Barfplaats.nl

Ik denk ook dat honden zeker net zoveel of misschien zelfs meer overlast verzorgen. Ze poepen op straat, ze blaffen. Ik ken meer terror-honden dan terror-katten. Ik ken er eerlijk gezegd niet 1, een terror-kat.

Maar, het feit blijft dat er ontzettend veel katten aangereden worden.

Van een dierenarts FB pagina:

Sorry, leukere foto's kon ik er niet van maken...





GRAAG DELEN:

AANGEREDEN KAT (POES) BAASJE ONBEKEND. GEEN CHIP.

Deze zielepiet is vanmorgen gebracht door de dierenambulance, gevonden op de Koningin Wilhelminalaan in Voorburg.

De kat is opgenomen, heeft schade aan de kaak en waarschijnlijk hersenletsel. Verder lijkt alles goed. Ze ligt aan het infuus en krijgt medicijnen en wordt gesedeerd. Zo krijgt ze er zelf weinig tot niets van mee. Bij dit soort gevallen kijken wij het altijd tenminste 12 uur aan om te zien of er tekenen van herstel zijn. Als dat niet zo is laten wij haar inslapen.

Iemand moet haar toch missen, lijkt mij geen zwervertje...

Geloof mij, dit is bijna lopende-band-werk.

En ik vind het lastig te begrijpen hoe je heel erg veel van je kat kunt houden en toch dit soort risico's durft te lopen. Want jouw kat kan zomaar de volgende zijn. En deze kat is gelukkig opgehaald. Hoeveel liggen er twee dagen naast de weg te creperen en langzaam dood te gaan?

Ik vind je kat vrij los laten lopen vergelijkbaar met je hond, die niet goed luistert en zonder riem, uit te laten langs een 80 km weg.... Ik twijfel er niet aan dat jullie van je dier houden hoor, echt niet. Maar feit blijft dat dierenambulances (vraag het hen zelf maar) heel veel aangereden katten ophalen. Zelden honden. En ik vind dat katten vaak een heel hoge prijs moeten betalen voor de vrijheid die ze krijgen. En als dierenliefhebber vind ik dat verdrietig (net zo verdrietig als een zwaan die op de weg wordt aangereden hoor).

Ik gun katten ook hun vrijheid. Buitenlucht. Zonlicht. Ik gun ze echter ook een lang en gezond leven, zonder vermorzelt te worden door een stalen ros. En als je je kat geen veiligheid kunt bieden buiten, moet je er dan een nemen? Wordt daar niet erg licht over gedacht? Ik weet dat platte tekst lastig is: geloof me, dit is niet vinger wijzend of beschuldigend bedoelt. Ik zou oprecht graag willen weten wat je hier van vindt, van wat ik schrijf.

Lizzy schreef: En ik vind het lastig te begrijpen hoe je heel erg veel van je kat kunt houden en toch dit soort risico's durft te lopen. Want jouw kat kan zomaar de volgende zijn. En deze kat is gelukkig opgehaald. Hoeveel liggen er twee dagen naast de weg te creperen en langzaam dood te gaan?

Ik vind je kat vrij los laten lopen vergelijkbaar met je hond, die niet goed luistert en zonder riem, uit te laten langs een 80 km weg.... Ik twijfel er niet aan dat jullie van je dier houden hoor, echt niet. Maar feit blijft dat dierenambulances (vraag het hen zelf maar) heel veel aangereden katten ophalen. Zelden honden. En ik vind dat katten vaak een heel hoge prijs moeten betalen voor de vrijheid die ze krijgen. En als dierenliefhebber vind ik dat verdrietig (net zo verdrietig als een zwaan die op de weg wordt aangereden hoor).

Ik gun katten ook hun vrijheid. Buitenlucht. Zonlicht. Ik gun ze echter ook een lang en gezond leven, zonder vermorzelt te worden door een stalen ros. En als je je kat geen veiligheid kunt bieden buiten, moet je er dan een nemen? Wordt daar niet erg licht over gedacht? Ik weet dat platte tekst lastig is: geloof me, dit is niet vinger wijzend of beschuldigend bedoelt. Ik zou oprecht graag willen weten wat je hier van vindt, van wat ik schrijf.

