Barfplaats.nl

2 weken terug was ik Flowie kwijt in het duin. Roepen, zoeken, niks he? Tot ik een vrachtwagen hoorde toeteren. Dacht dat mn hart stil stond. Stond madam heerlijk te vreten van het een of ander op het Zwarte Pad, vrachtwagen reed gelukkig, nee godzijdank, stapvoets en kon dus op tijd remmen. Ze keek niet op of om. Dat was het moment dat ik bijna mn nek brak, de duintop steil afrende om maar beneden te komen.. daar heb ik nog steeds nachtmerries van. Chauffeur was boos, terecht, want daar horen geen loslopende honden die midden op de weg staan.. Dat dat goed is afgelopen.. 1001 beschermengeltjes.

Els&Flow schreef: 2 weken terug was ik Flowie kwijt in het duin. Roepen, zoeken, niks he? Tot ik een vrachtwagen hoorde toeteren. Dacht dat mn hart stil stond. Stond madam heerlijk te vreten van het een of ander op het Zwarte Pad, vrachtwagen reed gelukkig, nee godzijdank, stapvoets en kon dus op tijd remmen. Ze keek niet op of om. Dat was het moment dat ik bijna mn nek brak, de duintop steil afrende om maar beneden te komen.. daar heb ik nog steeds nachtmerries van. Chauffeur was boos, terecht, want daar horen geen loslopende honden die midden op de weg staan.. Dat dat goed is afgelopen.. 1001 beschermengeltjes.

Pfffffff das een echt hartkleppentest

Pauline schreef: Ja......

Bij mij uit het zich een beetje anders.... Ik wil mensen aanvliegen en pijn doen ( ) die me vragen waarom ik Joep niet in heb laten slapen..... Mijn Joep...., een stukje uit mijn lijf, mijn ziel, in laten slapen, terwijl hij nog supergelukkig is...

Edit: Joris heeft me 2 weken geleden zo'n momentje bezorgd toen hij een stuk haaskarkas "ergens" in zijn bek/strotje vast had zitten en ik het niet vinden kon en hij al helemaal slap werd.

Ja, dan word je ook wel slap, als er wat vast zit in de strot
En die imbecielen die vinden dat je Joep moet laten inslapen: ik zeg "pijn doen die handel!". Laten ze zich even fijn met hun eigen zaken bemoeien zeg . Ze weten niet wat jij weet!

Lizzy schreef: Oh, dat is wel een mooie. Ja, dit is wel wat ik voelde.... Zoveel fysieke pijn dat ik er helemaal beroerd van werd.... Ik schrik wel eens vaker, ze testen wel vaker mijn hartkleppen. Maar dit moment . Ik voelde in een split-second dat ik mijn Fritz nooit meer zou zien en ik niet eens zou weten of ze verdronken zou zijn, waar ze gebleven zou zijn en ik werd echt gek

Laatst was Leo voor zijn werk bij een brand in een appartement. En we zaten zo bij de borrel even na te praten en ik zei toen "als hier brand uitbreekt, ik ben er niet en verlies alle vier mijn honden? Dan wil ik niet meer verder leven. Dan ben ik er klaar mee. Dat trek ik niet". Leo werd op zijn beurt daar weer helemaal niet goed van en ik moest mijn woorden terug nemen. Dat heb ik gedaan maar dacht "ik zeg dit om jou gerust te stellen, niet omdat ik het meen".

Wat dat betreft maakt hoe het gebeurd ook heel veel uit. Bij een brand alle vier je honden verliezen is wel even andere koek dan je oude hond vredig laten gaan. Horror versus natuurlijk verloop.

Ik merk ook dat ik met alle gezondheidsperikelen van Oscar de laatste tijd, ook een hele verandering in emoties over hem heb doorgemaakt. Een half jaar geleden zou een plotseling afscheid mij zowat in paniek brengen. Nu hou ik er rekening mee. Zeker toen hij de darmbloeding had realiseerde ik mij dat het zomaar afgelopen kan zijn. En nu het weer goed gaat geniet ik daarvan, met volle teugen. Maar ik hou er nog steeds rekening mee. Misschien een soort zelfbescherming, op allerlei fronten. Nu doen en genieten van wat je doet, zodat je dat nog meepakt. En als het moment daar is er een soort van op voorbereid zijn. Voor zover zoiets kan.

