Barfplaats.nl

cairodyn schreef: Ik vond narcose ook eng daarom ben ik naar een dierenarts gegaan die met gasnarcose werkt. Dat is voor het geval dat je het doet wellicht een optie. Ik zou zoiezo het liefst gaan voor gasnarcose aangezien je over middelen als domitor hele nare dingen hoort.

En wat heeft jouw hond dan voor middelen gehad voordat de gasnarcose werd toegediend?

Hoe oud is Bas, Jantina?

Ik kan me je twijfel wel voorstellen..dingen om wellicht eens goed met je DA door te spreken?

*Dorothea* schreef: En wat heeft jouw hond dan voor middelen gehad voordat de gasnarcose werd toegediend?

Ik heb een briefje in mijn portomenee zitten met die middelen die jij eens genoemd hebt, de "goede" en de "foute".... mogen ze mij eerst vertellen wat ze gaan gebruiken en of ik daarmee akoord ga (lees of het alszijnde "goed" op mijn briefje staat) Mocht het ooit gebeuren dat 1 van de honden onder narcose moet

Elies schreef: Hoe oud is Bas, Jantina?

Basje is in maart 3 jaar geworden.

Zojuist met de DA gesproken en volgens haar was het geen enkel probleem. Ze kon zich niet vinden in mijn twijfels over de narcose, maar goed...

Nee, dat begreep mijn dierenarts ook niet helemaal.
Misschien zijn we gewoon TE angstig?

Groetjes,
Gerda

Ik vind dat veel DA vrij makkelijk over narcose doen....maar ik vind het ook erg eng hoor..
Maar als je nu eens kijk daar dierentuindieren..die moeten narcose hebben voor veel behandelingen, ook soms snel achterelkaar...
Maar wat ik mij afvraag, waarom kan een reu geen plaatselijke verdoving krijgen net als bij paarden/runderen/varkens..?

Mijn reuen zijn allemaal 'geholpen', en dat heeft alleen maar rust in de tent gegeven. Je zal in deze tijd, waarin honden vaak noodgedwongen op elkaar leven en zich dienen aan te passen in een mensenmaatschappij, soms vaker tot deze stap moeten overgaan. Helaas.
Heb er persoonlijk nooit spijt van gehad: mijn reuen waren/zijn heel actief gebleven, vrolijk, sociaal, hebben geen vachtproblemen gekregen (wel op latere leeftijd om andere redenen, maar niet door de castratie) en beslist niet dik geworden, ofzo. Zijn 'gewoon' onder narcose geholpen (en kwamen heel snel weer bij kennis) en middelste en jongste liepen de volgende dag al weer vief buiten.

Snap overigens niet waarom een gecastreerde reu niet meer zou mogen werken? Onzin vind ik dat, hoor  .

De implantaat is er tegenwoordig ook die een jaar werkzaam is.
Misschien is dat een optie als je twijfelt.

Mijn kat is onlangs geopereerd en omdat hij diabeet is heeft hij een verhoogd risico dus kreeg hij gasnarcose met waakinfuus.
En wat een zaligheid, de narcose opzich blijft natuurlijk gewoon spannend, maar hij was om 17 uur uit de operatie en om 17.30 zat hij alweer aan zijn eten.
Hij is samen met de buurkat onder zeil gegaan, buurkat kreeg gewone gasnarcose en Youp kreeg er dan dat waakinfuus bij.
Buurkat heeft uren lopen zwalken en zelfs overgegeven en Youp had echt nergens last van (ja pijn in zijn bek omdat al zijn tanden en kiezen getrokken waren ;-))
Kan me echt niet schelen wat het kost, als 1 van de 2 hier ooit nog onder het mes moet komt er een waakinfuus bij.

Ik zou zeker eens vragen wat de mogelijkheden daarvoor zijn want zo goed als Youp bij gekomen is uit narcose...daar heb ik het echt meer dan voor over!

FLJTS schreef:Je zal in deze tijd, waarin honden vaak noodgedwongen op elkaar leven en zich dienen aan te passen in een mensenmaatschappij, soms vaker tot deze stap moeten overgaan. Helaas.

Ja, daar heb je een punt, vooral als je in stadsomgeving woont.  De lat voor honden wordt in onze moderne maatschappij bijzonder hoog gelegd.

Wij waren in principe ook niet van plan onze kruising BD x rott te castreren, maar als ik zie hoe scherp hij staat en z'n uitvalgedraag er erger op wordt, ondanks regelmatige lichaamsweging én training, begin ik serieus te twijfelen.