Daar heb ik al wat over geschreven. Ik denk dat het leven vol risico's zit, ik heb iedere dag dat ik in de auto stap grote kans een aanrijding te krijgen. Rijd bijna dagelijks over de weg die hier in de buurt ook wel als 'dodenweg' oid bekend staat, waar bijna dagelijks aanrijdingen zijn. Maar ik rijd ook in een oud koekblik waar volgens mij nog net een airbag inzit maar daar houdt het wel op. Moet je dan wel een auto nemen? Moet je dan wel in de auto stappen? Het is veiliger om binnendoor 50 te rijden dan over een autoweg 90/100, maar uit tijdverspillingsoverwegingen neem ik toch die autoweg. Ik kan mijn katten miauwend en krabbend aan de deur en behang en meubels krampachtig binnen willen houden maar ze wíllen naar buiten. Inderdaad, als je katten alleen nog maar binnen zou  mogen houden of in je eigen tuin zou ik geen katten hebben. Dat werkt hier niet. Als mijn hamster een kooi nodig had van 2 x 4 meter, dan had ik geen hamster. En hierna komen er ook geen hamsters meer want ik weet dat ik ze niet kan bieden wat ik eigenlijk zou willen, maar ik doe geen dieren weg als het niet hoogst noodzakelijk is (en écht in het belang van het dier). Ja ik ben ook wel eens benieuwd waar ze allemaal lopen en hoeveel risico ze dan lopen, maar dat weet ik inderdaad niet. Ik ben vanuit huis ook gewend dat een kat gewoon buitenloopt. In alle jaren katten en honden in ons gezin is er één keer een kat aangereden die achter het wiel van de auto lag te slapen. En dat is in mijn geval 20 jaar maar in geval van mijn ouders nog veel langer. Oh en een hond die zichzelf doodgelopen heeft tegen een stilstaande auto. Omdat ze losliep in een losloopgebied maar daar net overheen ging. Tja risico's heb je overal, en wat ik al zei, als blijkt dat mijn katten ineens achter elkaar doodgereden worden krab ik me nog wel eens achter m'n oren. Maar tot die tijd lopen mijn katten gewoon buiten.

Ik heb trouwens ter oriëntatie wel gekeken naar de mogelijkheid de tuin af te zetten, maar dat is hier gewoon praktisch onmogelijk, en ik wil ook niet dat ze zich op welke manier dan ook kunnen ophangen aan een 'lek' in het systeem wat wij over het hoofd zien (want sorry wij zijn niet zulke klussers ???).

Lizzy schreef: Ik denk ook dat honden zeker net zoveel of misschien zelfs meer overlast verzorgen. Ze poepen op straat, ze blaffen. Ik ken meer terror-honden dan terror-katten. Ik ken er eerlijk gezegd niet 1, een terror-kat.

Maar, het feit blijft dat er ontzettend veel katten aangereden worden.

Van een dierenarts FB pagina:
Geloof mij, dit is bijna lopende-band-werk.

En ik vind het lastig te begrijpen hoe je heel erg veel van je kat kunt houden en toch dit soort risico's durft te lopen. Want jouw kat kan zomaar de volgende zijn. En deze kat is gelukkig opgehaald. Hoeveel liggen er twee dagen naast de weg te creperen en langzaam dood te gaan?

Ik vind je kat vrij los laten lopen vergelijkbaar met je hond, die niet goed luistert en zonder riem, uit te laten langs een 80 km weg.... Ik twijfel er niet aan dat jullie van je dier houden hoor, echt niet. Maar feit blijft dat dierenambulances (vraag het hen zelf maar) heel veel aangereden katten ophalen. Zelden honden. En ik vind dat katten vaak een heel hoge prijs moeten betalen voor de vrijheid die ze krijgen. En als dierenliefhebber vind ik dat verdrietig (net zo verdrietig als een zwaan die op de weg wordt aangereden hoor).

Ik gun katten ook hun vrijheid. Buitenlucht. Zonlicht. Ik gun ze echter ook een lang en gezond leven, zonder vermorzelt te worden door een stalen ros. En als je je kat geen veiligheid kunt bieden buiten, moet je er dan een nemen? Wordt daar niet erg licht over gedacht? Ik weet dat platte tekst lastig is: geloof me, dit is niet vinger wijzend of beschuldigend bedoelt. Ik zou oprecht graag willen weten wat je hier van vindt, van wat ik schrijf.

Ik ben het helemaal met je eens. Heb ooit gezien hoe een kat werd overreden (door een tegenligger, niet door mijzelf) en hoef dat echt niet nog een keer mee te maken. Maar ik denk dat de oorzaak van al die loslopende katten niet zozeer gebrek aan liefde voor het huisdier is, maar gewoon onwetendheid, en gewoonte. Katten kunnen vrij rondlopen, punt. Zo deden we dat in de jaren vijftig, zestig en zeventig, en zo doen we dat dus nu nog. Zulke mensen zitten ook niet de halve dag op barfplaats of andere huisdierenfora om iets te leren over hun knuffel. Een nestje kittens is leuk voor de kinderen, dus laten we onze krolse kat vrij rondstruinen; voer = brokjes en eventueel blik; een pup zindelijk maken doe je door 'm met z'n snuit door z'n eigen pies te wrijven; een kat moet vrij kunnen rondlopen. Allemaal dezelfde onwetendheid. En in de meeste gevallen houden de mensen die zo denken echt wel van hun huisdier, veel zelfs, vaak. Hoe was het ook alweer? 'Zolang mensen denken dat dieren niets voelen, moeten dieren voelen dat mensen niet denken.'

