Barfplaats.nl

Succes met alles en sterkte!

De zorgen over - en verzorging van Daantje kosten me veel tijd en energie. Idem voor mijn eigen herstel van wat ons is gebeurd. Inmiddels heb ik desondanks weer enkele keren met Merel, Maartje en Jip het bos bezocht (omdat mijn moeder zo lief is hier alle dagen te helpen ). De combi van al deze taken en een uurtje naar het bos krijg ik niet gecombineerd met hier 'bij praten', vandaar dat een up-date niet eerder lukte.

Inmiddels lijkt het wondherstel kalm aan de goede kant uit te gaan, fingers crossed! De wondspray die 'dokter Ameland' (de heer Schols uit Nes) me aanbevolen had is trouwens werkelijk een aanrader! Voor wie een medicijnkastje heeft voor de hond: deze hoort daar in!

De eigenaren van de Sarplaninac hebben hier een keer onaangekondigd voor de deur gestaan. Ik schoot vol toen ze daar zo onverwachts stonden, associeerde dit onmiddellijk met dat ze (toch/eindelijk) begrepen wat er gebeurd was en dus enige vorm van maatregelen zouden gaan treffen. Ik stond echter letterlijk op het punt van vertrek naar de dierenarts, dus moest het heel kort houden. Buiten het feit dat ik ze niet binnen wilde uitnodigen omdat ik Daantje niet wil confronteren met de geur van die hond en zo mogelijk nog minder in haar eigen huis.
Na de aanvankelijke ontroering door het verwachte begrip/inzicht, kwam de klap des te harder aan toen ze die enkele minuutjes aan de deur wisten te benutten om me te vertellen dat 'Gentle' zo verschrikkelijk goed is voor de kinderen omdat ze zo veel kalmte uit straalt. En dat de hond zo geweldig aan voelt of er 'goed volk' aan de deur staat (cliënten met psychiatrische problemen of drugsgebruik zou de hond aan voelen achter een gesloten deur, waarvan ik overigens het voordeel niet zie: als je hulp verleent aan mensen met deze problemen besteed je de 'screening' toch niet aan je hond uit..? en als er cliënten zijn waarbij je je niet veilig voelt is een Sarplaninac niet de juiste veiligheidsmaatregel!). Daantje en ik zijn bovendien zeker betrouwbaar én niet eens aan de deur verschenen, dus zó geweldig vind ik haar beoordelingsvermogen niet. En nogmaals vertelden ze, elkaar aanvullend, over het trauma wat oorzaak zou zijn van haar agressie: ze (ik was n.a.v. het gewicht en de rasstandaard er vanuit gegaan dat het een reu was, maar het blijkt een veel te grote teef) is agressief tegen alle honden, maar nóg meer t.o.v. zwarte en dan in het bijzonder tegen teefjes (dat werkt voor mij niet als 'verzachtende omstandigheid', geeft mij geen beter gevoel..).
Die aanhoudende ontkenning langs vele wegen van de ernst van de agressie en het voort durende gevaar maakte me wanhopig. Als klap op de vuurpijl volgde het statement dat de tuinpoort zoals deze er was volstond, want dat die hoog is en op slot kan en dat er nog een klein hekje voor staat, dus dat er al een soort sluisje was. Ik was sprakeloos, d.w.z. ik schrok me het schompes van deze stelling. En om kalm uit te kunnen gaan leggen wat hun gedrag met me deed en waarom ik het ontzettend belangrijk vind dat ze tóch de veiligheidsmaatregelen opvoeren, had ik meer tijd nodig dan toen beschikbaar. Ik stelde daarom voor over een poosje eens ergens af te spreken om het gesprek te vervolgen.
