Is dit mijn eigen onzekerheid??

[Nadia]

Ik heb dat eigenlijk nooit

Gister heeft Kain een kipperug in een keer doorgeslikt. Hij mocht nog niet eten en toen ik nee zei slikte hij het gauw door. Doen was hij wel even moeilijk aant doen.. Maar ik vertrouw erop dat het goed gaat. Ik blijf altijd bij het eten.. Maar ik zet de 'angst' voor botten overboord. Met angst kan ik niet goed relativeren, als ik gewoon rustig ben, is Kain ook rustig en kan ik goed handelen indien nodig.

Ik geef dan ook alleen botten waar ik 100% achtersta. Ik lees wel eens van mensen dat ze iets geven wat ze akelig vinden (ribben ofzo) dat zou ik dan niet doen. Er is genoeg keus!
Het enige dat ik in het begin eng vond zijn konijnenkoppen, omdat deze 'precies' in de bek passen.. En ze wat harder zijn dat karkassen. Maar daar draai zowel ik als Kain mn hand/poot niet meer voor om!

[**Jolanda**]

Ik blijf ook gewoon bij de zachtere botten, voor mijn eigen gemoedsrust.
Hij heeft nu echt genoeg afwisseling, vind ik.
Bijna meer dan ik...

Groetjes,
Gerda

Je moet ook alleen voeren waar je jezelf prettig bij voeld. Ook al voerd heel BP lamsribben, als jij je daar niet prettig bij voeld, moet je het niet doen, simpel zat.
En waar je je nu niet prettig bij voeld kan over een half jaar of een jaar zomaar wekelijks in je menu staan omdat je het eten van vleesbotten zo gewoon bent gaan vinden, en er zo zeker over bent geworden dat je dat ene vleesbot niet eens eng meer vind om te voeren.

@Erantehe
Ik zou zeggen; geef een periode van 2-3 weken eens flink wat meer voer en kijk of hij na een paar dagen/week minder snel gaat eten
Duster was ook een enorme schrokker, toen hij erg mager was geworden (omdat ik hem per ongeluk langere tijd te weinig had gegeven) heb ik hem per direct op iets meer dan het dubbele aan voer gezet (kreeg eerst 400-450gr per dag, toen 900gr per dag) Na enkele dagen ging hij al iets minder snel eten en later nog rustiger, en ongeveer 2 weken liet hij zelfs zijn eten staan zonder er ook maar 1 hap van te nemen Duster en niet eten kon niet samen, maar hij was verzadigd geraakt en hoefde even niet te eten. Sinds dien schrokt hij niet meer en eet hij net zo rustig/netjes als de andere honden die alle 2 heel rustig eten hoor

[Jasmin]

Het enige dat ik in het begin eng vond zijn konijnenkoppen, omdat deze 'precies' in de bek passen.. En ze wat harder zijn dat karkassen. Maar daar draai zowel ik als Kain mn hand/poot niet meer voor om!

Ik heb eens de fout gemaakt om ossenstaart te voeren. Wist ik veel! De grotere botten pakte ik af nadat ze ze afgekluifd had, maar het kleinste botje wilde ze inslikken. Die heb ik toen uit haar mond moeten vissen. Gelukkig liet ze dat zonder problemen toe.

[Anne in Zweden]

Laika gulpt soms het brede eind van een kalkoennek gewoon in één keer naar binnen. Het dunne deel, daar knabbelt ze even op, daarna jongleert ze met het brede deel net zolang tot ie in "glijrichting" in d´r boxermuil ligt en dan sloek. En dat zijn nekken van zo´n 600 gram per stuk, dus best groot. Maar het brede deel is natuurlijk supergoed bevleesd, en ze heeft er nog nooit last van gehad, dus laat ik het maar zo. Angst dat het verkeerd gaat, heb ik niet meer. Al blijf ik natuurlijk wel altijd in de buurt wanneer de honden eten. We gaan het lot niet tarten!

[Jasmin]

Als iets echt onverteerbaar is, wordt het keurig uitgebraakt, heb ik gemerkt. Bij ons in de "polder" eten alle honden uit de buurt de wortels van de rietplanten. 'K weet niet, denk dat het zoet smaakt of zo. De hardere plantendelen komen er na een paar uur dan weer uit.

[Lizzy]

Migudu is dol op barf en ik vind het heerlijk om hem te zien genieten.
Maar ik blijf sommig botwerk eng vinden.
Daarnet piepte hij een beetje bij het doorslikken van een stukje kippenrug en meteen denk ik: "O god, hij stikt!"
Hebben jullie dit nooit?

Groetjes,
Gerda

Ja, dit is je eigen onzekerheid. Maar dat lijkt me niet meer dan logisch hoor! Je moet gewoon wennen. En vrijwel iedereen die net begint, heeft dezelfde angsten als jij. Ik stond ook met de telefoon klaar, om mijn dierenarts te bellen, toen ik voor het eerst vleesbotten ging voeren (toentertijd waren er veel minder barfers dan vandaag de dag en konden we niet zo veel/makkelijk ervaringen uitwisselen). Ik heb het trouwens met Pinkel ooit meegemaakt, met een kippenrug, dat er een stukje bleef steken. Het eruit halen gaat vaak niet meer. Maar geef er dan wat achteraan, zodat het door de slokdarm meegevoerd kan worden. Denk aan brood, banaan, ontbijtkoek of pens (maar dat heb je dan meestal niet meer liggen omdat ze dat net opgegeten hebben), wat je snel voor het grijpen hebt (en omdat het om een noodgeval gaat, mag je iets ongezonds als brood geven). Overigens barf ik natuurlijk al jaren maar ik blijf altijd in de buurt hoor, als mijn honden vleesbot eten. Om in te kunnen grijpen, indien nodig. Ik heb bijv. ook 1 keer gehad dat er een stuk bot tussen Brutus z'n kiezen bleef steken. En dat stak zo weer in zijn verhemelte. Nou, hij werd er helemaal panisch van hoor! Ik had gelukkig een tang voor het grijpen liggen waarmee ik het eruit kon halen. Want dat ging mooi niet, met de hand. Dus ja, het went. Maar nogmaals, ik ben altijd in de buurt als ze vleesbot eten (maar ook als ze met rubberen spelletjes of kauwdingen of balletjes lopen te klooien. Net zo gevaarlijk of misschien nog gevaarlijker).

[Hertog]

Ja, eng he. Ik vind het altijd wel een mooi gezicht. Ik merk dat ik steeds verder ga in het voeren van dingen. Vorige week heeft hij zijn eerste 1/2 schapenkop gekregen. Spannend ! We stonden met het hele gezin, vanuit de woonkamer, te kijken hoe hij het verorberde. M ijn gezelschap vind hij geen punt bij het eten. Vooral omdat gebleken is dat er bijna altijd iets bij komt aan lekkers  maar het gezelschap van de rest van de familie wordt argwanend bekeken. Je weet uiteindelijk maar nooit, als hond.

[dancingdaydream]

ohjawel hoor, zeker omdat ik al een mini-hondje heb, blijf ik eigenlijk bij ieder bot "onrustig", zelfs als ze het goed kraakt, of als ze een platgeslagen nek in een keer doorslikt...

[Sammy1980]

Met sommige dingen, maar het meeste niet meer.

Sammy eet rustig en bijt-kauwt goed dus daar maak ik me niet zoveel zorgen om.
Het enige wat ze wel doet en ik een beetje eng vind is dat ze de lamsribben zo uit elkaar scheurt dat ze dus losse ribbetjes krijgt.

Maar ik blijf er ook altijd bij staan, je weet natuurlijk maar nooit