Anne in Duitsland schreef: Ik ben het helemaal met je eens. Heb ooit gezien hoe een kat werd overreden (door een tegenligger, niet door mijzelf) en hoef dat echt niet nog een keer mee te maken. Maar ik denk dat de oorzaak van al die loslopende katten niet zozeer gebrek aan liefde voor het huisdier is, maar gewoon onwetendheid, en gewoonte. Katten kunnen vrij rondlopen, punt. Zo deden we dat in de jaren vijftig, zestig en zeventig, en zo doen we dat dus nu nog. Zulke mensen zitten ook niet de halve dag op barfplaats of andere huisdierenfora om iets te leren over hun knuffel. Een nestje kittens is leuk voor de kinderen, dus laten we onze krolse kat vrij rondstruinen; voer = brokjes en eventueel blik; een pup zindelijk maken doe je door 'm met z'n snuit door z'n eigen pies te wrijven; een kat moet vrij kunnen rondlopen. Allemaal dezelfde onwetendheid. En in de meeste gevallen houden de mensen die zo denken echt wel van hun huisdier, veel zelfs, vaak. Hoe was het ook alweer? 'Zolang mensen denken dat dieren niets voelen, moeten dieren voelen dat mensen niet denken.'

En waarom dan gelijk 'al die katten'?  Ik ben van '94, dus nee, geen jaren '60 '70 mentaliteit van 'toen kon het ook'. Dan inderdaad jaren '90 '00 mentaliteit. Maargoed ik blijf me verdedigen zo.

Ik denk dat in 2030 nog steeds dezelfde mentaliteit zal heersen.

Lizzy schreef: Ik denk ook dat honden zeker net zoveel of misschien zelfs meer overlast verzorgen. Ze poepen op straat, ze blaffen. Ik ken meer terror-honden dan terror-katten. Ik ken er eerlijk gezegd niet 1, een terror-kat.

Maar, het feit blijft dat er ontzettend veel katten aangereden worden.

Van een dierenarts FB pagina:
Geloof mij, dit is bijna lopende-band-werk.

En ik vind het lastig te begrijpen hoe je heel erg veel van je kat kunt houden en toch dit soort risico's durft te lopen. Want jouw kat kan zomaar de volgende zijn. En deze kat is gelukkig opgehaald. Hoeveel liggen er twee dagen naast de weg te creperen en langzaam dood te gaan?

Ik vind je kat vrij los laten lopen vergelijkbaar met je hond, die niet goed luistert en zonder riem, uit te laten langs een 80 km weg.... Ik twijfel er niet aan dat jullie van je dier houden hoor, echt niet. Maar feit blijft dat dierenambulances (vraag het hen zelf maar) heel veel aangereden katten ophalen. Zelden honden. En ik vind dat katten vaak een heel hoge prijs moeten betalen voor de vrijheid die ze krijgen. En als dierenliefhebber vind ik dat verdrietig (net zo verdrietig als een zwaan die op de weg wordt aangereden hoor).

Ik gun katten ook hun vrijheid. Buitenlucht. Zonlicht. Ik gun ze echter ook een lang en gezond leven, zonder vermorzelt te worden door een stalen ros. En als je je kat geen veiligheid kunt bieden buiten, moet je er dan een nemen? Wordt daar niet erg licht over gedacht? Ik weet dat platte tekst lastig is: geloof me, dit is niet vinger wijzend of beschuldigend bedoelt. Ik zou oprecht graag willen weten wat je hier van vindt, van wat ik schrijf.

Hier kan ik me spijtig genoeg ook heel erg in vinden.
Ik moet nog vrijwel elke keer dat ik uitleg waarom mijn tuin percé een nieuwe omheining moest en waarom zo hoog, mezelf verdedigen dat ik mijn katten niet op straat wil laten.  De meeste reactie die je krijgt is: een kat komt toch wel altijd terug??  Ze bedoelen, een kat verdwaalt toch niet en komt uit zichzelf terug naar huis.  Men gaat ervanuit dat dat de reden is, zoals bij een konijn of dergelijk.

En dat is niet veroordelend bedoeld van die mensen, maar je katten loslaten is nu eenmaal wat je doet en dat niet doen is iets waar 99% van de mensen nog nooit van gehoord heeft of aan gedacht.  En dat is ook niet zo vreemd, want weinig mensen lopen ermee te koop als ze hun kat binnenhouden of een klein fortuin uitgeven om hun tuin catproof te maken.  Je krijgt dan zo'n geschokt gezicht terug en de mensen kunnen niet wegstoppen dat ze denken dat je goed getikt moet zijn. 

Het merendeel van de mensen is er ook van overtuigd dat het toch verloren moeite is en dat een kat overal overheen raakt.  Tja, gewoon 2 meter hoge afsluiting is niet genoeg, uiteraard, maar er zijn echt wel zaken waar ze niet overheen klimmen.  Soms heel erg lastig (ik heb weet van heel wat kat-acrobaten, die je verbeelding tarten), maar goed, meestal valt het wel op te lossen. 