Een kwartier later hoorde ik dat Daan opnieuw onder het mes moest. Ik zat er doorheen en met de angst Daantje te verliezen en wetende dat het herstel i.i.g. nog een hele poos veel van ons zou vergen, kon ik niet anders dan concluderen dat ik mijn energie voorlopig niet kon steken in een gesprek over e.e.a. Heel lang wilde ik het echter niet uit stellen: (a) ijzer smeden als het heet is en (b) ik wil mijn gevoel van veiligheid laten herstellen! Daarom besloot ik dat ik het dan maar per mail moest bespreken. Alle emoties maakten het niet makkelijk een helder bericht te schrijven. Of in ieder geval kon ik niet goed beoordelen of het bericht helder was en de toon oké (ik wilde geen ruzie, want ik wilde inzicht geven en zo een veiliger omgeving bereiken). Mijn vader heeft daarom op verzoek mijn berichtje verhelderd. Ik heb het herhaaldelijk herlezen, keurig berichtje met vragen naar 2 punten waar ze consequent niet op in gaan: zijn ze bereid om - als ze de hond houden - voor mijn (gevoel van) veiligheid en degelijker sluis systeem aan te brengen (met een voorbeeld) en tijdens uit laten een muilkorf te gebruiken (de hond is te sterk om te houden, dus als ze ons ziet en zich los trekt..)? En wat doen ze met schade die Univé eventueel niet vergoed (o.a. kosten van de GT lijkt een risico te zijn, als ik ervaringen op het www lees)? De eigenaren hebben hierop enkele dagen later ontzettend boos gereageerd in maar liefst 1 zin: ze zeggen dat de hond daar niet meer is, dus dat ik met een veilig gevoel de wandelingen kan hervatten. Ze willen op geen enkele wijze ooit nog iets van ons horen en schadevergoeding is wat hen betreft beperkt tot dat wat Univé vergoed. Nul komma nul vraag naar / reactie op Daantjes herstel/behandeling.
Ik merk dat ik niet kan geloven dat de Sarplaninac er/daar werkelijk niet meer is. Zowel door wat ze enkele dagen daarvoor hier samen nog allemaal zeiden (Is er dan iets uit die mail toch binnen gekomen? Of is er een agent geweest en was dat de druppel?) als de boosheid en vaagheid van hun boodschap (vaag is voor mij wat er dan gebeurd is met de hond en waarom ze dat dan ineens toch besloten hebben). Ik durf echter ook niet te gaan kijken en bovendien.. zo lang ik haar niet zie weet ik alleen maar dat ze niet in de tuin is.. De wijkagent is op vakantie en ik heb geen contactgegevens van zijn collega, maar ik hoop dat de terugkoppeling tzt me hierover duidelijkheid geeft.
Daantje heeft er geen flikker in als de hond weg is, want ik kan het haar niet vertellen. Dat de eigenaren van Gentle (ik kan die naam niet vaak genoeg zeggen, ik zou 'm in hun plaats nooit genoemd hebben tegen de eigenaar die getuige was van de poging tot moord door deze 'zachtaardige' hond) de deur sluiten (dicht slaan mag ik wel zeggen) zonder énige interesse in de consequenties voor mijn meisie, dat doet zeer. De confrontatie met steeds weer iets anders waar Daantje zich onveilig bij blijkt te voelen is nog vele malen pijnlijker.
Maar de GT concludeerde wel iets heel belangrijks, dat flitst nog alle dagen door mijn hoofd en ik probeer mijzelf daar moed mee in te spreken: Daantje heeft ontzéttend veel vertrouwen in mij (blijkt uit o.a. het er steeds weer voor kiezen mee te werken aan de pijnlijke behandelingen die ze dagelijks moet ondergaan en als ze even weg loopt tussentijds uit zichzelf weer bij me terug komen om me de behandeling te laten afmaken). Ik probeer haar mede middels het enorme vertrouwen wat ze in me heeft (gehouden), die zo bijzondere band die ik met haar voel, héél rustig, beetje bij beetje, te gaan laten wennen aan al die prikkels waar ze zich tot 1 september niet eens van bewust was.
Onder begeleiding is ze weer enkele uren p.d. bij Merel en Maartje. Die zijn beiden zonder dat ik iets hoef te regelen super kalm bij haar: geen spel, wel elkaar uitgebreid zoenen, dicht tegen elkaar aan liggen.. Jip is binnenshuis full time in de bench, want spelen en besprongen worden dat gaat natuurlijk nog niet voor Daantje. Wel laat ik ze elkaar de snoeten likken als Daantje daar zin in heeft, door even met Jip op schoot te gaan zitten. Die interesse is aan het terug komen. Tot 1 september haalde Daantje alles uit de kast om Jip bij zich te krijgen ("spelen!") als ik haar naar buiten/binnen droeg, terwijl ze dat passeren nu negeert en even groeten nu wel weer fijn vindt maar tegelijk ook wel welletjes.

