Barfplaats.nl

Bij hydro op de loopband na een zware rugoperatie, trainen we eerst een hellinkje in een iets sneller tempo en als de hond sterker is dan verlagen we het tempo om te dwingen langere stappen te maken. Dat heb ik nu met 2 honden meegemaakt en nu ik zelf revalideer voor rug en been blessure loop ik ook eerst iets sneller op het hellinkje tot ik sterk genoeg was om trager te kunnen lopen om de spieren te trainen op een iets langere pas en betere afwikkeling ect.

Ik zou mijn eigen hond op de loopband eerst iets sneller hellinkje op laten doen en wel langzaam af, dat is wat ik mijn honden ook zie doen bij de sleehelling in spaarnwoude, sneller erop en rustig helling afwaarts lopen.
En dan na een poosje het tempo verlagen.

Succes met je schat.

Dank je wel!! Dat bevestigd mijn gedachte niet langzamer helling opwaarts te gaan, maar dat mogelijk op een later moment te doen. Hoewel de helling intussen natuurlijk ook langzaam aan steiler zal worden, dus langs die kant is er al opbouw.. De praktijk zal het leren, wat wijsheid lijkt, maar erg blij met jouw info over je ervaringen met hond en eigen lijf!
Langs de weg die jij omschrijft kan ik wellicht nog extra stapjes in de opbouw aanbrengen: als de stand van de helling wat steiler wordt, dat eerst in een hoger tempo laten doen.
Het is nu natuurlijk nog een onzichtbaar hellinkje, stand 1 is echt héél weinig, maar naarmate de helling steiler wordt zou dit een heel goede tussenstap kunnen zijn!

Daantje loopt sinds donderdag 38 minuten per keer, 4x daags. Twee daarvan op de loopband, de helft van zo'n wandeling in rustige draf a 7 km.p.u.
We zijn de helling oefeningetjes heel kalm aan het opbouwen. dat is veel sneller dan ik aanvankelijk gedacht had, maar de moeite die het haar dinsdag kostte nam snel af. En voor peesblessures geldt dat je weliswaar voldoende kalm/geleidelijk moet opbouwen, maar tegelijk voldoende moet belasten en opbouwen. En aangezien het naar Maartens verwachting binnen de periode van 2 mnd. zou moeten kunnen opgebouwd zijn, heb ik wel enige indruk van het tempo waarin het (naar verwachting) zou moeten kunnen.
Zodoende heb ik een volgend stapje durven nemen. So far, so good! Hoe ik de opbouw verder laat verlopen zal helemaal afhangen van hoe het gaat. Ik heb diverse stapjes bedacht, maar wanneer ik een volgende nemen zal en wat dat dan precies wordt, wordt bepaald door hoe het gaat. Het mag best even moeite kosten, maar niet kei veel. En ik wil een soepele beweging blijven zien en een voldoende ontspannen houding.

Ik vind het bewonderenswaardig hoe ze door bikkelt in deze mega saaie training, terwijl ze niet eens weet waarom we dit doen, waar het goed voor is. Jemig wat een doorzetter!

Hee goed zeg, dat dit stapje ook weer goed gaat! En ik vind haar inderdaad een bikkel. Niet te geloven toch he hoe ze dit doen, zonder te weten waarom.... Honden zijn gewoon geweldig

Maar stapje voor stapje kom je er wel !