Het heeft mij ook een tijd geduurd om het in te zien.  Ik heb zelf net zo fel voor het loslaten van katten ge-ijvert als andere mensen hier.  Dat je een kat ongelukkig maakt met op te sluiten, dat het een risico is dat het waard is enz...
Een vergelijking die uiteindelijk me aan het denken heeft gezet is dat je een kleuter van 4 ook niet alleen op straat laat spelen. Zelfs niet als het een speelstraat is.  Je zorgt dat er een volwassene een oogje in het zeil houdt.  Of je laat een kind van 5 ook niet alleen naar school fietsen.  Op een bepaalde leeftijd moet je ze loslaten, je kinderen.  Dat vond ik op dat moment dus ook over katten: je moet ze loslaten als je ze graag ziet. Maar een kat kan je geen verkeersregels leren of leren waar ze wel of niet mogen lopen. Katten blijven kleuters.  Ze worden nooit tieners.

Zowat op hetzelfde moment betrapte ik me erop dat ik Cuzco's castratie aan het uitstellen was (hij vertoonde nog helemaal geen tekenen van sexuele maturiteit), uit angst dat hij overreden zou worden. Ik probeerde alles wat ik kon om hem te leren niet naar voor, naar straat te lopen, en in tussentijd dacht ik nog even te wachten met castreren om te zien of het me zou lukken.  Ik hield er als het ware rekening mee dat hij binnen de maand of twee onder een auto zou eindigen en dat het dan weggesmeten geld was.  En toen viel mijn euro: WAAR WAS IK IN GODSNAAM MEE BEZIG?  Beestje was verdorie 7 maand oud en ik hield vreselijk veel van hem! Dat kon zo toch niet?
Cuzco binnenhouden was op dat moment geen optie want toen werd hij letterlijk depressief. Hij had vrijwel geen eetlust, en geloof me, dat is NIET normaal; wilde niet spelen, ging op zijn eentje in een hoekje liggen. Niet normaal voor een kitten.
Kleintje wilde niet met hem spelen, wilde hem nog niet zien of ruiken op dat moment, ze houdt niet van kittens.  Cuzco kwijnde gewoon weg als ik hem de hele dag binnenhield bij een kat waar hij dolgraag bij wilde zijn, maar die hem niet in de buurt wou. 
Niet lang daarna is hij eens aangevallen geweest door een buurtkat (waarbij we hem ook bijna kwijtraakten), en toen durfde hij zelfs niet meer buiten. Maar daarmee was hij nog steeds niet gelukkig binnen. 
Dus moest er een oplossing komen en dat is dan Luis geworden.  Luis is nooit vrij buiten geweest (die was nergens bang van, dus was het voor mij meteen duidelijk dat dat geen optie was) en Cuzco dus ook niet meer vanaf het moment dat Luis er was.  Kleintje is nog een paar maand buiten geweest, maar dat bemoeilijkte haar acceptatie van de jongens (ontwijkgedrag) en op een bepaald moment werd ik bang dat ze gewoon niet meer terug binnen zou komen om hen te ontwijken. Dus bleef ze een tijdje later ook gewoon permanent binnen.

Kleintje is dus tot ze 6 was vrijwel altijd buiten geweest overdag. Op een paar maanden na een verhuis na. Haar moeder is voor mijn ogen overreden na die ene keer dat ze buiten kwam op een jaar (was vrijwillig binnenkat), haar broer op een keertje gewoon verdwenen.  En blijkbaar was dat nog niet voldoende om mijn ogen te openen.  Ik was mij er simpelweg niet van bewust dat niet buiten laten een optie was voor een kat.  En dat heeft dus erg veel klappen in mijn gezicht gekost om me dat te doen inzien.  En ook echt in discussie gaan op een kattenforum.
Kleintje is 1 van die uitzonderlijke katten die om 1 of andere reden nooit een straat oversteekt.  Het heeft haar een jaar geduurd eer ze een fietspad over durfde.  En die eigenschap heeft haar vast het leven gered...
Ik krijg er tranen van in mijn ogen, als ik eraan denk, hoeveel geluk ze heeft gehad. 

Als je een tijdje op een kattenforum rondhangt, dat zie je zoveel leuke kittens die binnen het jaar hun dood vinden op de weg.  Dat went gewoon nooit. Je volgt die katjes mee, je hebt misschien zelfs heel wat raad gegeven en hebt ze zien opgroeien.  En dan halen ze nog geen jaar...
Er worden heel wat katten die buiten lopen meer dan 10 jaar, soms zelfs kunnen ze van ouderdom sterven.  Maar er zijn er ook heel wat die hun eerste verjaardag nooit halen.  Gemiddeld wordt een kat die buiten loopt 5 jaar.  Dat wil zeggen dat mijn katten allemaal, volgens de odd's, al dood zouden moeten zijn.  Ale, Luis volgende maand...
Als ik daaraan denk, ben ik blij dat ze hier gewoon oud kunnen worden... 5 jaar buiten genieten, kan volgens mij niet goedmaken voor de 15 jaar die ze verliezen.