Mijn 2 honden bij mijn ouders thuis hebben ooit in een brandend huis gezeten.
Godzijdank hebben ze het gered! Maar het waren de angstigste minuten van m'n leven.

Heel herkenbaar dat gevoel van blinde paniek als je ze niet meer ziet!

MarijeEnBoomer schreef: Mijn 2 honden bij mijn ouders thuis hebben ooit in een brandend huis gezeten.
Godzijdank hebben ze het gered! Maar het waren de angstigste minuten van m'n leven.

OMG wat verschrikkelijk lijkt me dat!!

Toen ik nog thuis woonde brak op oudjaar 2 huizen verderop brand uit, buuf was pools en volledig in paniek, ze woonde er net en ik kende haar niet (was zelf geloof ik ook net 16 ofzo) heb haar uit het huis gehaald en bij mijn moeder geparkeerd in afwachting van de brandweer, ze was niet te kalmeren, op een gegeven moment bleek dat er nog vogels in het huis waren. Ik kende noch haar nog die vogels maar ik ben gelijk het huis weer in gerend om die arme dieren eruit te halen...Achteraf niet zo heel slim maar de vogels hebben het allemaal overleefd, en de paniek die ik daarbij al voelde....moet er niet aan denken hoe het voelt als het mijn eigen dieren zouden zijn 

Toen we Joep in 2009 kwijt waren in een akker bij Münster langs de ingaande route de stad in, toen ben ik echt 10 jaar ouder geworden. En het was, voor mijn gevoel, ook nog eens mijn schuld. Ik had hem zonder halsband uit de auto gelaten, geen riem niets bij me, om even een plas te doen. En op het moment dat ik zag aan de jongens dat er wat te jagen viel, kon ik er maar eentje grijpen en dat was Joris. En Joep verdween, zo de akker in, en het verkeer raasde voorbij..... 10 auto's per minuut was niets en hard!!

Eddie werd helemaal gek en draaide volledig door, ik wist me alleen daarom al geen raad. Hij was echt boos op me dat ik Joep niet aangelijnd had (achteraf zei hij wel sorry en dat hij het niet zo had bedoeld) en ging Joep zoeken in het veld. De reeën sprongen hem om zijn oren!!! Het enige wat ik zei was dat ik echt hoopte dat als Joep de weg opging, hij ineens dood werd gereden en er geen mensen gewond zouden raken. Maar oh oh oh, als ik er nog aan terug denk, wat was ik onvoorstelbaar in paniek.

Ik heb Connie gebeld en haar gevraagd om Eddie te bellen, met hem te praten om hem weer een beetje bij positieven te krijgen en godzijdank lukte dat. Een aanwonende bood aan te helpen zoeken met haar honden en terwijl zij vertrok samen met Eddie, draaide ik me om om naar de auto te lopen en kwam Joep (op exact dezelfde plek waar hij verdween het veld in) de akker uitlopen, ogen helemaal geschaafd door het snijdende gewas en volledig uitgeput. Hij zakte in elkaar op het pad. Ik heb hem overgoten met water, in de auto gelegd en daar heeft hij zeker een half uur volledig uitgeteld gelegen. Wat waren wij blij dat hij ongeschonden terug was. Joep is in zijn leven wel vaker op jacht gegaan en een poosje weggeweest, maar die keer was echt een NACHTMERRIE.

Wat er gedurende die 40 minuten allemaal door je hoofd gaat, dat is achteraf niet eens meer na te vertellen.

Hartkleppen weer getest 

Hier was ik laatst die bejaarde even kwijt. Dacht, ze is vanaf buiten doorgelopen naar het kantoor, doet ze altijd. Wil ik het slaapkoekje geven...Heather weg. Stond nog op de oprit  Ze moet er toch zeker zo'n 15 minuten gestaan hebben. Gelukkig ging ze niet wandelen 

Lizzy schreef: Ja, dan word je ook wel slap, als er wat vast zit in de strot
En die imbecielen die vinden dat je Joep moet laten inslapen: ik zeg "pijn doen die handel!". Laten ze zich even fijn met hun eigen zaken bemoeien zeg . Ze weten niet wat jij weet!