Daantje is fysiek en mentaal ontzettend beschadigd, dus 'met een veilig gevoel de wandelingen hervatten' zoals de fam. Sarplaninac stelt dat we kunnen.. We werken samen KEI hard om dat hopelijk in de toekomst weer te kunnen, maar als ik zie waarop ze allemaal reageert en wat ze allemaal geassocieerd heeft.. het gaat een lange weg zijn! Ik heb een nieuwe wandelroute bedacht, door relatief rustige omgeving en goede mogelijkheid tot wat afstand houden van anderen. En met zo min mogelijk bruggetjes (hier echt heel lastig) wgns de kapot gebeten/gescheurde schouderspieren. We oefenen op contact met kinderen (van nature super op haar gemak bij kinderen, vanuit de fokker al goed gesocialiseerd op kinderen, geselecteerd als helpende hond, geschikt om te werken met o.a. kinderen met gedragsproblemen!) omdat ze het intimiderend vindt als ze haar willen knuffelen (hun drukte/enthousiasme ervaart ze als overweldigend: probleem met gevoel van controle verlies vermoed ik). Ze staat aan de grond genageld als er ergens een tuinpoort open gaat terwijl we passeren (en een tuinpoort heeft ze niet kunnen zien 1 september, maar natuurlijk wel kunnen begrijpen: 't beest kwam uit een tuin, dát heeft ze gezien). Ze staat stijf van de stress als er ergens een blafje vandaan komt, kan vervolgens de rest van de wandeling letterlijk over haar schouder kijken. Ze schrikt van alle mogelijke geluiden die niets te maken hebben met de aanval (schoolplein-geschreeuw, een gemeentewerker op een apparaat, het laden van een aanhangkarretje..) en ook dan over haar schouder gaan kijken. Ze heeft de 'herrie' van Gentle, voorafgaand aan de aanval, dus veralgemeniseerd tot 'herrie' in z'n algemeenheid.. (garagedeur die piepend sluit, enthousiast/luid spelende kinderen, etc.)
Het wijzigen van de route naar eentje die duidelijk van huize Sarpaninac vandaan gaat, in combinatie met vooraf 6 druppels Bach Rescue Kids (is wat hoger dan het max. maar volgens de GT kan dat prima) lijkt te ondersteunen. Verder let ik scherp op mijn eigen houding, ademhaling, loop alleen aan een 1.80 lijn zodat die nooit strak staat, beloon vanaf vertrek voor het gezellig opgewekt wandelen wat de focus meer richt op mij en het lekkers en daardoor haar het makkelijker maakt om minder aandacht te besteden aan prikkels uit de omgeving. We wandelen langs een omheind speeltuintje en naderen dat als de omstandigheden dat toe laten dan geleidelijk (slagen makend) tot op een afstand dat haar nieuwsgierigheid wint van haar twijfels, maar vóór het haar te veel wordt. Zodra ik het gevoel van verlangen zie, haar oude gedrag, 'kinderen!', krijgt ze beloning en wandelen we verder.

Wat een ontzettend grote consequenties de slordigheid/nonchalance van een eigenaar van een agressieve hond kan hebben, zélfs als de aanval wordt overleefd..

wat bezielt die mensen om zo te blijven reageren over hun schatje!
En waar halen ze het gorre lef vandaan om dan ook nog uit te blijven met de financiele vergoeding en dan maar zeggen tot wat de verzekeirng betaalt. Witheet zou ik daarvan worden.
Ik hoop van ganser harte dat deze moordmachine ingeslapen is op last van de agent.

Ontzettend veel sterkte voor jou en Daantje!

