Barfplaats.nl

KarenH schreef: za 27 mar 2021, 16:44 Wat een heerlijke verhalen en de liefde spat gewoon van het scherm, Smulpaap.

dinky89 schreef: za 27 mar 2021, 19:25 Zo heerlijk zoals jij vol liefde en zeer beeldend over jouw overleden lieverds schrijft smulpaap

Anne in Zweden schreef: za 27 mar 2021, 14:59 Waha, dat kan ik me nog herinneren van Amber inderdaad: dat je bijna wekelijks wel een foto plaatste waarin ze weer een vreemd voorwerp had buitgemaakt.

smulpaap schreef: za 27 mar 2021, 23:17 Dank je . Ik heb er zelf ook plezier in
Sommige dingen vergeet je ook nooit he

dinky89 schreef: zo 28 mar 2021, 16:12 Nee, sommige dingen vergeet je nooit.

Ondanks dat loulou nog geen jaar bij ons heeft mogen wonen denk ik met een grote lach aan haar terug. Zo hadden we een echte kerstboom die op de grond stond in een standaard met water. Wij ons maar afvragen waarom het waterreservoir steeds zo snel op ging, totdat we loulou er een keer zagen drinken toen wist ik nog niet dat dat ongezond is.
En dat ze op een dag naast de kerstboom stond, zich omdraaide naar ons op de bank om te kijken of wij naar haar keken om vervolgens met een pootje een kerstbal van de onderste takken uit de boom te tikken vooral ook dat eerst kijken of wij wel naar haar keken

Siberienne schreef: zo 28 mar 2021, 20:49 Oh ja.. dat kijken of je wel ziet wat ze doen. Daar had Chenak ook een handje van. Zo was hij een keer in de tuin. En hij groef nooit. Maar het personeel was niet snel genoeg om hem binnen te laten. Dus begon hij te graven, telkens even kijkend of we dat wel zagen. En als we dan naar de tuindeur liepen om te mopperen, kwam hij vrolijk aangedraafd. Doel bereikt, aandacht getrokken en mag ik nu dan naar binnen....


En wat betreft het vinden van dingen... hij was kampioen in het vinden van vieze dingen. Maar als meneer wat had dan liet hij het niet los. Dus wandelden we rond met een husky met een bedorven kant-en-klaar maaltijd die hij uit de berm had gevist, een suikerbiet, een stuk bevroren paardenpoep. Maar het ergst was het die keer dat we met vrienden en honden uit eten waren in een pannenkoeken restaurant ergens in Drente. Janouk was nog klein en die moest er even uit voor een plas. Maar toen ik daarvan terug kwam wilde Chenak ook. Ok, dan ook even met jou naar buiten. Winter. Donker. Meneer duikt de bosjes in. Ik dacht om te poepen. Maar nee, hij vond... een dood beest. Al helemaal stijf. En hij liet niet los. Wat nu? Ik stond daar niet echt op mijn gemak in dat dorp. Bang ook dat mensen zouden denken dat hij het dier gedood had. Het was de tijd van voor de mobiele telefoons. Ik kon hem zo niet mee het restaurant in nemen, niet in de auto zetten maar ik durfde hem ook niet ergens aan een paaltje te binden. In arren moede ben ik maar het dorp uit gaan lopen. In de hoop dat hij het zat zou worden. Uiteindelijk legde hij het dier neer en begon een gat te graven. Met een snelle ruk kon in hem meetrekken. En natuurlijk allemaal verwonderde vragen eenmaal terug in het restaurant, waar ik toch geweest was zo lang...