Barfplaats.nl

Aquillo schreef: do 20 nov 2025, 14:49 en ja als inslapen nodig is kan het voelen alsof je zelf te kort geschoten bent. Dat is natuurlijk niet zo.. jouw hondje had een ernstige afwijking ontwikkeld en mijn hond Shed bleek accuut een miltscheuring als gevolg van 3 tumoren die ook al in zijn nieren zaten en ook een vreselijke interne bloeding die zijn dood zou betekenen. Nou dat lijden wil je je lieve maatje absoluut niet aandoen. Dus ja euthanasie is dan gewoon heel fijn . thuis en met je eigen lieve dierenarts is er niets beters dat ze eerst slapen en dan uiteindelijk voorgoed zonder lijden.

Dankjewel voor deze woorden

hannabelgje schreef: do 20 nov 2025, 15:02 Ja ze moeten missen is het moeilijkste wat er is. Ik heb veel gehuild (en nog steeds). Mijn ervaring is dat het verdriet gewoon tijd nodig heeft. De boeken: Dan neem je toch gewoon een nieuwe en Niet zomaar een hond, hebben me ook wel geholpen. Vooral de laatste omdat die van mij heel herkenbaar was met mijn eigen situatie. Praten erover kon ik niet echt en vind ik nu na ruim een jaar nog steeds heel moeilijk. In het begin heb ik alleen maar slechte dagen, maar er komen ook weer goede dagen en op het gegeven moment merk je dat er meer goede dan slechte dagen zijn.
Heel veel sterkte met het grote gemis.

Verstuurd vanaf mijn SM-S931B met Tapatalk

Niet zomaar een hond ga ik ook even opzoeken. Ja die slechte dagen.. ik vraag me steeds af of het wel goed komt en of het wel minder scherp gaat worden. 14 jaar dag in dag uit samen..
Ik merk inmiddels dat ik op sommige dagen wat meer acceptatie heb waar ik me dan vervolgens weer heel schuldig over voel. Het is 1 grote mindfuck.

Dankjewel

Joaquin schreef: di 25 nov 2025, 11:02 Ja het is verschrikkelijk moeilijk Wat heb jij gedaan om van dat beeld af te komen als ik vragen mag? Dankjewel voor het opzoeken van het topic, ik ga hier zeker in lezen

Ja hoor, zeker. Ik heb er emdr voor gehad. En ben blij dat ik dat heb gedaan, want daarna lukte het weer om herinneringen op te halen aan Joep zonder dat nare beeld van het insult. Want er zijn zoveel mooie herinneringen...dat is fijn om die te hebben én te kunnen koesteren.

eelke schreef: di 25 nov 2025, 11:28 Ja hoor, zeker. Ik heb er emdr voor gehad. En ben blij dat ik dat heb gedaan, want daarna lukte het weer om herinneringen op te halen aan Joep zonder dat nare beeld van het insult. Want er zijn zoveel mooie herinneringen...dat is fijn om die te hebben én te kunnen koesteren.

Dankjewel en wat fijn dat het heeft geholpen.
Niets zo zonde als dat de fijne heinneringen in de weg staat

Heel veel sterkte nog., beetje laat maar zie topic nu pas. Zo'n bijna onmogelijke zware beslissing die je moet nemen, ook al weet je dat je grootste geschenk op dat moment is haar los te laten en te bevrijden van lijden. Als leven lijden wordt dan sta je schaakmat.

Ik heb hele wisselende ervaringen. De laatste 2 ervaringen waren totaal het tegenovergestelde. Mijn 1 jaar geleden overleden witte herder meisje van 15 jaar ,we zagen het al tijd aankomen. Haar thuis veilig, rustig laten inslapen. Voor haar ging het zo vredig.
Zo'n troost was dat. Maar verdriet was ook heftig.... 15 jaar samen leven gedeelt.

Afgelopen sept ons

Afgelopen sept mijn 4 jarige duitse herder . Tot half 1 was het een gewone dag. Toen klapte alles in elkaar en zaten we in een nachtmerrie. De manier waarop ze is gegaan , bij de dierenarts, was afschuwelijk , staat op mijn netvlies getekend. Niemands fout. We waren er elk moment lichamelijk bij maar er was geen afscheid, geen besef wat er eigenlijk gebeurde.

Voor al onze overleden honden hebben we ook soort altaartjes gemaakt. En geschreven, getekend en er veel samen over gepraat.En ze ook ritueel gedaan bij begraven of het as uit strooien.

Onze witte herder was 11 toen haar 2 beschermers 1 week na elkaar overleden. Zij was echt hun oogappel haar hele leven . Dus zij was toen ook heftig in de rouw. We hebben toen na anderhalve maand onze duitse herder gekregen. Gewoon omdat we haar weg zagen kwijnen. Zo hartverscheurend als ze dan kon janken.Voor haar was dat , ben ik nog van overtuigd, haar redding geweest. Ze knapte weer op.
Ze was ook wat doof, en 'gebruikte' ze de ander als hulphond

Heel veel sterkte voor jou en je hond.

Bedankt nog voor je reactie

Ik was nogal afwezig afgelopen weken vandaar de late reactie. Het is toch altijd een soort van 'fijn' ervaringen uit te wisselen en andere verhalen te horen. Het is nog steeds heel pijnlijk en elke dag is er 1

Dat vind ik ook,geeft toch steun , zoveel herkenning . De pijn overvalt me ook nog steeds. Flashbacks ,herhaalt opeens alles zich weer, vooral de laatste horor momenten.
Heeft zijn tijd nodig. Sterkte!