Barfplaats.nl

- Judith - schreef: Yep  (Kyra dan, niet Sam, hoewel... die is inmiddels ook stokdoof  )

Ja nee, ik bedoelde inderdaad Kyra, niet Sam . Blaft Sam nu ook harder, omdat ze zichzelf niet meer kan horen?

Dus met deze schoonheid is je liefde voor de Dalmaat begonnen

Ping...en het is weer donderdag 


Broer in zijn gloriedagen met zijn dochtertje Jane waar die toen nog dikke mik mee was en die inmiddels ook al weer 8 is 

Onze eerste hond kan ik niet meer herinneren, dat was een boxer. Schijnbaar heb ik die aan de oren getrokken en heeft hij mij geholpen met leren lopen.

Het tweede hondje van mijn ouders kwam toen ik een jaar of 5-6 was, echt een schat van een beest. Regelmatig nam mijn vader hem mee aan de fiets, en mijn broer en ik er op de step/skates/skateboard o.i.d. erachteraan. Iets wat ik naar mijn mening tegenwoordig te weinig zie.. Niet zo heel veel foto's van, toen waren er nog geen digitale camera's 


Hij was dol op kindeke Jezus. Mijn moeder heeft een zelfgehaakte kerststal en hij lag altijd tussen de schaapjes. Elk jaar met kerst moeten we weer aan Sicco denken.


Miko kwam toen ik een jaar of 15 was, ik was zijn vriendinnetje en dat was verschrikkelijk.. Mijn mooiste kleren kauwde hij altijd kapot.. De eerste jaren was hij best lief, daarna werd hij door ziekte en doordat hij meer alleen gelaten werd best wel vals. Op het eind moest hij maar in de garage als er visite was, ik durfde dan niet eens bier te halen uit angst voor afgebeten tenen 

Angelique schreef: Ping...en het is weer donderdag 


Broer in zijn gloriedagen met zijn dochtertje Jane waar die toen nog dikke mik mee was en die inmiddels ook al weer 8 is 

Ahhhh, wat LIEF

Brutus. Hier was mijn mannetje 11 jaar:

En Brutus een paar maanden voor zijn overlijden, met zijn pup. Brutus hield niet van puppen. Maar wel van Biscuit

Nog niet van zo heel veel jaren geleden, maar mijn lieve meisje Sammy.
Ach wat mis ik die hond en wat doet het toch nog een pijn 



Met een paar van haar broertjes en zusjes

Lizzy schreef: En Brutus een paar maanden voor zijn overlijden, met zijn pup. Brutus hield niet van puppen. Maar wel van Biscuit

Ja, dat was er weer zo eentje in het kader van...men lijdt het meest onder het leed dat men vreest. Zoveel zorgen over hoe Brutus zou reageren op mini en voila, op zijn ouwe dag weet die je toch nog even te verbazen door mini in zijn hart te sluiten 

Sammy1980 schreef: Nog niet van zo heel veel jaren geleden, maar mijn lieve meisje Sammy.
Ach wat mis ik die hond en wat doet het toch nog een pijn

Het is ook nog maar kort geleden natuurlijk 

Een dikke glimlach krijg ik van dit topic!

Angelique schreef: Het is ook nog maar kort geleden natuurlijk 

Klopt, nog maar 5 maanden, heeft ook zijn tijd nodig.
Maar ik merk dat het op zowel Jillz als mij nog steeds zijn weerslag heeft.
Maar er zijn ook momentjes dat ik met een grote lach aan haar kan denken 
We komen er wel.

Fenixjuh schreef: Onze eerste hond kan ik niet meer herinneren, dat was een boxer. Schijnbaar heb ik die aan de oren getrokken en heeft hij mij geholpen met leren lopen.

