Barfplaats.nl

Jasmijn, ik vind het helemaal niet hard dat je je moeder dood "wenst". Je gunt haar een einde van haar lijden. Als zijn ondragelijk is, is niet zijn een betere keuze en alhoewel dat moeilijk is voor de omgeving vind ik dan men dat zou moeten respecteren. Sommige mensen kan je helpen, andere niet.

Mijn tante heeft alles op alles gezet om mijn nonkel er boven op te krijgen, zelfs haar eigen kinderen in het weekend bij familie ondergebracht in de hoop dat ze in alle rust tot hem kon doordringen (wat zeker met kleine kinderen niet iets is wat je wil, je wil ze wel graag zien opgroeien). Na één of twee zelfmoordpogingen heeft ze hem dan uiteindelijk tot in een instelling gekregen, maar toen ze thuis kwam ging de telefoon al dat hij verdwenen was, ze is direct terug naar buiten gelopen om in zijn auto te stappen en hem te zoeken, maar ze was nog niet aan de auto en de telefoon ging al om te zeggen dat hij voor een trein was gaan staan. Ik vind het afschuwelijk dat hij zich zo slecht heeft moeten voelen, maar ik ben heel blij voor hem dat hij dood is.

Ik wil hiermee niet zeggen dat je niet moet proberen om een dierbare te helpen, integendeel, maar als je geen hulp kan zijn, dan kan je in mijn ogen niets meer doen dan dat accepteren. Jij lijkt ergens dat besef te hebben en daar is niets hardvochtigs aan. Voor je moeder is niet leven waarschijnlijk de beste keuze, hoe klote da ook voor haar en voor jullie is.

pearlsofpassion schreef:Wat erg Jasmijn. Krijgt ze geen professionele hulp?

Een vriendin van mij is nu na 2 maand thuis zijn, weer opgenomen. Vorig jaar ging ze voor het eerst binnen. Depressies liggen al haar hele leven op de loer en bij haar tweede zwangerschap werd het te veel. Kindje is in februari in de instelling geboren en is nu dus 6 maand en weer mee binnen. Haar man zorgt thuis voor hun eerste kindje en gaat ook zoveel mogelijk langs.
Maar haar ouders doen ook absoluut geen moeite...

Bij haar helpt het wel om in de instelling te zijn. Ze is niet helemaal.hervallen nu maar gaf zelf aan dat ze toch meer begeleiding nodig heeft. Hopelijk kan ze die snel van thuis uit krijgen en hoeft ze daar niet te blijven...

Maar heeft je moeder dat ooit geprobeert. Anders is het lisschien een optie haar te proberen dwingen. Het is misschien wel het laatste wat je voor haar kan doen dan. Al denk ik dat het enkel zin heeft als ze zelf ook echt wil genezen...

Mijn moeder heeft al zo veel instellingen, pygologie en thrapuiten gezien.
Het help niet, ze wil wel hulp maar accepteerd het niet

Je kan niet iemand helpen die eingelijk niet geholpen wilt worden en ze wil gewoon niet aan nemen wat de artsen tegen haar zeggen
Het gaat zo vaak op en neer en elke keer als ze in een dal zit doet ze weer een zelfmoord poging of word ze opgenomen, en dan gaat het weer "geweldig" voor een week of een maand of zo en dan begint het weer van voor af aan

Het probleem is ook dat het in haar ogen niet aan haar ligt, al haar problemen zijn de schuld van anderen mensen.
Iedreen is tegen haar en zij heeft niks gedaan en is slechts een slachtoffer die echt niet in therapie meer hoeft wat zijn is niet het probleem
Maar omdat de wereld tegen haar is wil ze niet meer leven want iedreen laat haar altijd in de steek en het word toch nooit meer beter en ga zo maar door.

Ik kan er niks meer mee, ik wil er niks meer mee.
Ik ben op, ik kan het niet meer aan om elken keer in haar drama mee gesleurd te worden en het gevoel te hebben dat ik gefaald heb omdat ik haar niet blij en gelukkig kan maken
ik hou van haar maar ik kan haar niet helpen

Het klinkt misschien heel stom maar voor mij voeld het als of ze terminal ziek is, ik kan niks doen om het te stoppen, beter te maken of de pijn te verminderen

Radja schreef:Jemig vreselijk Jasmijn! Heb helaas zelf ook zo'n moeder Manisch depressief.
Ik heb ook oa daarvoor bij een psychiater gelopen en zij constateerde dat ik een KOPP(kind opgevoed door psychiatrisch patiënt(en)) kind ben,zoek daar eens op,misschien heb je er iets aan!

Ja mijn moeder is ook manisch depressief en heeft daar bij nog borderline en niet aan geboren hersenletsel.
Ze is zo onvoorspelbaar als een blad aan een boom en ik ben altijd heel bang van haar geweest omdat ze echt van uit het niets om niks woest kan worden

Ik ga eens zoeken op KOPP, misschien hebben mijn zussen er ook wat aan.
Dank je wel.