Anne in Duitsland schreef: Ik ben het helemaal met je eens. Heb ooit gezien hoe een kat werd overreden (door een tegenligger, niet door mijzelf) en hoef dat echt niet nog een keer mee te maken. Maar ik denk dat de oorzaak van al die loslopende katten niet zozeer gebrek aan liefde voor het huisdier is, maar gewoon onwetendheid, en gewoonte. Katten kunnen vrij rondlopen, punt. Zo deden we dat in de jaren vijftig, zestig en zeventig, en zo doen we dat dus nu nog. Zulke mensen zitten ook niet de halve dag op barfplaats of andere huisdierenfora om iets te leren over hun knuffel. Een nestje kittens is leuk voor de kinderen, dus laten we onze krolse kat vrij rondstruinen; voer = brokjes en eventueel blik; een pup zindelijk maken doe je door 'm met z'n snuit door z'n eigen pies te wrijven; een kat moet vrij kunnen rondlopen. Allemaal dezelfde onwetendheid. En in de meeste gevallen houden de mensen die zo denken echt wel van hun huisdier, veel zelfs, vaak. Hoe was het ook alweer? 'Zolang mensen denken dat dieren niets voelen, moeten dieren voelen dat mensen niet denken.'

Tja, ik heb hier gemerkt hoe een kat absoluut niet zijn draai kon vinden door alleen binnen te zijn.
Die miauwde net zo lang door totdat ze even haar poten buiten kon strekken om dan na 5 uurtjes weer thuis te komen.
Dus ja, die liep die 5 uurtjes vrolijk buiten rond.
Ik heb geen tuin die ik af kan zetten (hebben de buren wel geprobeerd met hun kat met als gevolg dat die bij ons in de slaapkamer zat om te zien of hij daar verder kon komen  Buren hebben toen toch maar besloten dat tuin afzetten onvoldoende was voor hun kat) maar ben ik dan een slechte kattenmoeder?
Dat idee krijg ik wel als ik het hier zo lees (net als Martine).
Vraag me ook af of de mensen die het hardste oordelen over loslopende katten zelf een kat hebben gehad die de vrijheid nodig had en anders de boel onleefbaar maakte in huis? Misschien werkt het wel net zo als dat topic over de loslopende honden dat je ook eerst een kat moet hebben gehad die naar buiten moet (met veel ruimte) om de ander te kunnen begrijpen?

Maar dan ben je dus volgens een aantal van de reageerders niet geschikt om een kat te houden en moet je wat anders zoeken waar hij wel binnen kan aarden of waar ze wel ruimte hebben om een grote tuin af te zetten. Waarvan je dan nog moet afwachten of hij daar dan wel aardt, en of er überhaupt iemand is die dat wil. En waar ze dan ook nog BARF gevoerd krijgen, voldoende geld achter de hand hebben voor medische zorg op zijn tijd, enzovoorts. Dat wordt héél heel lastig. En dan heb je er al een periode binnen wennen op zitten, dus dan ben je als het tegenzit gewoon maanden bezig een beest onder heel veel stress binnen te dwingen. 

dinky89 schreef: Tja, ik heb hier gemerkt hoe een kat absoluut niet zijn draai kon vinden door alleen binnen te zijn.
Die miauwde net zo lang door totdat ze even haar poten buiten kon strekken om dan na 5 uurtjes weer thuis te komen.
Dus ja, die liep die 5 uurtjes vrolijk buiten rond.
Ik heb geen tuin die ik af kan zetten (hebben de buren wel geprobeerd met hun kat met als gevolg dat die bij ons in de slaapkamer zat om te zien of hij daar verder kon komen  Buren hebben toen toch maar besloten dat tuin afzetten onvoldoende was voor hun kat) maar ben ik dan een slechte kattenmoeder?
Dat idee krijg ik wel als ik het hier zo lees (net als Martine).
Vraag me ook af of de mensen die het hardste oordelen over loslopende katten zelf een kat hebben gehad die de vrijheid nodig had en anders de boel onleefbaar maakte in huis? Misschien werkt het wel net zo als dat topic over de loslopende honden dat je ook eerst een kat moet hebben gehad die naar buiten moet (met veel ruimte) om de ander te kunnen begrijpen?

Het maakt veel verschil of je de kat van jongsaf hebt, of als volwassen kat. En wat die dan daarvoor gewend was.
En het maakt ook uit of hij sociaal opgegroeid is en of er nog andere katten in huis zijn.
Het maakt ook uit wat voor karakter de kat heeft. 
En wat er thuis allemaal voor handen is, hoeveel ruimte ze binnen krijgen, uiteraard ook.