Allereerst ontzettend veel sterkte met alles, het herstel van Daantje, zowel lichamelijk en geestelijk, en met het verwerken van dit alles.
Ik vrees dat het een lange weg gaat worden en het feit dat de (voormalig?) eigenaren, in mijn ogen, nauwelijks hun verantwoordelijkheid nemen maakt het er beslist niet makkelijker op.
Het is wel erg makkelijk om te zeggen dat de hond er nu niet meer is en dat de verzekering de rest regelt.
Maar ik zou heel graag willen weten waar de hond nu is. Is hij ingeslapen? Is hij (tijdelijk of voorgoed) op een ander adres? Is hij naar het asiel gebracht?
Als de hond nog leeft, weet de eventuele nieuwe eigenaar, of asiel, wat er precies gebeurd is, nemen zij wél hun verantwoordelijkheid.
Jeetje, door die onzekerheid kun je nog banger worden.
Ik wordt, zachtjes gezegd, heel boos dat ze schijnbaar nog niet doorhebben hoe ernstig het wel niet is.
Ik begrijp er echt helemaal niks van.
Misschien een rare vraag, heb je met de brief ook foto's gestuurd? Misschien dat het besef van de ernst van de aanval van de 'zachtaardige' Gentle wél doordringt.
Foto's zeggen soms meer dan woorden.
Nogmaals, heeeeeel veel sterkte met alles. Ik hoop dat je snel duidelijkheid krijgt waar de hond nu is. Deze onzekerheid is slopend.

Ik ben blij om te horen dat het fysieke herstel de goede kant uit gaat.

Die eigenaars van de hond, . Ik wil best geloven dat ze niet alleen dat gevaarlijk monster kan zijn, maar ook een hele lieve en trouwe hond, maar zoals ze zelf zeggen, ze is agressief naar andere honden toe en zeker naar zwarte teven. Hoe ze daar dan uit kunnen concluderen dat maatregelen niet nodig zijn, zeker na wat er gebeurt is, snappe wie snappe kan. De manier hoe ze naar jouw toe communiceren is compleet van de pot gerukt en dat dan voor psychologen. En wat je moet denken van "ze is weg"? Je moet toch echt wel heel erg lomp en onbegripvol zijn om zo om te gaan met het getraumatiseerde baasje van een nog veel meer getraumatiseerde hond.

Ik schrik er niet van dat Daantje zo bang is buiten. Het is ook niet raar als iemand je heeft proberen vermoorden en het nog bijna gelukt is ook. Zoiets is heel moeilijk om te boven te komen en vergt veel tijd en natuurlijk ook een goede aanpak, maar ik heb het idee dat je goed bezig bent. Ik hoop met je mee dat ze hier ooit echt over geraakt. Is ze thuis wel echt op haar gemak?

Veel sterkte voor jouw en Daantje.

De reactie van de eigenaren van de Sarplaninac lijkt natuurlijk nergens naar om als Univé niet of een gedeelte betaald het daarbij te laten.
Heb je een rechtsbijstandverzekering?

Heel veel sterkte met het herstel van Daantje

Tje, wat naar toch allemaal.

Ik vind de reactie van die eigenaren zeer teleurstellend, op álle fronten!!

Ik denk dat Daantje maximaal zit qua stressniveau en daardoor van álles schrikt.

Je bent super goed bezig!!!!
Heeeel langzaam zal ze weer een beetje meer vertrouwen krijgen in de omgeving.

Wat vervelend dat ze wéér geopereerd moest worden.

Heel veel sterkte en kracht voor jullie saampjes!

Fijn dat de wonden beter gaan en dat gelukkig de goede kant op gaan.

Wat een kut reactie van de eigenaar van die hond zeg ik zou ook echt witheet zijn daar van zeg
Wat de verzekering ook bepaald om te betalen de eigenaren moeten gewoon alleen kosten van de gemaakte schade vergoeden.

Ik hoop dat er echt heel snel ook duidelijkeheid komt over wat er nu presies met die hond gebeurd is, want nu heb je ook geen zekerheid daar van.
Ik heb 2 keer gehad dat mijn eigen hond een gaatje makten en vond dat verschrikkelijk, en dat waren gewoon 2 keer 1 beet gaatjes dus echt geen drama schaden zo als bij daantje.
Heb toen allen schaden vergoed en in beiden gevallen bloemen, chocolade en honden snoepjes gebracht om het goed te maken.

Als ik een hond had die zo iets zou doen als bij daantje zou er de zelfde dag nog een spuit in zitten, maar als ik zo'n hond zou hebben dan zou ik echt al zorgen voor een degelijke sluis en echt zorgen dat zo iets niet kan gebeuren.
Ik zou ook echt zeker niet gaan lopen zeggen over hoe lief mijn hond is en dat het allemaal wel mee valt en dat het de schuld is van de anderen hond, al zou het wel zo zijn geweest dat die anderen hond uit daagt mijn hond heeft niet een anderen hond in stukjes te scheuren!

