Barfplaats.nl

vagebond schreef: di 14 jan 2020, 08:24 Ja, we hebben maar 1 kind, en daar hebben we een goede relatie mee. Mijn man vindt het ook vreselijk allemaal, maar wil absoluut geen ruzie.
Ik wil ook graag op goede voet blijven met iig mijn zoon en ook liefst met zijn vriendin.
Ik kan haar een puppyboek geven of laten zien, lezen.
Ik vrees dat ze niet naar een normale fokker gaan.

Het hoeft toch ook niet met de botte bijl? Waarom niet gewoon een goed gesprek aan gaan onder 8 ogen? Jij en je man, je zoon en zijn vriendin. Je nodigt ze uit voor een om-de-tafel-gesprek en dan kun je best zeggen "luister, hier spreekt een expert. Ik heb ook nestjes honden gefokt en ik verkoop geen pups aan mensen die een leven hebben zoals jullie en wel om de volgende redenen: bla bla bla. Normaal bemoei ik me niet graag met jullie zaken maar hier gaat het mij om het welzijn van het hondje. En zoals jullie leven kun je een pup niet goed opvoeden en geen goed leven bieden". Een boek gaat echt niet helpen hoor. Daar staat niet in wat de voorwaarden zijn om een fatsoenlijke honden-ouder te zijn. Waar je aan moet voldoen qua tijd. En les 2 van je verhaal is dan waarom het belangrijk is om naar een fatsoenlijke fokker te gaan. Je hoeft daarbij toch allemaal niet bonje voor te krijgen? Sinds wanneer kunnen mensen niet meer normaal een gesprek aan gaan met elkaar, ook over moeilijke onderwerpen?

Natuurlijk moet je ook geen ruzie maken. Daar is niemand mee geholpen. Maar als je een goede relatie met je zoon hebt, dan hoort daar toch ook bij dat je hem duidelijk moet kunnen maken dat dit gewoon echt niet oke is.

Het is wat lastig om het in getypte tekst neer te zetten, maar ik vind het heel gek dat een keer echt duidelijk maken dat een bepaalde keuze niet oke is, een knuppel in het hoenderhok zou moeten zijn. Of dat een kind zich dan gelijk van zijn ouder af zou keren. Dan zit er echt iets veel groters niet helemaal lekker.
Als je gewoon een gesprek aangaat, aangeeft dat het je echt dwars zit, dat het echt niet kan wat ze willen, dat je hem zegt dat je je daar 1 keer heel duidelijk over uitspreekt. Waarom zou dat ruzie moeten worden. Hij weet zelf al dat het hem niet helemaal lekker zit zei je. Dan moet je daar toch over kunnen praten.

Ik weet wel wat er gebeurd als je het niet doet. Dan ga je jarenlang tegen een ongelukkige hond aankijken en jarenlang de daaruit volgende problemen aanhoren. En ik kan je wel vertellen, dan voel je je rot. Want dan is het uiteindelijk wel je eigen kind die een dier zo klote behandeld, omdat jij als ouder niet nog eens een keertje kort aan de opvoedkundige teugels hebt getrokken.

Een gesprek is in ieder geval goed voor jouw gemoedsrust.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik betwijfel of het wat gaat uithalen hoor.

Zo ben ik ooit het gesprek aangegaan met mijn "vroegere" buurvrouw.
Om de haverklap nieuwe honden, die na bepaalde tijd weer herplaatst werden.
Die honden zaten hele dagen in de bench, in de garage. 3 keer daags een klein rondje door de wijk en dat was het.

Het gesprek heeft niets uitgehaald, voor de hondjes veranderde niets.
Voor hen was dit normaal en ik was extreem
Ik kon het echter wel makkelijker los laten na het gesprek. Ondanks dat ik het enorm te doen had met die honden.

Ik denk dat het enorm kan wisselen in wat binnen families wel en niet kan. Ik kom uit een familie waar ook niet snel openlijk waarde-oordelen over elkaars leven uitgesproken worden. Ik kan het wel begrijpen dat je het moeilijk vind.