Ik heb de indruk dat ik kleine verbeteringen zie. Nog erg subtiel en ik WIL het natuurlijk ook erg graag zien, daarom durf ik nog niet vol te vertrouwen op die indrukken. Maar gunst, het lijkt toch echt wel zo..!
Wat sowieso vooruitgang is, is dat alle stapjes die we nemen in de opbouw vooralsnog zonder terugslag gaan!!! Dat kan ik niet zeggen van de pogingen tot opbouw vóór Maarten!
Daantje loopt vanaf vandaag weer 4 minuten per wandeling langer. Dat maakt de wandeling nu op 42 minuten, wat ik natuurlijk niet op de minuut nauwkeurig kan, dus zeg maar 3 kwartier. Op de loopbandwandelingen betekent dit dat ze 10 minuutjes warm loopt, daarna 23 minuutjes draaft en vervolgens in 3 snelheden (5,5/5/3) hellinkjes loopt in 4(!!) standen. Afsluitend loopt ze heel kalm een heuveltje af, gewoon als algemene training, zodat haar hele lijf straks voorbereid is op het weer vrij lopen.
In een week tijd hebben we de 1e stap in het lopen van een hellinkje kunnen opbouwen tot deze activiteit op 3 tempo's, in 4 standen omhoog! Het zijn maar kleine verschilletjes, tussen de diverse hellinkjes, maar dat maakt de opbouw ook zo mooi: middels die heel voorzichtige toename van helling en de verschillen in tempo, is ze heel voorzichtig haar poot iets meer gaan strekken en gestrekt belasten, zónder terugkeer van klachten! Overigens zijn de huidige hellinkjes en het onderlinge verschil heel klein. Je kunt het verschil in de mate van strekken tussen hellingstand 1 en 4 zien, maar het is nog steeds een subtiel verschil.
Hoewel een nogal saai plaatje, om een indruk te geven toch even foto's van stand 0 t/m 4.
Stand 0


Stand 1 (die voelde ze vorige week dinsdag zichtbaar!)


Stand 2:


Stand 3:


Stand 4 (op dit moment de hoogste, maar er zijn er in totaal 10 omhoog)


Wat me de afgelopen week is opgevallen is dat Daantje enkele keren streng heb moeten toe spreken dat ze niet mag gaan mee spelen als Merel en Maartje keten. Iets waarvan ik haar niet of nauwelijks heb hoeven weerhouden, als het wat 'ruig' werd, trok Daantje zich terug (of sprak hen vermanend toe). En nu dus zo maar verschillende keren zin om deel te nemen.. Een 'schijndracht' dingetje?? (ze is tot half april loops geweest, maar ik kan het me slecht voorstellen). Daarnaast heeft ze gisteren weer met beiden poten achteruit gekrabd na het poepen. Niet voluit (gelukkig maar..) maar naar mijn idee wel steviger dan eerder (dan was het meer een gebaar dan echt krabben) én ditmaal herhaalde ze het een keer! Het was de 1e keer dus niet zodanig pijnlijk dat ze zich verder beperkte tot de goede poot. Het was beheerst en slechts 2 keer, maar toch.. En last but not least: ik heb haar 3 x 'betrapt' op gestrekt liggen met alle schijn van écht gestrekt liggen!!! Als dit klopt, dan is dat echt wel het hoogtepunt in het herstel!!!! Dit is niet meer gelukt sinds Aharon haar 'behandelde'. Fysio Elma Bakker bleef er bij dat het uit de rug kwam, Maarten Kappen en ik beschouwen het als een gevolg van de kracht die indirect op de geblesseerde poot is uitgeoefend door Aharon. Daantje lag van de week twee keer zó kort zo, dat ik het niet goed kon bekijken. Het was dan al weer over voor ik bij haar was (wat de 'verdenking' vergroot, want ik kan maar 1 reden bedenken voor snel weer afbreken: toch nog pijn). De laatste keer was gisteravond en deze keer kon ik enkele minuten kijken, ondanks dat ze wakker was. Er lag een dubbelgevouwen vetbedje onder haar buik, maar volgens mij alleen in de holte die daar tóch al is, niet ondersteunend, oftewel zonder een buiging in de knie te veroorzaken. De geblesseerde poot lag vlak langs de loopband, dus ik kon de stand er van lastig bekijken, maar heb zo goed mogelijk geprobeerd er foto's van te maken:

Wat me bevestigd in mijn vermoeden en verschrikkelijk emotioneerde was dat ze alle keren zachtjes kwispelde. Zou het zo kunnen zijn dat ze zó happy is met het weer eventjes in haar favo houding kunnen liggen dat ze er van kwispelt?? Dat ze verlangt naar 'ook weer lekker zonder kussen onder mijn buik'??





Zie pagina 5 voor het verschil met hoe ze eerder, middels een kussentje, 'strekte'. En eh, tussen haakjes, zien jullie hoe mooi sterk ze weer wordt?!