Een kat die ooit gedumpt geweest is of verwaarloosd en jarenlang gewend is buiten op zichzelf te leven, hou je niet binnen.  Dat lijkt me duidelijk. Soms is een tuin dan zelfs niet genoeg.
Ik ken ook mensen die een kat uit het asiel, voormalige zwerver, geadopteerd hebben.  Een groep van een kat of 7-8 waar die in kwam, tuin was gemiddeld van grootte en afgezet.  De kat ontsnapte eerst een paar keer toch uit de tuin, en toen ze dat oplosten, werd pijnlijk duidelijk dat de kat daar nooit in zou aarden.  Ze hebben met pijn in het hart besloten het dier een andere thuisje te gunnen, waar die wel vrij zou kunnen uitlopen (in zo'n grote groep katten leven, wende die zwerver ook niet echt aan, in die verwilderde groepen is er veel meer competitie).  Als het beestje al een jaar of 5 zo geleefd heeft, kan dat natuurlijk prima dat dat nooit gaat werken. 
Maar de meeste mensen halen een kitten in huis, en dan gaat dat (meestal) niet op.  Ik  ben het er wel mee eens dat Doki een heel uitzonderlijke kat is.
Luis is ook niet een erg geschikte kat om binnen te houden en als hij als enige kat binnengehouden zou worden, was hij zeker een terror-kat geworden. Had zonder twijfel het hele huis afgebroken, en me zot gekregen.  Te veel energie en een stress-konijn.  Ik ben heel blij dat er zicht is op hem buiten in de tuin te kunnen laten, want ik denk ook niet dat ik me er 100% mee zou verzoenen dat hij zijn hele leven binnen zou slijten.  Dat is ook de reden waarom hij een tuig heeft, maar dat blijkt toch niet helemaal het gewenste effect te hebben...
Ik blijf er echter van overtuigd, net door zijn karakter en zijn onbezonnenheid, dat hij het geen half jaar zou overleven, hier op straat. 
Ik ben dolgelukkig dat wij (de katten en ik) van mijn man een mooie omheining rond de tuin krijgen (tuin is zo'n 10 are, dus erg groot) die ik mag afzetten, zodat hij hopelijk vanaf deze zomer buiten kan.  Ik weet niet wat ik anders zou doen... 
Ik ben mij er wel bewust van dat Luis de kat is die het meeste moeite zal doen om toch eens uit de tuin te komen.  En dan ben ik ook dankbaar dat ik hem van kleinsaf heb, hij het buitenleven niet gewend is, en dus niet echt de nood zal voelen uit te breken, maar gewoon uit nieuwsgierigheid zal proberen. Das toch iets gemakkelijker onder controle te houden dan een kat die echt met alle geweld weg wil.  Ik heb er wel vertrouwen in, dat hij gewoon al heel blij zal zijn met wat hij nu krijgt. 

Ligaa schreef: Maar dan ben je dus volgens een aantal van de reageerders niet geschikt om een kat te houden en moet je wat anders zoeken waar hij wel binnen kan aarden of waar ze wel ruimte hebben om een grote tuin af te zetten. Waarvan je dan nog moet afwachten of hij daar dan wel aardt, en of er überhaupt iemand is die dat wil. En waar ze dan ook nog BARF gevoerd krijgen, voldoende geld achter de hand hebben voor medische zorg op zijn tijd, enzovoorts. Dat wordt héél heel lastig. En dan heb je er al een periode binnen wennen op zitten, dus dan ben je als het tegenzit gewoon maanden bezig een beest onder heel veel stress binnen te dwingen. 

Ik vind persoonlijk alleszinds niet dat bestaande katten, die gewend zijn om buiten te lopen, plots allemaal binnen zouden moeten blijven.  Je kan dat beslissen (vb om een tuin af te zetten), maar ik vind het geen misdaad als je dat niet doet.  Ik denk ook absoluut niet dat je niet geschikt zou zijn om katten te houden. Zeker niet op deze basis, net zoals ik niet vind dat iemand die zijn katten supermarktbrok geeft, geen katten zou mogen hebben, ookal ben ik het daar niet mee eens...  (Niet castreren vb is een andere zaak, die zou ik wel graag hun katten afnemen... )

Er zijn heel wat mensen met huisdieren, die die dieren op een manier houden en zaken ontzeggen, die ik veeel erger vind dan iemand die zijn katten buiten laat. Denk aan konijnen alleen in een hok, een hond in de tuin die nooit uitgelaten wordt of binnen mag, of een kitten, zonder leeftijdgenootje binnen opsluiten maar er verder niet naar omkijken. Dat laatste vind ik veel erger dan datzelfde kitten dan buiten laten op een leeftijd waarop hij nog contact kan leggen met andere katten en vriendjes kan maken. (liever houdt ik kittens per twee, en binnen of in een afgezette tuin, maar das mijn mening)

Ik denk eerder dat het goed is om er voor de toekomst over na te denken. Niet over je huidige situatie, maar over nieuwe katten die in de toekomst bij je komen wonen, wat hen gegeven zou worden.
Maar dan nog blijf ik erbij, dat je zelf je beslissing kan maken.  Je maakt ze tenslotte uit eigen overtuiging dat je het beste doet voor je dieren.  Zolang je kat niemand aanvalt en zich gedraagt, mag je van mij zelf beslissen wat je voor je dieren wil.  De risico's blijven hetzelfde, en ik maak mijn keuze dat ik die te hoog vind. Maar jij mag net zo goed kiezen, dat je dat wel waard vind.  Ik zal daar niemand op aankijken.