Maar goed dat is ook waarom ik een chihuahua heb en geen Stafford of een zelfstandige berghond heb ook al vind dat geweldige honden, hier in Nederland is dat zeker in de buurd waar ik woon gewoon niet verrandwoord.

Heel veel sterkte voor jou en daantje.
Helaas 2 maanden geleden zo'n zelfde iets meegemaakt met onze husky reu die uit het niets gegrepen werd door een Amerikaanse stafford. Gelukkig dat mijn vriend erbij was, ik had niks kunnen beginnen. Hij had Sen bij zijn nek/hals te pakken. De huid had hij zover van zijn kop afgetrokken dat het leek alsof zijn oog eruit was
Mijn vriend heeft die hond met zijn nek onder zijn arm vastgeklemd zodat hij niet meer kon schudden en is op zijn nieren gaan slaan om hem maar los te laten laten. Op een gegeven moment deed hij dat en wilde hij ook nog even mijn vriend grijpen. Gelukkig had die toch wel wat indruk gemaakt dus toen hij schreeuwde en richting die hond stapte rende hij weg.......net als de baasjes overigens. We weten nog steeds niet wie hun zijn en hebben die hond ook niet meer gezien.
Sen zijn hals is helemaal kapot gescheurd hij heeft ondertussen een litteken van net onder zijn oor tot halverwege zijn hals. Hij heeft heel veel geluk gehad dat zijn slagader niet geraakt is. Het gebeurde om 23.30 dus donker en rustig. Sen heeft dus niet veel verkeerde geluiden oid kunnen koppelen. Hij is op het moment vrij relaxed weer naar andere honden maar als hij een staf of ambull ziet raakt hij nog wel in paniek. In het donker wil hij liever ook niet meer lopen maar tot nu toe is dat alleen 's avonds voor het naar bed gaan en dan volstaat een plas voor op het grasveldje ook. Dat wordt wel lastiger als het vroeger donker wordt.

Fijn dat het heel langzaam met de wonden van Daantje een beetje beter gaat.... Mocht je nou op gebied van bloesems toch wat dieperwerkende bloesems willen proberen weet ik nog een hele goeie bloesemtherapeute (voor huisdieren): Nienke Sjabbens.

En ja dan de reactie van de eigenaren van die Sarplaninac........ Wat moet je daar nou op zeggen he? Die zijn niet wijs? Geschift? Steekje los? Als ik haar was ging ik eens bij haarzelf in therapie

Kun je er iemand langs sturen om te controleren of die hond er nog is? Of zelf een paar keer per dag, een paar dagen achtereen gaan posten? Buren aanspreken?

suzanne 1 schreef:Heel veel sterkte voor jou en daantje.
Helaas 2 maanden geleden zo'n zelfde iets meegemaakt met onze husky reu die uit het niets gegrepen werd door een Amerikaanse stafford. Gelukkig dat mijn vriend erbij was, ik had niks kunnen beginnen. Hij had Sen bij zijn nek/hals te pakken. De huid had hij zover van zijn kop afgetrokken dat het leek alsof zijn oog eruit was
Mijn vriend heeft die hond met zijn nek onder zijn arm vastgeklemd zodat hij niet meer kon schudden en is op zijn nieren gaan slaan om hem maar los te laten laten. Op een gegeven moment deed hij dat en wilde hij ook nog even mijn vriend grijpen. Gelukkig had die toch wel wat indruk gemaakt dus toen hij schreeuwde en richting die hond stapte rende hij weg.......net als de baasjes overigens. We weten nog steeds niet wie hun zijn en hebben die hond ook niet meer gezien.
Sen zijn hals is helemaal kapot gescheurd hij heeft ondertussen een litteken van net onder zijn oor tot halverwege zijn hals. Hij heeft heel veel geluk gehad dat zijn slagader niet geraakt is. Het gebeurde om 23.30 dus donker en rustig. Sen heeft dus niet veel verkeerde geluiden oid kunnen koppelen. Hij is op het moment vrij relaxed weer naar andere honden maar als hij een staf of ambull ziet raakt hij nog wel in paniek. In het donker wil hij liever ook niet meer lopen maar tot nu toe is dat alleen 's avonds voor het naar bed gaan en dan volstaat een plas voor op het grasveldje ook. Dat wordt wel lastiger als het vroeger donker wordt.