Wat ik ook ontzettend fijn vind in dit hele traject met Maarten, is het op één lijn zitten. Hij bepaald het tempo (hoe lang rust, hoe lang opbouwen, wat ze moet kunnen voor ze weer vrij mag, etc) maar daar waar ik bijvoorbeeld denk "Zou het zo kunnen zijn dat als ik nu heel geleidelijk weer hellinkjes ga toevoegen, kalm opbouwend, dat we dan daarmee het weer verder strekken van de poot en strekkend kracht zetten, verbeteren?“ Reageerde hij met ”Precies!" Dat komt doordat we de oorzaak op dezelfde plek zoeken, eindelijk iemand die de pootblessure erkend en serieus neemt. En dan kom je vanzelf ook uit op een plan dat gericht is op die poot.. Ik ben hem zoooooooooooo dankbaar!

En steeds zonder de minste arrogantie, open houdend dat als het allemaal onverhoopt niet loopt zoals hij verwacht, wat we dan gaan doen. Wat dan is er kennelijk meer aan de hand of nodig. Een verademing deze houding!
Heel wat beter dan een 'behandeling' toe passen die totaal niet passend is bij de klachten en zelfs niet bij de eigen bevindingen (wie gaat er kracht uitoefenen op de onderrug van een staande hond als ze net een vermoeden van een gescheurde kruisband heeft vast gesteld?? waarvan voor de goede orde geen sprake was)
Heel wat beter ook dan weigeren te her-onderzoeken voor ze 7 wkn dagelijks een half uur heeft gedaan wat na eenmalig een kwartier de klachten al ernstig heeft doen toenemen. Er blind vanuit gaand dat je het ongeacht het resultaat goed gezien hebt en de eigenaar zich dus aan stelt als ze bezorgd meldt hoe het gaat en om hulp vraagt. De arrogantie om zelfs als elders (middels onderzoek onder sedatie en MRI) vast gesteld is dat hij er volkomen naast zat met de diagnoses en het voor zowel rug als poot funest geweest was het voorgeschreven beleid te blijven volgen, nooit enig bericht te geven in de trant van "Jemig, wat het spijt me dat ik je niet serieus nam.. Gelukkig ben je eigenwijs geweest, beterschap!" Dat zou veel betekent hebben voor mij.
Oók heel wat beter dan "Ik weet het niet, laat maar weer vrij, misschien is het wel over.." en "Ik weet het nog steeds niet, geef maar een paar maanden pijnstilling, misschien gaat het dan wel over..".
Of “Je zult het wel te snel opgebouwd hebben”. Ik hield zelfs de secondewijzer van mijn horloge in de gaten, zo strak bewaakte ik de voorgeschreven minuutjes vrijheid! Je weet gewoon niet hoe je het nóg voorzichtiger doen kunt, maar kennelijk nog niet goed genoeg. Ik heb zelfs vóór ze vrij mocht herhaaldelijk mijn twijfels daarover uitgesproken én onderbouwd. En steeds als het eventjes vrij lopen tot klachten leidde contact gezocht, de bereidheid gehad vanuit Ameland naar Kamerik te rijden voor controle. Maar soms gaat revalidatie nou eenmaal gepaard met wekelijks een paar dagen klachten (en dus lijnrust) dat was echt niet een terugval, maar inherent aan revalidatie. En dat ze nog niet gestrekt lag? Dat kwam echt niet door de poot, dat kwam door de rug en was van geen belang voor wat betreft het al dan niet weer vrij laten.

Met Maarten heb ik een super fijne samenwerking, maar bovendien lijkt het een dito resultaat te gaan geven!!
Oef, echt mega spannend of we er helemaal gaan komen en hoe het gaat verlopen als ze t.z.t. weer vrij mag. Vooral zo spannend omdat mijn hoop en vertrouwen groeien!!

