Siberienne schreef:Ik vind het niet zo raar. Een dier - en zeker een bijzondere hond - het is een unieke band. Want een hond oordeelt niet over jou, die neemt je zoals je bent, het is een "ja zonder voorwaarden". Het verdriet kan er echt heel erg inhakken. Maar die plek.. die komt wel weer. Hoe gaat het gezegd ook alweer "Love is the only thing that multiplies by division" ?
Ik vind het jammer dat je zo ver weg woont, anders was je van harte welkom voor een knuffel sessie met Spotteke!
Ja, voor liefde is altijd genoeg plaats! En voor knuffelen met Spotteke ook, zeker jammer dat je zo ver weg woont! Xavi van Hylos is ook altijd wel goed in knuffelen, daar krijg ik binnenkort vast ook wel weer een dosis hondenliefde van. En mijn moeder komt eerdaags logeren met Jeppe en die is iets minder goed in knuffelen, maar heel goed in samen een goed gesprek voeren . Dus dan ben ik ook weer blij!
OT: heel goed geslaagd met kleding shoppen voor de bruiloft die ik over 2 weken mag fotograferen. Netjes, goed in te bewegen en door de sale helemaal niet duur. Toen nog een schoenendillema, maar nou blijken mijn pas gekochte rijschoenen er uitstekend onder te staan. Beetje bijzonder, maar die zitten super lekker, dus dat is ook mooi voor een hele dag rondlopen!
eelke schreef:Hoe oud was Nox toen ze bij jullie kwam?
We weten het niet precies, want er was geen paspoort of wat dan ook. We hadden het idee een maand of negen, ook omdat de groeischijven in de knieën nog voelbaar waren.
Bizar dat dat je dan ineens zo overkomt, de vraag naar die ander.
Afgelopen dinsdag in het bos kwam ik twee mensen tegen die direct vroegen waar de hond was die zo moeilijk liep. Ik barstte in tranen uit..... Joep, "mijn" speciale, onvergetelijke, bijzondere, onvervangbare Joep, nooit meer..... En dat houdt me de hele week wel een beetje in zijn greep. Dat afscheid nemen..., mijn moeder is a.s. zaterdag 3 jaar overleden en de dagen ervoor wisten we dat het eraan zat te komen, dus gaat het constant door mijn hoofd.
Fototoestel leegmaken en de eerste foto is die van pap die zijn achterkleinkind voor de eerste keer zag. Ook al niet meer hier (pap dan).
Ik ben een beetje van de leg en erg huilerig deze week.
Ronald schreef:We weten het niet precies, want er was geen paspoort of wat dan ook. We hadden het idee een maand of negen, ook omdat de groeischijven in de knieën nog voelbaar waren.
Ahh da's nog wel puppig dan
Pauline schreef:Bizar dat dat je dan ineens zo overkomt, de vraag naar die ander.
Afgelopen dinsdag in het bos kwam ik twee mensen tegen die direct vroegen waar de hond was die zo moeilijk liep. Ik barstte in tranen uit..... Joep, "mijn" speciale, onvergetelijke, bijzondere, onvervangbare Joep, nooit meer..... En dat houdt me de hele week wel een beetje in zijn greep. Dat afscheid nemen..., mijn moeder is a.s. zaterdag 3 jaar overleden en de dagen ervoor wisten we dat het eraan zat te komen, dus gaat het constant door mijn hoofd.
Fototoestel leegmaken en de eerste foto is die van pap die zijn achterkleinkind voor de eerste keer zag. Ook al niet meer hier (pap dan).
Ik ben een beetje van de leg en erg huilerig deze week.
Gewoon lekker aan toegeven, zou ik zeggen. Soms heb je gewoon van die dagen...er tegen vechten kost alleen maar energie.
Knuf Plien
Ik ben het hele weekend in de buurt, maar heb wel iets te doen, heb een (georganiseerd) trainingsweekend met Atz. Dus langskomen zit er niet in vrees ik
Ik zal aan jullie denken zaterdag!
Missen is gewoon stom. Ik zag deze week een filmpje voorbij komen over hoe geweldig het is om oma te zijn (had iemand gedeeld), en ik had het er weer even heel moeilijk mee dat mijn omaatje er niet meer is... Hoort erbij, maar het is alles behalve fijn.
Zo, dan maar even wat vrolijks. Ik heb al mijn spullen al klaar staan, nog een nachtje slapen, en dan vertrek ik voor een nachtje naar een festivalletje, met mn moeder! Ha, ben benieuwd hoe we het gaan hebben.
