer die week mocht hij niet eens komen, is de hemel zij dank toch naar de praktijk gegaan en bleek toen midden in het derde hartinfarct te zitten. Hij heeft een hele rij engeltjes op zijn schouder gehad. Net als Dian, trouwens!

Ik vraag me weleens af hoe vaak het wél misgaat, als de dokter zegt: stelt u zich niet aan...

Anne in Duitsland schreef:

Ik vraag me weleens af hoe vaak het wél misgaat, als de dokter zegt: stelt u zich niet aan...

Ik heb van mijn 16e tot mijn 34e rondgelopen met gewrichtspijnen en luxaties en ontstekingen en....
Je bent zo jong, ibuprofin en morgen is het weer over. En daar kon ik het mee doen.

Eindelijk een invalarts die luisterde....bleek een aangeboren gewrichtsafwijking te zijn. Die rugpijnen die ik had waren geen aanstellerij maar hernias en die onderrugpijnen waren geen aanstellerij maar artrose. Oh en die nekpijn...ook artrose.

Maar verder was er niks aan de hand hoor!

Martine-Tom schreef:Ik heb van mijn 16e tot mijn 34e rondgelopen met gewrichtspijnen en luxaties en ontstekingen en....
Je bent zo jong, ibuprofin en morgen is het weer over. En daar kon ik het mee doen.

Eindelijk een invalarts die luisterde....bleek een aangeboren gewrichtsafwijking te zijn. Die rugpijnen die ik had waren geen aanstellerij maar hernias en die onderrugpijnen waren geen aanstellerij maar artrose. Oh en die nekpijn...ook artrose.

Maar verder was er niks aan de hand hoor!

Jammer genoeg ook herkenbaar. Niet zo zeuren mevrouw, ga maar lekker sporten, neem een pilletje en huppetee. Onder andere hernia's en een erfelijke vorm van artrose, bleek later, maar toen was ik al tegen de 50. Vlak voordat ik 50 werd kreeg ik een kunstheup, de artrose had mijn heup helemaal weggeknabbeld.

Vriend van mijn ouders kreeg een TIA. Gelukkig knapte hij heel snel weer op in het ziekenhuis. Een week daarna had hij weer alle symptomen van een TIA, maar hij hoefde echt niet naar het ziekenhuis want dat kon het echt niet zijn zo kort na de eerste keer. Nee hoor, maakt u zich maar geen zorgen, er is helemaal niks aan de hand...

Nu is hij dus aan 1 kant volledig verlamd, heeft neuropathische pijnen, èn geen inkomen meer (hij was zelfstandig ondernemer). Omdat hij dus WEL een mega TIA gehad heeft waar geen actie op ondernomen is...

Tanna schreef:Jammer genoeg ook herkenbaar. Niet zo zeuren mevrouw, ga maar lekker sporten, neem een pilletje en huppetee. Onder andere hernia's en een erfelijke vorm van artrose, bleek later, maar toen was ik al tegen de 50. Vlak voordat ik 50 werd kreeg ik een kunstheup, de artrose had mijn heup helemaal weggeknabbeld.

Ik was op een zaterdag in de kroeg gevallen en mijn enkel was zwart met spikkels erin en 2x zo dik, op zondag met een kater naar de hap. Hij keek me aan en besloot dat het gewoon een dronken val was ,niks aan de hand. Dat ik niet kon lopen was bijzaak.
Maandag nog meer pijn en nog niet kunnen lopen, naar mijn eigen huisarts....enkelbanden finaal door. Ben 4 maanden aan het revalideren geweest

Ik denk dat het soms ook enorm moeilijk inschatten is hoe ernstig het is. Dat blijkt wel uit de variëteit die in dit topic langskomt. De ene denkt dat het wel meevalt zoals Dian en de voorbeelden van hartinfarcten terwijl de ander niet serieus genomen lijkt te worden terwijl er juist meer aan de hand blijkt achteraf......

@Dian: wat enorm schrikken wanneer je denkt dat het wel meevalt! Gelukkig een goed handelende huisarts gehad!

Pfew Dian, ik kan me goed indenken dat je daar behoorlijk van schrok en terecht!
Ik vraag me af hoe je meer feeling met je lichaam kunt krijgen, zodat je signalen eerder oppikt?

Borke schreef:Pfew Dian, ik kan me goed indenken dat je daar behoorlijk van schrok en terecht!
Ik vraag me af hoe je meer feeling met je lichaam kunt krijgen, zodat je signalen eerder oppikt?

Ik weet het niet........ meestal ken ik de signalen van mijn lichaam wel, maar dat is meer op de rug gericht. Ik was die nacht ervoor zo ziek dat ik 40,9 had, maar de volgende ochtend netjes 37. Heb ik wel vaker gehad, ook als puper, 1x hele hoge koorts en uiteindelijk drijfnat van het zweet wakker worden, maar de koorts was weg. Voelde me nu ook niet echt beroerd, anders had ik de jongens niet meegenomen. We lopen daar altijd een stukje park, jongens los en dan lopen we om 2 grote velden heen (is voor mij al ver ),dat stond dus nog in de planning voor die morgen na afloop van het bezoek aan de ha Ik heb nu wel een saturatiemeter aangeschaft, vertrouw ik het niet, dan kan ik het zelf altijd meten en zo nodig actie ondernemen. Ik was totaal niet benauwd, maar kreeg wel 10 ltr! zuurstof omdat % weer snel omhoog te schroeven