Wat fantastisch om te lezen

Waar ik nu toevallig tegen aan loop, lezende over de revalidatie bij banden- en pezen letsel, een dierfysiotherpeute die echo's van pezen, banden en spieren bij honden aan biedt http://www.fysio-voor-dieren.nl/nieuw-e ... en-banden/ Geen benul wat haar ervaring is hiermee, gezien het feit dat zelfs radiologen en het echocentrum hiermee geen ervaring hadden en de beelden daarom onvoldoende zeiden te kunnen interpreteren, maar ik deel het toch maar even. Het echocentrum bood het ook aan op de website, maar maakte heel eerlijk aan de telefoon de kanttekening er eigenlijk onvoldoende ervaring mee te hebben om het ook werkelijk goed te kunnen interpreteren. Wilde het wel graag doen en had ook een plan om het dan zo goed mógelijk te doen (namelijk beide poten echo-en, ter vergelijking) maar zette een eerlijk vraagteken bij wat ze te bieden had. Wie er ooit naar op zoek is - hopelijk ik niet meer.. - zou deze fysio kunnen vragen naar haar ervaring.

Gisteravond gebeurde het voor mijn neus: ik zat naar Daantje te kijken, die voor me lag. achterpootjes onder haar lijf, voorpootjes ver naar voren gestrekt, koppie elegant daar tussen. Prachtig zoals ze lag, ontspannen..
En daar ging ze, slaapdronken kwam ze iets overeind en strekte haar achterpoten naar achteren, in de favoriete houding. En nu zat ik dus op de 1e rij om vast te stellen dat ze écht weer recht uit naar achteren strekt én zonder iets onder haar buik te organiseren om enige buiging in de achterpoten te behouden. WOW!!!! Het niet durven geloven is voorbij, het is ECHT WAAR!
Ze hield het 3 minuutjes vol, toen rekte ze zich uit (jawel, zelfs zodanig gestrekt liggend kan ze zich kennelijk uitrekken.. ). Ik zag hoe ze haar achterpoten daarbij extra recht maakte, de voetjes naar achteren stak en - AUW - heel plotseling dat rekken staakte, om aansluitend op haar zij te draaien en de geblesseerde achterpoot boog: genoeg geweest.
Het gestrekt liggen is dus weer mogelijk, met zekerheid. Maar nog niet écht lekker, want ze doet het nog slechts kort. En het verder strekken als bij uitrekken (en dus ook afzetten voor sprint/sprong, wat een belangrijke is t.a.v. het vrij bewegen, gezien de mate en kracht waarmee zij sprint en springt) dat is nog even een brug te ver.
Nu we het herstel van het uitgestrekt liggen zonder hulpmiddel bereikt hebben, voel ik wel ontzettend veel vertrouwen in dat ze de volgende stappen óók gaat kunnen maken. En we hebben het geluk dat ze zo graag op deze wijze ligt. Dat geeft de mogelijkheid te zien in hoeverre ze hersteld is, zodat ik haar niet te vroeg weer de vrijheid geef.
Het voelt heel onwerkelijk, na 8 mnd. dit niet gekund te hebben, dat het tóch aan het herstellen is. Dat het einde nu werkelijk in zicht komt!

Het gaat echt super! Ik denk niet dat het opgevouwde vetbedje ook maar een beetje ondersteuning biedt, dus ik denk dat je heel langzaam kunt zeggen dat ze er bovenop is. Of bijna!



Ik ben blij dat Maarten je zo goed helpt

Even niks te doen en ik denk lees dit topic even....
Ten eerste de complimenten voor alles wat je gedaan hebt voor Daantje!
Ik las ook dat stukje van aharon en vraag me af, ben je hier nog op terug gekomen met haar? Want dat is toch echt te gek voor woorden!
Hoop at Daantje snel weer kan genieten van alles en weer een beetje mee kan doen met de anderen!
TOP!