En ik heb oppas voor Joep, dus binnenkort kunnen we een dagje naar de efteling. Fijn
Kreeg vandaag de laatste declaratie van Petplan. Op hun site spraken ze heel ingewikkeld over een verklaring van overlijden die je moest hebben om de verzekering schriftelijk op te zeggen. Dus mijn dierenarts had een briefje voor ons gemaakt. Maar door de euthenasierekening hebben ze automatisch de verzekering beeindigd en krijgen we ook automatisch de betaalde premie vanaf die datum terug. En ze betuigden ook hun medeleven. Netjes hoor, zo heb je er weinig omkijken naar en dat is met dit soort dingen echt wel fijn.
OT: vanmiddag de trouwlocatie bezoeken ter voorbereiding op de bruiloft die ik mag gaan fotograferen. Dan verdwaal ik hopelijk niet als ik van het stadhuis naar de feestlocatie moet rijden op de dag zelf. En dan ga ik met mijn moeder heen naar de IJVO. Dat is de huttenbouw-vakantieweek en ik ga als verrassing mee de hut van mijn nichtje bewonderen. Dat wordt vast leuk!
Kim_S schreef:Knuf Plien
Ik ben het hele weekend in de buurt, maar heb wel iets te doen, heb een (georganiseerd) trainingsweekend met Atz. Dus langskomen zit er niet in vrees ik
Ik zal aan jullie denken zaterdag!
Missen is gewoon stom. Ik zag deze week een filmpje voorbij komen over hoe geweldig het is om oma te zijn (had iemand gedeeld), en ik had het er weer even heel moeilijk mee dat mijn omaatje er niet meer is... Hoort erbij, maar het is alles behalve fijn.
Jammer Kim, het is ons ook deze vakantie niet gelukt om bij jullie langs te komen. Maar ooit gaat het lukken!
Nou mijn eerste lezingen op congres gevolgd, gegeten bij Hemingway in Cuba - lekkere tapas, op het terras.
Nu probeer ik te gaan slapen ondanks twee kletsende Duitser onder mijn raam. Ik slaap in hele grappige B&B boven een bakkerij. Morgen ontbijt met vers brood!
Dat ziet er zeker schattig uit! Smaakte het ontbijt?
OT: gister ter voorbereiding van de bruiloft op pad geweest en toen had ik opeens een goed idee. Ik ben aan het sparen voor een fullframe camera en bedacht me dat ik die best voor de bruiloft alvast een keer kan huren! Mijn vriendin heeft dat model, dus ik mag komende week alvast even oefenen. En dan heb ik een heul leuk toestelletje voor de grote dag. En mijn eigen, vertrouwde camera, natuurlijk ook, zodat ik altijd uit de voeten kan!
Siberienne schreef:Nou mijn eerste lezingen op congres gevolgd, gegeten bij Hemingway in Cuba - lekkere tapas, op het terras.
Nu probeer ik te gaan slapen ondanks twee kletsende Duitser onder mijn raam. Ik slaap in hele grappige B&B boven een bakkerij. Morgen ontbijt met vers brood!
IMG_3098.JPG
Schattig toch?
Zeer schattig :-)
Is vlak bij mijn oude huisje en ben er vaak langs gelopen naar centrum of station. Jarenlang vriend de hint gegeven dat er mooie trouwjurken hingen in de zaak ernaast (m.a.w. Wanneer gaan we trouwen ) maar hij is in die jaren nooit overstag gegaan
Uiteindelijk lekker geslapen met een lekker vers gebakken ontbijtje?
dinky89 schreef:Zeer schattig :-)
Is vlak bij mijn oude huisje en ben er vaak langs gelopen naar centrum of station. Jarenlang vriend de hint gegeven dat er mooie trouwjurken hingen in de zaak ernaast (m.a.w. Wanneer gaan we trouwen ) maar hij is in die jaren nooit overstag gegaan
Uiteindelijk lekker geslapen met een lekker vers gebakken ontbijtje?
Nadat ik eerst per ongeluk vanuit mijn werk wakker gebeld werd omdat ze dachten dat ik dienst had - niet dus- daarna, Ja prima! Wat grappig dat jij hier in de buurt hebt gewoond.
Haha de mijne fietste de sloot in toen ik over trouwen begon. Ging dus ook nuet overstag ...
. Dus dan ben ik ook weer blij!
) maar hij is in die jaren nooit overstag gegaan 