Punt is wel dat waar je bang voor bent ook vaak gebeurd omdat je het niet onbevangen kan doen. Dus een gesprek aangaan met als ondertoon voor jezelf dat je bang bent voor ruzie heeft een grotere kans om op ruzie uit te draaien. Omdat je eigen energie 'niet klopt'.
Wat bij mij heeft geholpen is dat uitspreken, dat waar je bang voor bent. En persoonlijk zou ik in eerste instantie inzetten op gesprek met je zoon, als hij het het ook niks vindt kun je hem vragen "hoe kunnen we je daarin helpen om dit aan te pakken". En pas als hij denkt dat het zinvol is dat jullie met zijn partner praten dat ook doen. Want als er iets gevoeliger kan liggen dan families is het wel schoonfamilie (((persoonlijke ervaringen, meer ga ik er openbaar niet over zeggen)

En opvoedkundige teugels... hun zoon woont zelfstandig met een nieuwe partner. Sorry hoor, maar toen ik uit huis was begon ik ook mijn eigen keuzes te maken en liet ik mij ook echt niet meer daarin bijsturen door mijn ouders. Ik luisterde hooguit naar advies waar ik zelf om vroeg
En niks ligt zo gevoelig als keuzes in opvoeding van kinderen en huisdieren...

Als je volwassen bent hebben je ouders niets meer over je te zeggen als opvoeders. Maar ze blijven een bepaald rolmodel in je leven, zoals niemand anders dat is of kan zijn. En als dat rolmodel niets doet op het moment dat je op het punt staat een fout te begaan, dan laat je toch een opvoedkundige steek vallen. Vind ik.

Sterker nog, ik zie exact dezelfde situatie in onze familie en gevoelsmatig hou ik de niets doende ex-opvoeder ook verantwoordelijk. Want het wordt gezien, er wordt over gemopperd dat het allemaal zo erg gevonden wordt (en het is ook erg, van veel te veel alleen zijn tot hele slechte voeding en medische zorg), maar er wordt helemaal niets aan gedaan. En dat vind ik echt heel, heel erg triest.

En als je het nu toepast op een kind? Op hun emoties spelen en duidelijk maken dat zo'n pup een hondenkind is en ook nood heeft aan dezelfde dingen (warmte, gezelschap, aandacht enz) als een kind.
Ze hebben nog geen kinderen, maar misschien wil ze er wel graag. En zo'n kind kan je toch ook geen uren alleen laten? Zelfs niet in een box. Dat spreekt toch voor zich?
Zou je daarmee niet kunnen doordringen bij je schoondochter?
Een hond is geen kind, maar wel ook een levend en emotioneel dier. Er is geen aan/uit knopje aan. Ook als je er niet bent leeft en voelt zo'n dier. En het kan perfect eenzaam zijn, verdrietig/bang zijn of honger krijgen. Dat is dus wel vergelijkbaar met een kind in de box stoppen en uren alleen laten.

Kleine kinderen kleine zorgen … grote kinderen grote zorgen ,dat zei mijn moeder altijd . En zo is het ook (vaak ) . Juist als het om dit soort dingen gaat . Je begeeft je (mogelijk ) altijd op glad ijs
En ja , wat is wijsheid . Wat kun je zeggen ? Dat weet jij als beste .
Je kunt in elk geval benoemen welke beren jij op de weg ziet
En ze vragen of ze dit ook wel overzien
Tegen je zoon kan je in elk geval zeggen dat hij heeft gezien hoe het wel moet , omdat je zelf nestjes hebt gehad . Mogelijk bied dit een opening tot een goed gesprek . Dat hoop ik van harte voor jullie ….
En ja , als ze niet tot rede vatbaar zijn . Dan is het triest voor de hond .
Maar ja , nu is het je zoon . Maar dit gebeurt zo ontzettend vaak
Een leuk hebbedingetje , waar men na korte tijd alweer op uitgekeken is . Meer dan genoeg stumpers die herplaatst worden om die reden .
Ik heb er zelf talloze gehad . Grote beloftes , bij de fokker …. en na een jaar ligt de betreffende hond weg te kwijnen .
Mijn oudste had ook ooit het plan een hond te nemen , maar kwam gelukkig wel tot het besef dat het eigenlijk geen goed idee was .
Sporten , reizen , vrienden , druk druk druk …. Dus als die een vrije dag had en alleen was dan haalde ie er maar eentje bij mij op om mee te wandelen .
En tja , nogmaals . Moeilijk , ze maken nu eenmaal hun eigen keuzes En soms moet je als ouder maar los laten , hoe moeilijk dat soms ook is .