Ik heb van de week iemand fijntjes verteld dat ik het jammer vond dat zijn ouders hem niet hadden laten inslapen na zijn geboorte. Op zijn verbaasde blik heb ik hem medegedeeld dat de wereld een heel stuk mooier zou zijn zonder idioten zoals hij. En ik kon het uiteraard ook niet laten om te zeggen dat ik medelijden met zijn hond had. Stel je voor hond zijn bij zo'n idioot.

Luchtte wel op, moet ik eerlijk toegeven.

Pauline schreef: Ik heb van de week iemand fijntjes verteld dat ik het jammer vond dat zijn ouders hem niet hadden laten inslapen na zijn geboorte. Op zijn verbaasde blik heb ik hem medegedeeld dat de wereld een heel stuk mooier zou zijn zonder idioten zoals hij. En ik kon het uiteraard ook niet laten om te zeggen dat ik medelijden met zijn hond had. Stel je voor hond zijn bij zo'n idioot.

Luchtte wel op, moet ik eerlijk toegeven.

Plien! 

Irish schreef: Ik weet niet of je TE veel van een hond kan houden. Lastig eigenlijk.
Ik denk wel dat honden TE veel je leven kunnen bepalen etc. Hoe leg ik uit wat ik denk en eigenlijk zelf ervaren heb...

Op een geven moment kon ik niks meer doen of laten omdat ik me anders schuldig zou voelen naar mijn honden, bijvoorbeeld een avondje uit. Ook moest ik minstens dit en dat met ze gedaan hebben. Het kwam er kort op neer dat ik de lat zo idioot hoog voor mezelf gelegd had dat hoe erg ik ook mijn best deed ik mezelf altijd een slechte hondenmoeder vond. Ik schoot echt helemaal door in het zorgen van mijn honden en vergat daarbij mezelf helemaal. En nee ik hou echt niet minder van ze. Ik probeer het alleen wat meer in balans te brengen, zegmaar.

Of je te veel van je honden kan houden vind ik nogmaals wel een lastige vraagstelling. Ik ben gestopt met het houden van ratjes omdat ze niet oud worden, van allerlei ziektes en weet ik wat kunnen krijgen en daar ging ik emotioneel aan kapot! En ik moet heel eerlijk bekennen nu ik twee oude en zieke honden heb dat de continue kopzorgen om ze zo beu ben 

Idd!!!

Gekke is dat sinds ik een slechtere moeder ben, mijn honden veel gelukkiger schijnen te zijn. Ze krijgen minder aandacht  maar zijn blijer. Denk dat ik verstikkend was of zo. En als er nu aandacht is, is die denk ik kwalitatief beter.

Martine-Tom schreef: Plien! 

+1 

*Click* 

Pauline schreef: Ik heb van de week iemand fijntjes verteld dat ik het jammer vond dat zijn ouders hem niet hadden laten inslapen na zijn geboorte. Op zijn verbaasde blik heb ik hem medegedeeld dat de wereld een heel stuk mooier zou zijn zonder idioten zoals hij. En ik kon het uiteraard ook niet laten om te zeggen dat ik medelijden met zijn hond had. Stel je voor hond zijn bij zo'n idioot.

Luchtte wel op, moet ik eerlijk toegeven.

Ooooh!!!! Heb ik ook wel eens willen doen, maar ik durf dan toch niet. Vooral als mensen zeggen: waarom doe je dat allemaal, het is maar een hond. Oooooh dan word ik zo boos, maar ipv dat ik gewoon een keer zeg wat ik zeggen wil, ga ik mezelf dan zitten verdedigen.

Pauline schreef: Ik heb van de week iemand fijntjes verteld dat ik het jammer vond dat zijn ouders hem niet hadden laten inslapen na zijn geboorte. Op zijn verbaasde blik heb ik hem medegedeeld dat de wereld een heel stuk mooier zou zijn zonder idioten zoals hij. En ik kon het uiteraard ook niet laten om te zeggen dat ik medelijden met zijn hond had. Stel je voor hond zijn bij zo'n idioot.

Luchtte wel op, moet ik eerlijk toegeven.

Plien!!   Maar ik snap dat wel.

Laatst zei de zoveelste, in dit geval mevrouw ; goh jouw hond is best wel dik he? En toen floepte er zomaar uit mijn mond: nee jij trekt volle zalen.
Vond ze niet leuk, diep beledigd was ze.