Hope schreef:
Controle en begeleiding is wel degelijk noodzakelijk.
Zeker iemand met een fikse depressie kan in een zware periode echt een doodswens hebben, maar als het onderliggende probleem is opgelost wordt hij/zij wellicht wel weer echt gelukkig.
Ja, dat snap ik ook hoor. Maar aan de andere kant he, dit soort mensen springen voor de trein of verhangen zichzelf in het trapgat. En dan vind ik een pil toch netter.
Ik heb helaas twee hele nare ervaringen op dit gebied.
Mijn schoonmoeder, zij was 40 jaar toen ze haar eerste euthanasieverklaring opstelde. Ze ging iedere paar jaar naar haar huisarts en vroeg haar "als ik Alzheimer krijg, wil jij me dan helpen een einde aan mijn leven te maken als ik mijn kinderen niet meer herken?". Ja, die arts wilde dat wel hoor, als het zo ver kwam. En waar die huisarts volgens mij niet echt op had gerekend: het kwam zo ver. De een na de andere arts werd op mijn schoonmoeder afgestuurd. En steeds opnieuw moest zij bewijzen het leven uit te willen stappen als ze haar kinderen niet meer zou herkennen. En ze raakte steeds verder in paniek. Want ze leed wel aan Alzheimer ja
. En ja nee, ze moest van de artsen het leven uit stappen nu ze nog goed was!!! Dat is
zelf beslissen! Zou ze helemaal de weg kwijt zijn, kon ze daarover zelf niet meer beslissen en dus kon niemand haar meer helpen met euthanasie.
Dus gingen we met z'n alle zitten wachten op 'het juiste tijdstip'. En wat is het juiste tijdstip he? Mijn schoonmoeder wilde het leven uit als zij de kinderen niet meer zou herkennen. En ze wilde niet een verplegingstehuis in. Maar ja, voor zichzelf zorgen werd wel steeds moeilijker. Koken was er niet meer bij en de TV kon zij niet meer bedienen (en belde dan om 23 uur 's avonds in paniek Leo op). Gedwongen door de omstandigheden moest mijn schoonmoeder uit het leven stappen toen zij nog heel goed was. En haar kinderen nog prima herkende. Maar zou ze langer wachten, zouden de artsen haar niet meer helpen. Maar voor het zo ver was..........., belde mijn schoonmoeder ongeveer 30 keer per dag in paniek naar Leo, om te vragen of ze al te laat was
. Ze was zo bang om te laat te zijn. Maar ze vond het ook vreselijk om uit het leven te stappen nu ze het nog zo fijn had met haar vriendinnen en haar kinderen...
Dus moest ze kiezen: nu eruit stappen, nu ze nog goed was. Of wachten en het verpleeghuis in moeten en geen hulp meer krijgen het leven uit te stappen. En dan kun je zo makkelijk roepen "verzamel je toch pillen?". Mijn schoonmoeder was 84 jaar, zo gezond als een vis en ze had geen pillen
. En zo maakte we met elkaar een afspraak met de huisarts. Ze zou na haar dienst om 16 uur 's middags met een beker gif langs te komen. Een goedje dat ergens smaakt tussen hele dooie vis en zeep. En zo heeft mijn schoonmoeder met haar drie kinderen naast zich de hele dag zitten wachten op haar dood. Haar gifbeker. En leg een vrouw die toch al ver aan Alzheimer lijdt maar uit "mam, om 16 uur komt de dokter pas, en dan mag je dood". Om 16 uur kwam de arts (waarom verdomme niet om 9 uur 's morgens?) en dronk mijn schoonmoeder de beker leeg (waarom verdomme niet gewoon een paar pillen??) en sliep zij een uurtje later in.
Wat een hel. Wat onbarmhartig allemaal. De hele weg er naar toe was 1 grote hel. Voor schoonmoeder en de mensen om haar heen. Hoe had het wel gemoeten? Nou gewoon, had haar een pil gegeven met dat zij haar kinderen niet meer herkent. Hoe moeilijk kan het zijn?!
Goed, toen ik nog jong was, had ik een kennis. Hij dook op 19 jarige leeftijd het water in, brak daarbij zijn nek en had een dwarslaesie vanaf zijn nek. Al snel werd duidelijk dat dit nooit meer beter werd. En al snel gaf hij aan zo NIET te willen leven. De ene arts na de andere werd bij hem langs gestuurd. Ja maarrrr, hij kon en hij zou er wel mee leren leven. Ja, maar dat WILDE hij NIET. En zo kropen er twee jaar voorbij. Waarbij hij iedere keer aan zijn ouders en aan de artsen vroeg hem te helpen. En dat deed men niet. Want men hoopte op beterschap. Hij heeft het heft in eigen hand genomen en heeft zijn elektrische rolstoel de sloot in gereden. Ik denk niet dat met dit beeld en met deze wetenschap de artsen en zijn ouders daarna nog goed geslapen hebben. Het leeft me lange tijd bezig gehouden hoe lang het geduurd zou hebben tot hij eindelijk overleden was. En hoe dat voor hem geweest moet zijn, langzaam te sterven in het water. Want natuurlijk ga je naar lucht happen. En natuurlijk krijg je water binnen. Je longen in. Ik heb lange tijd wakker gelegen met de vraag "zou hij veel pijn hebben gehad? Zou het lang hebben geduurd?".
Wij zijn onbarmhartig voor mensen die niet meer willen leven.............
Het moge duidelijk zijn, ik ben enorm groot voorstander van de pil van Drion.
Onder het mom van het geloof mag je geen einde maken aan leven dat door God geschapen is. En Israël vuurde nog een raket af op een Palestijns schooltje. Hamas antwoord terug met een raket. Wat is nou een leven waard? Eigenlijk? In Afrika gaat de een na de ander dood aan Ebola. En who gives a shit?
Ja maar stel je voor dat je een einde maakt aan iemands leven met zo'n pil terwijl ie nog geholpen had kunnen worden? En 2 uur later sprong hij voor de trein en liet een spoor van vernielde mensen achter.
Ja maar stel dat zo'n pil gebruikt wordt om een schoonmoeder om te leggen. Naaah, schoonmoeder wordt toch wel omgelegd hoor, wel of geen pil van Drion
Zo makkelijk is het niet inderdaad, er zijn wel manieren te bedenken maar dat is allemaal in het sneaky hoekje, ik zou wel de mogelijkheid willen hebben om gewoon in te slapen temidden van mijn geliefden en dat kan met deze opties vaak weer niet...zie film van Moek.
nou ik heb daar wel een plaatje bij ahaha....