Ik zou alleen graag willen dat dat omgekeerd ook niet zo is, en dat is in mijn omgeving nog heel vaak niet het geval... 

Lizzy schreef:En deze kat is gelukkig opgehaald. Hoeveel liggen er twee dagen naast de weg te creperen en langzaam dood te gaan?

Dit is precies een van de redenen waarom ik persoonlijk niet wil dat mijn kat buiten de tuin komt. Daarnaast wil ik ook zoveel mogelijk voorkomen dat een andere weggebruiker zichzelf in gevaar moet brengen om mijn kat te ontwijken. Geldt ook voor de hond, die mag dus ook niet los langs een weg waar verkeer rijdt. Ook al luistert hij nog zo goed, hij blijft gewoon aan de riem en mag los waar hij zichzelf en anderen niet in gevaar kan brengen. Want uiteindelijk wordt van de gemotoriseerde weggebruiker wel verwacht dat deze in de ankers gaat, wanneer er een dier plotseling oversteekt.

Alles voorkomen kun je nooit, maar je kunt het denk ik wel zoveel mogelijk beperken.

Ligaa schreef: En waarom dan gelijk 'al die katten'?  Ik ben van '94, dus nee, geen jaren '60 '70 mentaliteit van 'toen kon het ook'. Dan inderdaad jaren '90 '00 mentaliteit. Maargoed ik blijf me verdedigen zo.

Ik wil alleen maar aangeven dat een mentaliteit niet zo maar verdwijnt, maar dat mensen uit gewoonte handelen. En meestal veranderen gewoontes pas als er iets dramatisch gebeurt - in de context van dit topic: als je kat spoorloos verdwijnt of wordt doodgereden. Zo ging het bij mij tenminste wel: in drie jaar tijd verdwenen twee van mijn katten spoorloos, ondanks het feit dat ik hier in een landelijk, bijna verkeerloos gebied woon. Omdat ik dat nooit meer wilde meemaken, heb ik pas weer een nieuwe kat genomen toen ik de tuin uitbraakvrij had gemaakt. En dat was zeker niet eenvoudig (veel bomen en struiken die over de erfscheiding gingen, geen schutting maar een lage omheining van wildgaas waar de katten gemakkelijk doorheen konden, dat soort dingen). We hebben twee weekenden gerooid, gezaagd, brandnetels en woekerende bramenstruiken verwijderd die niet op ons terrein stonden maar die weg moesten om bij de omheining te kunnen, we hebben de palen van de omheining verlengd en van grote boekenplankleggers voorzien om adequaat kattennet te kunnen aanbrengen, duizenden kabelbinders versleten om het net vast te maken, etc. Het was een hels karwei, maar ik hoef me nu nooit meer zenuwachtig te maken over de vraag of mijn kattenkopjes wel veilig zullen thuiskomen. En die gemoedsrust is heerlijk. Maar ik moest er wel twee katten voor offeren, voor dat besef.

pearlsofpassion schreef: Een kat die ooit gedumpt geweest is of verwaarloosd en jarenlang gewend is buiten op zichzelf te leven, hou je niet binnen.  Dat lijkt me duidelijk. Soms is een tuin dan zelfs niet genoeg.

Wel hoor. Pluk mocht van kitten af aan buiten, is door haar tweede eigenaar gedumpt en door ons een week of 6 a 7 later (zwanger) binnen gehaald. Ze heeft bij ons zonder enig probleem een paar maanden op een piepklein flatje gewoond, mocht in Akkrum dus buiten als het weer was om de achterdeur open te hebben en woont nu al jaren hier in Leeuwarden binnen. Eerst met het hele huis tot haar beschikking, toen bleek dat Oscar katten op wil eten alleen nog de bovenverdieping. Pas sinds een paar maanden is daar de vliering dan weer bij gekomen. Zo mogen onder toezicht af en toe 10 minuutjes in de voortuin een frisse neus halen, maar in de wintermaanden hebben ze daar weinig belang bij en zo is het nu al zeker een maand of 3 a 4 geleden dat ze buiten is geweest.
Ik vind zelf het feit dat ze boven moeten wonen heel erg jammer. Ik vind het eigenlijk te klein en vooral te saai. Dus doe ik mijn best met speeltjes, hebben we de vliering voor ze bereikbaar gemaakt en begeleid ik ze af en toe buiten voor wat afwisseling. Maar als je mijn katten vraagt. Die zijn super tevreden, gezond en gelukkig. Pluk net zo hard als Otje (die we al kitten hebben gekregen en de eerste 1,5 jaar van haar leven op een piepkleine flat heeft gewoond).

