met kiek heb ik ook dat er in de winter haast niet genoeg voer aan te slepen valt.
ze valt erg snel af, in de zomer gaat dat beter dus pas ik haar hoeveelheid daarop aan.
gelukkig zijn die dalmaatjes kortharig.
bij mijn oude straat woonde een bejaarde dame die gek was op hondjes.
haar lab was veel en veel te dik. Bij het koffietentje waar ik ook nog wel eens zat, kreeg hij ook altijd een schoteltje slagroom..

toen haar labje overleed, kreeg ze een friese stabij.
hartstikke leuk hondje, nog vrij jong maar geen pup meer.
zij kreeg thuiszorg en die zouden het hondje ook een beetje in de gaten houden.
maar wat die meiden deden was: kijken in de bak of er voer lag, meer niet.
op een dag kwam ik t dier voor de zoveelste keer een dorp verder tegen in zijn eentje.
hij ontglipte en ging zichzelf maar uitlaten.
ik wist niet zeker of het die hond was, dus klopte ik aan bij de bejaarde dame..
ze was erg in de war. dacht dat de hond op bed sliep, ging kijken, niet dus.
ze wilde zonder jas naar buiten lopen, in de winter, dus heb ik gezegd: trek even een jas aan, dan gaan we haar met de auto zoeken.
ze durfde geen jas te pakken want ze wist niet welke jas van haar was.. eu.. u woont hier alleen toch??
maar goed, geen jas aan.. loopt ze naar mijn auto, stapt ze achter t stuur!!!!
sorry hoor, heel zielig voor die mevrouw, maar dit was toch wel even een momentje van... hoe ga ik dit brengen?

toen ze omliep voor de passagierskant kwam haar hond net aangelopen.
ik gauw t beestje gepakt met een riem en toen naar haar huis.
had ze geen sleutels..

ik brutaal achterom gelopen en gelukkig was de achterdeur los.
De hond zat onder de bagger dus ben ik zo vrij geweest om een dweil uit de was te pakken om haar schoon te maken.
toen voelde ik hoe brand en brandmager die hond was!!!!!
door al dat haar zag je dat niet!
dus ik de bak gecheckt, zaten frolic brokken in..
ik voelen.. die krengen kon je iemand een gat mee in t hoofd gooien!
die arme meid at dat gewoon niet meer.. maar niemand die daar op lette..
heel vervelend.. maar ik vond dit een onhoudbare situatie voor het dier en heb de dierenbescherming ingeschakeld.
er kwam een inspecteur en die nam haar dieren mee..

(nog 2 katten)
die dame ging daarna ook al heel snel naar een verzorgingstehuis.
ik vond het ontzettend moeilijk, het lijkt me het ergste wat je kan overkomen.
het beetje wat je nog hebt: je diertjes.. en daarna je huis en zelfstandigheid.. maar ja.. dit kon ook niet..

paapie was toen net overleden, dus ik dacht nog even of ik dan de zorg voor die dieren op mij zou nemen en ze wel bij haar laten..
haar gewoon een beetje helpen, zeg maar..
maar sano was net geboren en ik had het zelf moeilijk genoeg. Ze was ook iemand die bij je aan de deur kwam en dan never niet meer weg te krijgen was. Dat zou een enorme last worden.