Als ik lees over aardappelschillen aan een hond geven, krijg ik dus helemaal de riebels
Ooit had ik een prachtige wolfsgrauwe Duitse Herder. En die was dol op aardappelen en ook op de schillen. Als ik aardappelen schilde kreeg hij weleens een stukje. Niks aan de hand. Totdat we een avondje gingen stappen. Tuborg was, zoals normaal, gewoon binnen, hij was een brave hond, maakte nooit iets kapot, dus... Toen we thuis kwamen was het keukenkastje opengemaakt, en de zak aardappelen die daarin lag, grotendeels leeg gevreten. Na een dag werd Tuborg ziek, erg ziek
Zo ziek dat hij het niet heeft overleefd
Van mij krijgt geen enkele hond ooit nog een stukje aardappel, sorry.