Hij is nu 2 1/2 jaar. Ik heb het steeds uitgesteld omdat ik vind dat definitieve castratie toch ook medische implacaties heeft, maar de nadelen van z'n scherp gedrag als intacte  reu beginnen stilletjesaan door te wegen.  Uiteraard zouden we beginnen met een chemische castratie.  Onze DA blijkt niet echt gewonnen voor de implantaat en neigt eerder naar de "gewone" chemische castratiespuit die volgens hem in niets verschilt met de implantaat én een stuk goedkoper uitvalt. 

Gittje schreef: Ja, daar heb je een punt, vooral als je in stadsomgeving woont.  De lat voor honden wordt in onze moderne maatschappij bijzonder hoog gelegd.

Wij waren in principe ook niet van plan onze kruising BD x rott te castreren, maar als ik zie hoe scherp hij staat en z'n uitvalgedraag er erger op wordt, ondanks regelmatige lichaamsweging én training, begin ik serieus te twijfelen.

Hij is nu 2 1/2 jaar. Ik heb het steeds uitgesteld omdat ik vind dat definitieve castratie toch ook medische implacaties heeft, maar de nadelen van z'n scherp gedrag als intacte  reu beginnen stilletjesaan door te wegen.  Uiteraard zouden we beginnen met een chemische castratie.  Onze DA blijkt niet echt gewonnen voor de implantaat en neigt eerder naar de "gewone" chemische castratiespuit die volgens hem in niets verschilt met de implantaat én een stuk goedkoper uitvalt.  

Eh dat is echt een totaal foute gedachte! Een chemische castratie middels een injectie, dat zijn vrouwelijke hormonen. Dat heeft in z'n geheel niks te maken met een implantaat waarbij de totale produktie van testosteron wordt plat gelegd.
Misschien nog wel nuttig om te melden dat het uitvalgedrag van mijn reu erger werd na castratie middels implantaat. Uitvalgedrag heeft vaak weinig met hormonen te maken, castratie is hier vaak de oplossing niet voor.

*Dorothea* schreef:Uitvalgedrag heeft vaak weinig met hormonen te maken, castratie is hier vaak de oplossing niet voor.

Heeft uitvalgedrag/overdreven machogedrag dan totaal niets te maken met testosteron? 

En is het niet zo dat elke hond anders reageert op castratie, dus waarschijnlijk ook met het implantaat m.a.w. je kan niet met zekerheid voorspellen hoe de hond erop zal reageren.  Als het zo is, verliezen we niets met het implantaat eens uit te proberen.

Gittje schreef: Heeft uitvalgedrag/overdreven machogedrag dan totaal niets te maken met testosteron? 

Machogedrag zeker, maar uitvallen heeft niet altijd met status te maken. Het ligt er maar niet aan onder welke omstandigheid een hond uitvalt. Een hele zelfverzekerde hond zal niet uitvallen, die heeft genoeg aan machtsvertoon. Wat doet de andere hond? Waar valt de hond uit, alleen in eigen territorium of overal? Het is gewoon geen simpele kwestie waarbij voor iedere hond de oplossing hetzelfde is. Veel honden laten in het uitvallen ook onzekere trekjes zien.

En is het niet zo dat elke hond anders reageert op castratie, dus waarschijnlijk ook met het implantaat m.a.w. je kan niet met zekerheid voorspellen hoe de hond erop zal reageren.  Als het zo is, verliezen we niets met het implantaat eens uit te proberen.

Ja dat klopt iedere hond reageert anders op castratie en dus ook op het implantaat. Het is niet altijd de oplossing voor een gedragsprobleem, een probleem kan zelfs verergeren. Voordeel van een implantaat is dat het tijdelijk is en dat je met grote betrouwbaarheid kan voorspellen hoe een hond zal reageren op een castratie. Aan die tijdelijkheid zitten dus grote voordelen indien gedragsproblemen juist blijken te verergeren door het wegnemen van hormonen.

Fynn heeft eens een chemische castratie gehad in de vorm van een injectie maar dat deed bij hem echt totaal niets.
Een paar jaar later heb ik 2x een implantaat laten zetten.
Na de periode van een aantal weken voordat het gaat werken ben ik er erg enthousiast over.
Fynn was minder opgewonden naar andere reuen doordat zijn hormonen hem minder in de weg zaten.
Helemaal stoppen met lelijk doen naar bepaalde honden deed hij niet maar hij was er makkelijker uit te krijgen en was bereikbaar voor mij.
Ook was hij niet meer zo gefocust op plasjes van andere honden en liep hij niet meer weg.
Toen de implantaten waren uitgewerkt heb ik nog een driekwart jaar getwijfeld maar heb uiteindelijk de knoop doorgehakt.
En nu ruim een half jaar later ben ik blij dat ik de stap gezet heb.
Fynn was 5,5 jaar toen hij gecastreerd werd.

Groetjes Rian