Ik was met stomheid geslagen toen ze terwijl ik kwam voor ONDERZOEK n.a.v. klacht in de achterpoot, dat ook telefonisch expliciet zo afgesproken had vooraf én die pijn door haar tijdens het onderzoek ook daar idd was vast gesteld, out of the blue ineens kracht gezet werd op haar onderrug.
Ik ben ontzettend geschrokken toen Daantje het daarbij uitschreeuwde, dat ging door merg en been. En toen wilde ik maar 1 ding: 'weg hier'.
Thuis gekomen, terug kijkend, zag ik weinig tot geen mogelijkheden tot het alsnog bespreken van het gebeurde:
- tijdens het bezoek werd niet gedaan wat was beloofd
- ook ná het bezoek werd niet gedaan als beloofd
- de arts was de Nederlandse taal onvoldoende machtig om mij de getoonde afbeeldingen van voorste kruisbandletsel te kunnen toelichten op een voor mij begrijpbaar (leken-)niveau.
- de inhoud van de ontvangen correspondentie na het onderzoek gaf geen enkele aanleiding vertrouwen te hebben in het kunnen bepreken/uitpraten van het gebeurde
- toen ik de kliniek belde omdat ik de (standaard) controle afspraak wilde annuleren, was de toon aan de andere kant van de telefoon op dit bericht zodanig vijandig en fel, zelfs zónder te hebben toegelicht wat de reden was, dat ik besloot mijzelf het conflict te besparen.
Daar komt bij - last but not least - dat ik onder geen beding wilde dat de arts haar nogmaals zou onderzoeken om bijvoorbeeld te bekijken wat er mis gegaan was of (nog erger) de schade te proberen te 'repareren'. Die 1e ervaring was ruimschoots genoeg om te weten dat ik nóóit meer 1 hond aan haar zou bloot stellen. En dat ik haar ca. 100 euro moest betalen voor deze 'behandeling', dat was wel het minste probleem van alles, dus behoefte om die terug te vragen had/heb ik niet.

Vooralsnog is er geen verdere verbetering in de rug zichtbaar, maar ik hoop dat het 'zwiepen' (op haar rug liggend met de billen naar haar neus zwiepen, links en rechts wisselend, deed ze dagelijks, uitvoerig, for fun) wat ze sinds deze behandeling niet meer kan, toch ook nog gaat terug komen. Niet vanwege het zwiepen zelf natuurlijk, maar om waar het voor staat: dat het proces zoals dat nu in de poot gebeurt - geleidelijke opbouw in belasting ná voldoende rust bevordert het herstel verder - óók in de rug verder herstel in gang zet..

Van fysiotherapeute Elma Bakker leerde ik rekoefeningen. Die doe ik nog steeds dagelijks met Daantje, voor aanvang van de beide loopbandwandelingen. Ik lach wel eens om mezelf, dat ik dit nog steeds én zo frequent én best uitvoerig doe. Ik vroeg me af of het nog wel nuttig was, maar omwille van warming-up en preventie hield ik het er maar in. Nu las ik tijdens één van de www-speurtochten naar meer info over pees- en bandletsel, dat stretch oefeningen het herstel van peesblessures bevordert! Dit komt doordat rekoefeningen de aanmaak van bloedvaatjes stimuleert. Dus wie er mee te maken krijgt: ga vooral ook rek/strek oefeningen doen met je maatje!

Pff, de goede moed is even in de schoenen gezakt.. Toen ik 2 wkn. geleden meende te zien dat het strekken verbeterde en vorige week dit echt zéker wist, ervoer ik dat als een doorbraak. Het werd bereikt n.a.v. de aanvang met hellinkjes, kort na aanvang van verlenging van de wandeling, precies als door Maarten verwacht. Dus "binnen 2 maanden hersteld" leek ineens heel haalbaar. Maar nu staat het stil.. D.w.z. de opbouw verloopt zonder terugval, dus dat is op een bepaalde manier natuurlijk wel degelijk vooruitgang, maar het gestrekt liggen zonder kussen onder de buik doet ze nog steeds slechts sporadisch en zeer kort. Als ze na het poepen achteruit krabt met beide achterpoten, doet ze dat daarna enkele dagen met de geblesseerde poot niet meer: ze heeft het gedrag dus hervat, maar het jaagt de klachten na 1 keer al zodanig aan dat ze het vervolgens dagen weer laat. Dat valt tegen. Ik mag natuurlijk helemaal niet klagen, er is vooruitgang.. Maar dat het over een maand volledig hersteld is.. dat gaan we niet redden. Dan had het echt vlot moeten door pakken, niet moeten gaan stil staan.
Ze loopt inmiddels 4 x 46 minuten (raar getal, maar dat komt door de 4 minuten extra per week). Op deze warme dagen 3 x daags op de loopband, omdat het 's middag buiten veel te heet is om zo lang door de wijk te sjouwen.