Ik ben inderdaad wel blij met het vlotte handelen van mijn ha. Een dag later had mijn dood kunnen zijn. Hij zag symptomen die ik niet gezien had zoals blauwe lippen en handen: een wandelend lijk zoals hij het plastisch uitdrukte.......zegt wel hoe ik er aan toe was. Hij zei even wachten, holde weg en kwam met een saturatiemeter terug. Eerst kon hij helemaal geen waarde krijgen, te koude handen. Op gewarmd onder de kraan ging nog niet goed, handen gewreven, kwam een getal, maar iets van 40. Toen heeft hij met hand tussen zijn handen gereven en uiteindelij kwam het toen uit op < 70%. De ambulance is toen met grote spoed opgeroepen:
http://www.112-nu.nl/melding/4508818/ni ... spoed.html

Melding
Tijdstip
10 februari 2017 11:40:51

Originele Melding
A1 Nedereindseweg 401-409 3437PL 401-409 Nieuwegein

Adres
Nieuwegein, Nedereindseweg 401-409

Plaats
Nieuwegein

Veiligheidsregio
Utrecht

Hulpdienst
Ambulance

Prioriteit
Met Grote Spoed

Opgeroepen
Ambulance - ambulance 09 126 - Utrecht (726126)

Dian schreef:Ik weet het niet........ meestal ken ik de signalen van mijn lichaam wel, maar dat is meer op de rug gericht. Ik was die nacht ervoor zo ziek dat ik 40,9 had, maar de volgende ochtend netjes 37. Heb ik wel vaker gehad, ook als puper, 1x hele hoge koorts en uiteindelijk drijfnat van het zweet wakker worden, maar de koorts was weg. Voelde me nu ook niet echt beroerd, anders had ik de jongens niet meegenomen. We lopen daar altijd een stukje park, jongens los en dan lopen we om 2 grote velden heen (is voor mij al ver ),dat stond dus nog in de planning voor die morgen na afloop van het bezoek aan de ha Ik heb nu wel een saturatiemeter aangeschaft, vertrouw ik het niet, dan kan ik het zelf altijd meten en zo nodig actie ondernemen. Ik was totaal niet benauwd, maar kreeg wel 10 ltr! zuurstof omdat % weer snel omhoog te schroeven

Wel herkenbaar. Ik was verkouden geweest en op een zondag had ikhet wat benauwd. Mn inhalator was uiteraard op dus ik belde de hap of ze er 1 voor wilde schrijven. Omdat ze hoorde dat ik astma had, wat benauwd klonkt en verkouden was geweest de vraag of ik toch maar ff langs kon komen. Tuurlijk, dus ik op de fiets 4 km naar het ziekenhuis...bleek ik een dubbele longontsteking te hebben
Met medicatie was het snel genoeg weer over maar die had ik ook echt niet aan zien komen!

Martine-Tom schreef:Wel herkenbaar. Ik was verkouden geweest en op een zondag had ikhet wat benauwd. Mn inhalator was uiteraard op dus ik belde de hap of ze er 1 voor wilde schrijven. Omdat ze hoorde dat ik astma had, wat benauwd klonkt en verkouden was geweest de vraag of ik toch maar ff langs kon komen. Tuurlijk, dus ik op de fiets 4 km naar het ziekenhuis...bleek ik een dubbele longontsteking te hebben
Met medicatie was het snel genoeg weer over maar die had ik ook echt niet aan zien komen!

Gek hè dat je dat niet merkt.............

Martine-Tom schreef:Wel herkenbaar. Ik was verkouden geweest en op een zondag had ikhet wat benauwd. Mn inhalator was uiteraard op dus ik belde de hap of ze er 1 voor wilde schrijven. Omdat ze hoorde dat ik astma had, wat benauwd klonkt en verkouden was geweest de vraag of ik toch maar ff langs kon komen. Tuurlijk, dus ik op de fiets 4 km naar het ziekenhuis...bleek ik een dubbele longontsteking te hebben
Met medicatie was het snel genoeg weer over maar die had ik ook echt niet aan zien komen!

Ja, de patiënt kan inderdaad zelf ook geen idee hebben van de ernst van de situatie, zoals Dian in dit geval. Zelf heb ik eens twee weken kromgebogen van de pijn rondgelopen en mezelf met een gevarieerd dieet van ibuprofen en paracetamol overeind gehouden, tijdens een vakantie in Nieuw-Zeeland. Ik dacht dat ik een ontzettend verrekte spier in mijn rug had, maar toen de pijn na een warm bad alleen maar erger werd, ben ik toch maar even naar het lokale ziekenhuis gereden. Waar de arts de symptomen ook niet oppikte, zodat ik gewoon doorging met de pijnstillers en pas twee weken later, terug in NL en na 24 uur vliegen , in een NLs ziekenhuis te horen kreeg dat ik een longembolie had. De bloedverdunnende pijnstillers zijn mijn redding geweest, maar jeetje, achteraf kan ik mezelf wel voor m'n kop slaan. Die Nieuw-Zeeuwse arts trouwens ook.

Dian, hoe laag was je saturatie?