Het tweede hondje van mijn ouders kwam toen ik een jaar of 5-6 was, echt een schat van een beest. Regelmatig nam mijn vader hem mee aan de fiets, en mijn broer en ik er op de step/skates/skateboard o.i.d. erachteraan. Iets wat ik naar mijn mening tegenwoordig te weinig zie.. Niet zo heel veel foto's van, toen waren er nog geen digitale camera's 


Hij was dol op kindeke Jezus. Mijn moeder heeft een zelfgehaakte kerststal en hij lag altijd tussen de schaapjes. Elk jaar met kerst moeten we weer aan Sicco denken.


Miko kwam toen ik een jaar of 15 was, ik was zijn vriendinnetje en dat was verschrikkelijk.. Mijn mooiste kleren kauwde hij altijd kapot.. De eerste jaren was hij best lief, daarna werd hij door ziekte en doordat hij meer alleen gelaten werd best wel vals. Op het eind moest hij maar in de garage als er visite was, ik durfde dan niet eens bier te halen uit angst voor afgebeten tenen 

En dat terwijl Miko zo op de foto best lief uit z'n oogjes keek. Wat jammer dat hij zo veranderde met de jaren. 

Angelique schreef: Ja, dat was er weer zo eentje in het kader van...men lijdt het meest onder het leed dat men vreest. Zoveel zorgen over hoe Brutus zou reageren op mini en voila, op zijn ouwe dag weet die je toch nog even te verbazen door mini in zijn hart te sluiten 

Ja, en zorgen over hoe Linga op haar zou reageren. En zowel Linga als Brutus zagen die kleine en het was liefde op het 1ste, 2de en 3de gezicht

Ja, zulke momenten als deze, die neem je mee voor de rest van je leven.

Sammy1980 schreef: Nog niet van zo heel veel jaren geleden, maar mijn lieve meisje Sammy.
Ach wat mis ik die hond en wat doet het toch nog een pijn 



Met een paar van haar broertjes en zusjes

Ahh lieve Jessica, het is ook nog maar zo kort geleden ! En je hield zoveel van Sammy. Dat heeft veel meer tijd nodig

Zie ik daar ook Spikey op de foto? En zat er nou een lemon in het nestje?

Ik ben opgegroeid met een soort aversie tegen katten. Zo moest de kat van mijn oom niets van kinderen hebben dus die blaasde naar mij. Zandbak moest weg uit de tuin omdat de katten uit de buurt hem als kattenbak gebruikten. En katten waren geen gezellige huisdieren want ze liepen altijd buiten (die van mijn oom liep ook van s ochtends vroeg tot s avonds buiten). Later moest tuin afgeschermd worden tegen de katten omdat onze konijnen buiten liepen.
Kortom, een kat stond gelijk aan overlast.

Toen leerde ik mijn huidige vriend kennen en die had thuis bij zijn moeder een oude poes die dus veel binnen was. Jopie heeft mij geleerd dat een poes ook gezellig kan zijn door bij mij op schoot te komen liggen. Wat was het oneerlijk dat ze ingeslapen moest worden omdat ze gebroken pootje had (da durfde operatie niet meer aan omdat ze al 20+ was).
Toen we samen zijn gaan wonen begon een poes toch weer te kriebelen bij mijn vriend. Vervolgens via ikzoekbaas.nl terecht gekomen bij loulou. Wat was zij een makkelijke poes! Liet werkelijk alles toe zonder te bijten of te krabbelen (natuurlijk wel tegenspartelen met pillen maar dus zonder nagels) en voelde zich gelijk thuis!
Hier was ze net paar minuten in ons huis:


Studeren werd niet altijd even makkelijk gemaakt


Favo ligplek



Toen ze na 5 maanden bij ons werd aangereden kon ik niet meer zonder een poes om me heen en is dinky bij ons gekomen. Gelukkig houdt die niet zo van avontuur op straat, alsof het zo heeft moeten zijn. Toch heeft loulou een speciale plek in mijn hart en mijn liefde voor katten aangewakkerd. Sinds Dinky heb ik mij ook meer verdiept in de kat zoals ik vroeger als klein meisje heb verdiept in het konijn toen ik mijn eerste konijn kreeg :-)