Marjolijn1080 schreef:Spannend lizzy!
Ik ben er ook even mee bezig geweest maar vond er zoveel gedoe omheen. Werd al zenuwachtig bij het idee Haha.
Wat ik me wel afvraag, en dat heeft me bij meerdere reuen tegen gehouden, vind je het niet jammer dat je hem niet persoonlijk kent die reu?
Ik vind het, merk ik, toch fijn als ik hem al eens op een show heb gezien of wanneer ik hem heb kunnen ontmoeten.
De reu die ik nu ga gebruiken daar ben ik langs geweest, Kees ook meegenomen. Geeft me toch een geruster gevoel.
Slaat misschien ook nergens op hoor want tig andere fokkers doen dat natuurlijk ook niet maar het was iets wat ik me afvroeg
Ja. Dat is 1 van de nadelen. Er zijn er wel meer. Maar ja, geen enkele reu komt alleen maar met voordelen. Elke reu kent zijn nadelen, soms leer je de nadelen pas kennen als je pups er al zijn. Maar ze hebben allemaal hun nadelen. En ik wilde nou eenmaal graag een LUA nest fokken.... Er kwamen voor mij twee andere LUA reuen in aanmerking. Nummer 1 is ook een zoon van Fiona (dezelfde moeder als Guinness) en die is geboren in Engeland. Maar die reu is helaas niet meer beschikbaar voor de fokkerij. De andere reu die in aanmerking kwam is familie van Frou Frou (1 gemeenschappelijke voorouder op de 4de generatie -ik ken deze reu heel erg goed en ik sluit hem voor de toekomst ook nog steeds niet uit hoor!!). Maar ook die kent nadelen en ik vond het ook jammer dat hij in Europa relatief vaak gebruikt wordt en gaat worden.
Dus ik bleef zoeken naar iets anders. En langere tijd geleden viel mijn oog op Guinness. Ik eerste instantie dacht ik dat hij in Italië woonde (dus ik blij!) maar dat bleek al gauw niet het geval, deze Italiaanse fokker had sperma geïmporteerd. Dat wilde ik niet, sperma uit de USA importeren, vanwege de kosten. Dus heb ik hem uit mijn hoofd gezet. Toen bleek dat de fokker in Italie 5 vials had en er naar alle waarschijnlijkheid 2 aan mij wilde verkopen. Ondertussen natuurlijk contact gehad met de fokker en eigenaar en met mijn vriendin die in de USA woont (de fokker van Bisq). En toen was ik flieft. Op een hond die ik nog niet eerder had gezien. Ja, en toen bleek de Italiaanse fokker (terecht) toch niet te willen verkopen. De teleurstelling was ZO groot en ik had mijn zinnen gezet op deze reu.
Nadat duidelijk werd dat Italie niet ging verkopen, heb ik lang en uitgebreid met Leo gesproken en eerst serieus overwogen om Leo er met Frou heen te laten vliegen (Leo krijgt de complete zenuwen als ik zoiets in mijn eentje ga doen dus vond hij dat hij dit dan moest doen). Frou moest dan ruim 16 uur (heen en terug) in het vliegtuig. En dat is exclusief al het wachten, eerder inchecken en de hele rattenplan. Dat was goedkoper dan sperma importeren. Maar ja, we vonden dat gewoon niks. Ik weet zeker dat Frou er niks van krijgt of van over houdt (ze is een taaie) maar ik vond het idee alleen al huiveringwekkend. Ik heb ook gedacht om naar Ohio te vliegen om hem eerst te bekijken. Maar bovenop het bedrag dat het importeren van het sperma al kost: ging dat niet vliegen. Dus moet ik het doen met de verhalen van zijn fokker, eigenaar en mijn vriendin.