Kijk ook eens bij paranoïde persoonlijkheidsstoornissen.
Ik ben geen psychiater en ik wil absoluut geen stickers plakken of in hokjes stoppen, maar het kan je wel helpen begrijpen. En je zussen ook. Hoe erg ook, soms moet je "gewoon" je handen ervan af trekken en voor jezelf kiezen.
Ik weet hoe moeilijk het is. Ook hoe vreselijk de vraag kan branden: mam, hoe deed jij dat toen je zwanger was.

Ik loop weer hopeloos achter met lezen hier.
Sluit me daarom graag aan bij mijn naamgenote.

Anne in Duitsland schreef:Jemig Koek, wat naar. Sterkte.

Marloes en Chantal ook sterkte. En alle slapelozen. Geen fijne tijden.

jasmijn schreef: Het probleem is ook dat het in haar ogen niet aan haar ligt, al haar problemen zijn de schuld van anderen mensen.
Iedreen is tegen haar en zij heeft niks gedaan en is slechts een slachtoffer die echt niet in therapie meer hoeft wat zijn is niet het probleem
Maar omdat de wereld tegen haar is wil ze niet meer leven want iedreen laat haar altijd in de steek en het word toch nooit meer beter en ga zo maar door.

Ik kan er niks meer mee, ik wil er niks meer mee.
Ik ben op, ik kan het niet meer aan om elken keer in haar drama mee gesleurd te worden en het gevoel te hebben dat ik gefaald heb omdat ik haar niet blij en gelukkig kan maken
ik hou van haar maar ik kan haar niet helpen

Het klinkt misschien heel stom maar voor mij voeld het als of ze terminal ziek is, ik kan niks doen om het te stoppen, beter te maken of de pijn te verminderen

Je hoeft je toch niet schuldig te voelen dat je het niet meer kan opbrengen. Als jij het niet meer aan kan, kan je het niet meer aan en of je probeert of niet, je kan haar duidelijk niet helpen, dat heb je al lang genoeg moeten merken.

Alhoewel depressie in combinatie met borderline ook wel kan, vind ik het ook wel klinken als psychotisch.

En voor Jasmijn natuurlijk ook.

Ach gossie Jasmijn. Wat knap dat je in staat bent om voor jezelf te kiezen. Daar moet je heel sterk voor zijn, besef je je dat wel?
En dat je iemand niet (meer) helpt wil niet zeggen dat je niet van die persoon houdt.
Iedereen wil het liefst opgroeien in het ideale gezin, het is alleen voor niet iedereen weggelegd. Zal je nog verbazen hoe vaak het minder ideaal is

Je komt over als een sterke jonge vrouw, die haar ogen op haar eigen toekomst richt. Niets mis mee. Koester het contact met je zussen als dat goed is. Haal daar de kracht uit die jullie nu samen nodig hebben.

Hope schreef:Kijk ook eens bij paranoïde persoonlijkheidsstoornissen.
Ik ben geen psychiater en ik wil absoluut geen stickers plakken of in hokjes stoppen, maar het kan je wel helpen begrijpen. En je zussen ook. Hoe erg ook, soms moet je "gewoon" je handen ervan af trekken en voor jezelf kiezen.
Ik weet hoe moeilijk het is. Ook hoe vreselijk de vraag kan branden: mam, hoe deed jij dat toen je zwanger was.

Klinkt ook wel een beetje als haar maar ook weer niet, ze vertrouwd aan de enen kant niemand en denk van iedreen het slechtste maar moet wel constant in het middel punt van de belangstelling staan
ze weet wel altijd het besten hoe iedereen hun leven moet lijden, ze kan zo hard en kritisch zijn.

Ik weet het niet en eerlijk maakt het me ook niet zo heel veel meer uit wat het presies is, ze heeft genoeg profeconels gezien om ontel baren diagnoses te krijgen.
De genen die ze het meest heeft gekregen heb ik maar als waar aan genomen ook omdat ik haar daar heel erg in herken, wat dus manisch depressief en borderline is.

Het is idd heel erg moeilijk om niemand te hebben om te vragen hoe het voor hun was met de zwangerschap of tips en trukjes van ze over te nemen, heb het daar echt heel moeilijk gehad zeker in het begin

frodo quin schreef: Je hoeft je toch niet schuldig te voelen dat je het niet meer kan opbrengen. Als jij het niet meer aan kan, kan je het niet meer aan en of je probeert of niet, je kan haar duidelijk niet helpen, dat heb je al lang genoeg moeten merken.

Alhoewel depressie in combinatie met borderline ook wel kan, vind ik het ook wel klinken als psychotisch.