Kaela schreef: Wel hoor. Pluk mocht van kitten af aan buiten, is door haar tweede eigenaar gedumpt en door ons een week of 6 a 7 later (zwanger) binnen gehaald. Ze heeft bij ons zonder enig probleem een paar maanden op een piepklein flatje gewoond, mocht in Akkrum dus buiten als het weer was om de achterdeur open te hebben en woont nu al jaren hier in Leeuwarden binnen. Eerst met het hele huis tot haar beschikking, toen bleek dat Oscar katten op wil eten alleen nog de bovenverdieping. Pas sinds een paar maanden is daar de vliering dan weer bij gekomen. Zo mogen onder toezicht af en toe 10 minuutjes in de voortuin een frisse neus halen, maar in de wintermaanden hebben ze daar weinig belang bij en zo is het nu al zeker een maand of 3 a 4 geleden dat ze buiten is geweest.
Ik vind zelf het feit dat ze boven moeten wonen heel erg jammer. Ik vind het eigenlijk te klein en vooral te saai. Dus doe ik mijn best met speeltjes, hebben we de vliering voor ze bereikbaar gemaakt en begeleid ik ze af en toe buiten voor wat afwisseling. Maar als je mijn katten vraagt. Die zijn super tevreden, gezond en gelukkig. Pluk net zo hard als Otje (die we al kitten hebben gekregen en de eerste 1,5 jaar van haar leven op een piepkleine flat heeft gewoond).

Hoe oud was ze dan?
En heeft ze echt gezworven? Op zichzelf gestaan en haar plaats verovert in een verwilderde populatie?  Je spreekt over anderhalve maand?  Geen jaren?
Het is over die katten die ik het heb. Echt zwervers, die niet bang zijn voor mensen, maar wel jarenlang hun plan hebben getrokken. 
Katten die gewoon een thuis gehad hebben, waar ze altijd eten en een warm plekje hadden; ookal waren ze dan niet gecastreerd, en moesten buiten hun plan trekken; is inderdaad niet hetzelfde. Ook niet als ze een paar maanden gedumpt zijn geweest. 
En er zullen vast wel uitzonderingen zijn, zeg nooit nooit. Daar heb je gelijk in.

Kleintje heb ik ook binnen gehouden na 6 jaar altijd naar buiten gekund te hebben. Maar desondanks hadden zij en ik een sterke band en ging ze wel buiten jagen, maar zodra ik 's avonds thuis was, stond ze aan de deur. Als ik buiten was, week ze nooit van mijn zijde. Ze ging enkel op pad als ik op school zat.  Dat maakt een wereld van verschil tov een kat die nooit iets aan mensen of binnen heeft gehad.  En dat je die niet allemaal zomaar kan opsluiten, dat denk ik toch wel. 
Misschien heb ik het wel wat te algemeen en sterk gesteld.  Er zullen vast wel katten zijn die die warmte in huis net met open armen ontvangen.
Nu ik erover nadenk, Kleintje's moeder was ook een gedumpt jong meisje.  Maar ze was nog erg jong, nog geen jaar, denk ik.  Wij hebben ze binnen genomen en daarna is ze al bij al 10 keer buiten geweest.  Ze hield niet van buiten, bleef uit zichzelf binnen (tenzij ze krols was  , ze stond normaal op de pil, ik was 15 en had nog veel te leren... ).  Dus dat het kan, dat weet ik wel.  Maar ze was nog zo jong, niet echt gewend van te zwerven. Ze was ook allesbehalve een harde zwerfkat. Ze was een heel erg luxe-dametje... 

Ligaa schreef: En waarom dan gelijk 'al die katten'?  Ik ben van '94, dus nee, geen jaren '60 '70 mentaliteit van 'toen kon het ook'. Dan inderdaad jaren '90 '00 mentaliteit. Maargoed ik blijf me verdedigen zo.

Dus ben je nu 21?
Ik ben van '88, en mijn ogen zijn net open gegaan toen ik 21 was.  Tot een paar maand na mijn 21e verjaardag nog fervent voorstander van dat katten buiten horen.  En iets later, toch omgeslagen... 

Ik was er op die leeftijd trouwens ook van overtuigd dat zelf-samenstellen niet mogelijk was voor kat en hond...  Dat je nooit zo kon voeren dat ze alles binnen kregen wat ze nodig hadden en dat brokken dus veel beter en completer waren... Ook fervent van overtuigd!  Mensen veranderen al eens van idee, als ze bijleren en meer informatie krijgen... 
Ik schaam mij daar niet voor, zelfs niet op dit forum.  Ik heb nu een ander idee en het is jammer dat ik toen zo tegen was, maar het zij zo dat ik ooit zo gedacht heb.