Door het oog van de naald......

Echt he, ik denk dat we gerust allemaal met een breakstick rond kunnen gaan lopen. Dan kunnen we tenminste nog iets, als onze hond aangevallen wordt door zo'n klapkaak. Ik heb gisteren tips gekregen wat te doen als je hond aan wordt gevallen door een vechthond. Ik zet ze ook hier neer, misschien heeft iemand er wat aan:

Optie 1: Honden vast houden zodat ze niet kunnen scheuren wachten op over pakken uit elkaar halen
Optie 2: vast houden halsband ronddraaien zodat ze verstikken. Op het moment van out los laten honden uit elkaar.
Optie 3: verantwoord eigenaar loopt met breakstick. Honden stil houden zodat ze niet gaan scheuren. Breakstick tussen de kaken steken halve slag draaien en uit elkaar.

Maar ten alle tijde rustig blijven. Ga je gillen slaan schoppen komen ze hoger in drive en wordt het alleen maar erger. De pijngrens ligt hoog dus slaan en schoppen heeft geen nut.

Ik heb zelf een breakstick besteld. Ik ga niet zitten wachten op verantwoorde eigenaren . En hier een goed filmpje over hoe je de breakstick moet gebruiken:

Hier een goed plaatje van waar je die breakstick er in moet proppen bij de vechthond :

Ach die arme Daantje. Gelukkig gaat de wondgenezing nu goed.
Ik herken wat je schrijft over de angst, Nelson heeft dat ook. Elk geluid naast hem associeert hij met die aanval. Een startende auto, een wegschietende kat, een opvliegende duif. Het slijt maar erg langzaam.
Nelson durft de straat waar het gebeurd is niet meer in. Zijn reactie is zó groot dat ik het ook niet meer ga doen. Ik kan het niet aanzien. Hij gooit zich echt letterlijk trillend als een rietje plat op de grond als we rechtsaf slaan.

Zou je met Daantje die straat in willen dan zal je zeker moeten weten dat die hond weg is. Ik denk dat het water en vuur gaat zijn, die twee. Daantje zal bang zijn en dat monster zal haar niet vergeten zijn. Ik begrijp je angst, en nu je weet dat de eigenaren geen greintje fatsoen hebben zou ik er niet meer langs durven lopen met één van mijn honden, tenzij ik zeker wist dat het beest weg is. Echt weg, verkocht, herplaatst of afgemaakt. Niet verhuisd naar de achtertuin of binnen in de hal.

Verder, wat Lizzy zegt. Ik hoor steeds maar weer verhalen waarbij honden echt door het oog van de naald kruipen. Niet in paniek raken valt nog niet zo mee als je ziet dat je hond wordt opgevreten.
Ik vind een break-stick wel een goed idee, misschien ga ik er zelf ook wel één aanschaffen. De optie verwurgen is wat ik heb geprobeerd. Hond droeg geen halsband dus had ik alleen mijn broeksriem. Het was niet te doen om de hond daarmee out te krijgen. Je hebt dan eigenlijk al iets van een stok of steel nodig om mee te kunnen draaien, je hebt écht heel veel kracht nodig. Maar ja, het is echt beter dan schoppen en slaan, dat werkt niet.
Ik vind het echt een drama dat er steeds meer mensen steeds banger worden om met de hond weg te gaan.

Lizzy schreef:Kun je er iemand langs sturen om te controleren of die hond er nog is? Of zelf een paar keer per dag, een paar dagen achtereen gaan posten? Buren aanspreken?

Ik durf (wil/kan) zelf niet die straat in.. Bizar natuurlijk, maar de gedachte alleen al roept zo veel belden op van het gebeurde, ik zie dat niet zitten. Zowel moeder weet exact waar het is en heeft aangeboden er enkele keren langs te lopen (zonder hond) ter controle, maar dat gaat me niet helpen; als ze de hond niet ziet, weet ik nog niks. Dan is ze op dat moment niet in de tuin. Ik wacht tot de wijkagent terug is van vakantie (eind sept) en dan vraag ik hem of er contact geweest is en wat hij daarover mag vertellen.