Ik ben me aan het oriënteren op een zwembadje wat werkelijk diep genoeg is om in te zwemmen. Echt baantjes trekken gaat natuurlijk niet lukken, zo'n ruimte heb ik niet en die zijn ook gewoon niet betaalbaar, maar een badje van 4,5x2 meter kan ik waarschijnlijk kwijt bij mijn ouders (het past waarschijnlijk en het mag met zekerheid, 'opa&oma' zijn ook heel dol op Daantje ) Daar kunnen we dan samen in zwemmen. Als ze die beweging straks weer maken kan, maar nog niet springen/sprinten (ze gaat het water perse in met een enorme sprong, als we naar een strandje gaan of zo, precies de beweging die ze nog niet mag maken, die de klachten enorm aan jaagt) en nog niet in echt koud water mag, zou dat een manier kunnen zijn om iig het zwemmen weer te kunnen hervatten. Leuk voor de afwisseling, goed voor de opbouw en zeker ook heel lekker op de warme dagen!
Even meer info zoeken over hoe het water zo lang mogelijk te kunnen gebruiken, zonder er spul aan toe te voegen. En vooral natuurlijk even overleggen met Maarten over de belasting van zwemmen.
We hebben goede zwemvesten, dus dát is iig geen punt: ze kan op eigen tempo zwemmen, hoeft geen vaart te maken of zelfs maar enige aktie te ondernemen om goed te blijven drijven.

Kan me wel voorstellen dat je had gehoopt op meer vooruitgang maar het is al enorm positief dat er nog altijd vooruitgang is! Immers je bouwt de belasting uit zonder terugval
Probeer dus de focus te houden op de dingen die goed gaan ipv op wat minder snel gaat dan gehoopt

Ja, ik probeer heel hard om me te richten op de winst, het bereikte. Het is soms gewoon zo moeilijk om het vertrouwen te houden doordat het zo lang duurt. En toen er eindelijk die verbetering in het strekken kwam, leek het tóch nog te gaan verlopen zoals Maarten verwachtte. Meteen een berg leuke plannen, al die dingen die we moesten afblazen na ons bezoek aan Aharon, variërend van trainingen en wedstrijden tot een dagje dierentuin. Ik begon me meteen verschrikkelijk te verheugen en had ze bij wijze van spreken al weer in m'n agenda staan. Maar die 1e stap vooruit t.a.v. het strekken is nog niet gevolgd door volgende stappen, het door Maarten verwachtte tempo gaan we dus iig niet halen. Ik kan me er althans niks bij voorstellen dat het nu ineens over een maand klaar is, terwijl ik t.a.v. het strekken al 2 weken niks verder zie verbeteren. Da's dus weer even slikken, plannen terug gaan plaatsen in de koelkast..

Intussen gaat de opbouw wel goed. Donderdag gaan we weer 4 minuten toevoegen: 4 x 50 minuten. We bouwen het hellinkje tot nu toe 2 x per week op. Aan de totale tijdsduur dat ze een hellinkje loopt verander ik al een poos niets meer, wel aan de hellingstand. We beginnen altijd in stand 1 en bouwen dan op naar de op dat moment hoogste. Dus hoe hoger die wordt, hoe rapper de opbouw daarheen. Omdat ze het in 3 tempo's doet, loopt ze tussentijds steeds ook weer in een mild hellinkje (want ze doorloopt steeds de opbouw). En we sluiten af met een hellinkje naar beneden, in een heel kalm tempo van 3 km. p.u, voor algemene voorbereiding op reguliere belasting. In hoeverre dat bij draagt of dat het vooral van het geheel van training komt, maar ze begint nu ook weer schouder spieren terug te krijgen (die waren fantastisch t.g.v. het vele zwemmen, maar ze zwemt al sinds aug vorig jaar niet meer, dus er was niks van over). Ook is haar voorkeurstempo gewijzigd. Toen we begonnen met de loopband, half januari, lag dat tempo rond de 5.3 km. p.u. Dan liep ze in een mooie draf die ze goed kon volhouden. Nu vindt ze 6 km. p.u. beduidend makkelijker dan 5,3! Dus conditioneel is ze behoorlijk verbeterd. Als die blessures straks hersteld zijn, is ook de rest van haar lijf er klaar voor!