Marlou ligt al weer heerlijk in bed, welverdiend, met Bonnie die ouwe dove kraakheks
maar dat maakt allemaal niet uit. het gaat nu elke dag beter: lopen ( ondanks die achterpoot ) met de mannen in het bos - op een drafje zelfs !! zo fijn haar blij te zien, te snuffelen, markeren met haar achterpoot omhoog als een vent, en zich niks aantrekkend van het vieze weer.Ze is nu wel meer dan ooit op Marlou, wat het in huis soms een beetje onrustig maakt. ze wil haar constant in het oog houden en bij haar liggen. maar waarschijnlijk gaat dat vanzelf beter wanneer ze meer gewend is aan haar situatie. daar is ze i.e.g. sterk genoeg voor.
en ook de mannen moeten natuurlijk weer wennen. die werden na 3 weken rust verrast met een zieke hond die amper boe of bah zei, veel aandacht ( en eten
) kreeg, maar al snel haar plek weer ging opeisen. ja, nog even en de vlag kan uit. een klein bescheiden feestje en blij en tevreden zijn met de Bonnie die we terug gekregen hebben en natuurlijk zelf al die weken vooruit geholpen hebben, en wat ze er - heel belangrijk - zelf aan gedaan heeft, met haar ijzersterke karakter en doorzettingsvermogen.
Als je achteraf kijkt wat je op een dag gedaan hebt lijkt het zo weinig, maar de tijd is toch gevuld met bezig zijn - bellen - piekeren - boodschappen - eten koken - hondjes verzorgen - wandelen - .... en toch zo moe aan het eind van de dag dat je om half 10 in bed wil kruipen. en dan is het vaak ook moeilijk de tijd te vinden hier op BP zelf iets te schrijven omdat je wel wil, maar je hoofd met andere dingen bezig is. dus probeer ik Marlou daar ook een beetje mee te helpen, want ze WIL graag meer schrijven. en dat komt zeker weer wel. nog even geduld....
Wij zijn i.e.g. nog steeds heel blij met alle lieve, blije, opbeurende reacties en adviezen.
Volgens mij weet ze zelf allang dat het allemaal op z'n pootjes terecht gaat komen! 