Ik voel me niet zo zeer schuldig meer als meer gewoon heel erg verdrietig, machteloos en gefrustreerd, ik kan er niks aan doen dat weet ik gelukkig ook wel.
Het is wel heel naar om dan weer door iemand anders verandwoordlijk gehouden te worden tewel je er echt alles al aan gedaan hebt en het gewoon niet meer kan, ben ook wel boos op mijn "opa" dat hij dat dus gaat doen bij mij en mijn zus.
Hij die zelf jaren niks van zich heeft laten horen en allen 3 zijn kinderen in de steek heeft gelaten en nu moeten wij het gaan fixen van hem snap niet waar hij het lef en het idee vandaan haald

-Annemarie- schreef:En voor Jasmijn natuurlijk ook.

Dank je wel, doet me echt goed!

Aprilsnow schreef:Ach gossie Jasmijn. Wat knap dat je in staat bent om voor jezelf te kiezen. Daar moet je heel sterk voor zijn, besef je je dat wel?
En dat je iemand niet (meer) helpt wil niet zeggen dat je niet van die persoon houdt.
Iedereen wil het liefst opgroeien in het ideale gezin, het is alleen voor niet iedereen weggelegd. Zal je nog verbazen hoe vaak het minder ideaal is

Je komt over als een sterke jonge vrouw, die haar ogen op haar eigen toekomst richt. Niets mis mee. Koester het contact met je zussen als dat goed is. Haal daar de kracht uit die jullie nu samen nodig hebben.

Dank je wel, het was ook niet makkelijk toen ik voor me zelf koos maar wel de beste keuzen die ik ooit heb gemaakt!
Ben daar na inderdaad heel erg in mijn kracht gekomen en heb zo veel meer zelfvertrouwen gekregen, ook mijn relatie met mijn vriend is echt zo veel beter geworden. Help echt als je niet iemand in je buurd hebt die de helen tijd tussen jou en je geliefde loopt te stoken

Vind het dan wel heel moeilijk dat iemand dat weer gaat zeggen dat ik haar moet helpen en moet fixen voor hem omdat hij niet nog een kind wilt verliezen, is gewoon echt niet eerlijk tegen over mij en mijn zus

Ik ben echt super blij dat ik mijn zussen heb en dat we er zo geweldig goed voor elkaar kunnen zijn, als er weer iets met onze moeder is kunnen we gelukkig echt steun vinden bij elkaar waardoor we niet het gevoel hebben er alleen voor te staan.


Ik heb een tatoe in mijn nek van een kusje van mijn moeder, ze heeft op een papiertje gekust en dat het de tatoeerder toen in mijn nek gezet.
ben zo blij dat ik altijd een teken van haal liefde mee draag ook al kan ze dat nu niet meer aan me laten zien, ik zal altijd weten dat ze van me houd en ik zal altijd van haar houden!
Maar makkelijk is anders.

Ik denk dat borderline echt een van de moeilijkste stoornissen is voor de omgeving om mee om te gaan...het is zó complex! En door het manipulatieve laat je het ook weer niet makkelijk los...

En zelf even; uit eten geweest, heeeeeeeeeeeeerlijk gegeten, gelukkig alles kunnen eten, maar tandpijn nu die doordreund naar mn hoofd....autsj.

En nu ben ik er klaar mee. De oorlog is verklaard.

Nadat ik een keer met blote voeten op ern naaktslak ging staan waren het mijn vrienden al niet. Maar nu...

Ik zit lekker wat te posten hier op BP, op de laptop in de tuin. Pak het wijnglas dat naast me staat. Het is al vrij donker maar ik vind het op de tast. Ik wil een slok nemen. Maar in plaats van de koele rand van het glas, maken mijn lippen contact met de slijmerige zachtheid van -jawel- ern dikke vette naaktslak! Op de rand van mijn wijnglas

Ieeeeeuew! Oh brrr wat erg! Kill them

de horror

O gruwelijk ik zou echt ter plekken over mijn nek gaan

Siberienne schreef:En nu ben ik er klaar mee. De oorlog is verklaard.

Nadat ik een keer met blote voeten op ern naaktslak ging staan waren het mijn vrienden al niet. Maar nu...

Ik zit lekker wat te posten hier op BP, op de laptop in de tuin. Pak het wijnglas dat naast me staat. Het is al vrij donker maar ik vind het op de tast. Ik wil een slok nemen. Maar in plaats van de koele rand van het glas, maken mijn lippen contact met de slijmerige zachtheid van -jawel- ern dikke vette naaktslak! Op de rand van mijn wijnglas

Oooo ik heb er beeld bij. Wat een horror maar moet er stiekem toch wel heel hard op lachen

Door jouw verhaal heb ik net gegild omdat ik op iets ging staan, maar dat was gewoon een sok