Idd, we gaan eerst met mijn zoon in gesprek. Daarna met of samen met zijn vriendin. En dan hebben we gewoon gedaan wat kon, ook al blijven ze bij hun standpunt. Daar kunnen wij niets aan veranderen. Het zijn volwassen mensen die hun eigen leven gaan leiden.
Er ligt nu een jack van 17 jaar bij hun op de bank de hele dag geloof ik. Als die er niet meer is, dan komt er een nieuwe hond.

Botte bijl of goed gesprek, uitstekende band met je zoon of niet. Op het moment dat jij je in hun manier van leven mengt ,is en blijft het wichelroede lopen.
Wanneer is het meedenken en waar ligt de grens van bemoeienis.
Zeker bij schoondochters/ schoonzoons is die richel héél smal. En ook ik spreek uit ervaring!

Ingeborg1958 schreef: di 14 jan 2020, 13:22 Botte bijl of goed gesprek, uitstekende band met je zoon of niet. Op het moment dat jij je in hun manier van leven mengt ,is en blijft het wichelroede lopen.
Wanneer is het meedenken en waar ligt de grens van bemoeienis.
Zeker bij schoondochters/ schoonzoons is die richel héél smal. En ook ik spreek uit ervaring!

Amen! (Spitsroede bedoel je denk ik? Wichelroede zou nog onverwachte oplossingen kunnen aangeven... )

Ik denk dat weinig relaties zo complex (kunnen) zijn als die tussen ouders en kinderen. En daar laat ik het maar even bij.

Siberienne schreef: di 14 jan 2020, 14:03 Amen! (Spitsroede bedoel je denk ik? Wichelroede zou nog onverwachte oplossingen kunnen aangeven... )

Ik denk dat weinig relaties zo complex (kunnen) zijn als die tussen ouders en kinderen. En daar laat ik het maar even bij.

Precies dat dus!

Ik ga toch voorzichtig een poging wagen en dan laat ik het daarbij. Van me af laten rollen dan maar...
Mijn gevoel geeft nu al weerstand aan tov de vriendin. Mijn zoon zou nooit zoiets bedenken. Ik vrees dat ik al weet wie hier de broek aan heeft.

Dat vinden mijn schoonouders ook van mij. En toch klopt dat niet. Er zijn gewoon zaken die er op mijn vraag zijn en andere op Meneer's vraag, maar alles wordt besproken tussen ons.
Het zijn gewoon de zaken die anders zijn dan m'n schoonouders kennen, die ze zo opvallend vinden en dat dan aan mij toeschrijven. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet voor rede vatbaar ben of dat Meneer niets te zeggen heeft.

Gewoon om je gevoel daarin een beetje neutraler te zetten.
Van vooroordelen wordt niemand beter.

Angelique schreef: ma 13 jan 2020, 12:24 Je zoon zeg je...dan hoef je niet tactisch te blijven als hij hier net zo in meegaat. Vertel ze gewoon wat een oeverloze hersenloze egoïsten het zijn om een hondenbaby zolang in een bench alleen te willen laten.

Overigens vind ik het voor de vorige hond net zo sneu dat die zo'n groot deel van z'n leven in een bench heeft doorgebracht. En blijkbaar vond iedereen in de omgeving dat prima en is het niet eens opmerkelijk te noemen dat ze van plan zijn wat ze nu van plan zijn. Wat een waardeloze figuren lopen er toch rond.

Dit dus, want tactisch zijn of blijven....Met dit soort actie s zou ik het bestaan van het t woord 'tactisch' niet eens weten
En of het nou de vriendin is van een zoon dat zou me niet eens boeien

Zoon, schoondochter of een vreemde, de meeste mensen nemen niets aan als het opgedrongen wordt. Het is altijd zoeken hoe je iemand het best over iets aanspreekt en huisdieren of kinderen zijn moeilijke zaken omdat die niet voor zichzelf kunnen opkomen.

In jouw plaats zou ik zeker het dialoog aangaan, maar in hoeverre je fluwelen handschoenen moet aantrekken moet je zelf inschatten. Misschien kan je ook al eens met je zoon afzonderlijk spreken? Uiteindelijk kennen jullie elkaar beter en kan je waarschijnlijk tegen hem directer zijn.

Het is trouwens niet omdat je schoondochter op het idee komt om een pup in een bench te houden dat ze niet open staat voor andere invalshoeken hé. Je vertelt dat ze het zo geleerd heeft, maar dat maakt niet dat ze niet van mening kan of wil veranderen.