Buitenlandse honden

[Sher]

Ik begrijp eigenlijk dat er een hondengebrek is in Nederland?

Ik geloof dat je nu voor het eerst de spijker op zijn kop slaat. Waarom zouden er anders zoveel broodfok hondjes zijn?

[Angelique]

Ik roep niet zomaar wat, er zijn genoeg herplaatsingssites op het net te vinden.

En wat herplaatsen die zoal dan....enkel hondjes uit nederland?

[Anne in Zweden]

Mag je vragen hoor Lizzy
Er zijn zoveel honden die een goed thuis zoeken, ik zou daarom niet willen dat er voor mij een pup op de wereld wordt gezet. Ik heb niet specifiek de voorkeur voor een hond uit het buitenland, een volgende hond zou zomaar een herplaatser met stamboom kunnen zijn. 

+ 1. Ik heb jaren in Portugal gewoond, daar kon je je hond gewoon op straat uitzoeken. Iedere straat. In ieder klein kleredorp liepen er talloze rond, ook hele lieve en hele mooie. Ik vond dat zo triest en zo treurig, want je kunt ze gewoon niet allemaal redden, dat ik toen ook heb gezegd: ik wil niet dat er voor mij nog meer honden bij komen op de wereld. Ras en raskenmerken maken me niet uit, fokken of showen ben ik toch niet van plan, en dus is er voor mij ook geen reden om een hond van een goeie, erkende fokker te willen. Daarom ook hier een straathond en een herplaatser, en een gratis-af-te-halen-want-hij-loopt-ons-in-de-weg-pup.

[Angelique]

Ik begrijp eigenlijk dat er een hondengebrek is in Nederland?

Als je wilt dat ieder die geen rashondpup wilt er eentje uit het asiel haalt, dan kun je spreken van een gebrek aan aanbod van honden. Algemeen genomen is er natuurlijk een overschot, maar die wordt niet direct veroorzaakt door het stroompje buitenlandse honden, maar meer door dat "men" het liefst een pup wil en het liefst gisteren en dat er gelukkig ( ) ook hele volksstammen zijn die aan deze vraag graag en snel voldoen.

[Kaela]

Ik roep niet zomaar wat, er zijn genoeg herplaatsingssites op het net te vinden.

Ja lachen joh, dan krijg je zo'n halve zool als Oscar 

[Lizzy]

Ik ken trouwens een "buitenlandse-wij-hebben-honden-uit-het-dodingsstation voor u" die zelf hondjes fokt. En die pups herplaatsen ze dan weer (voor 300 euro) onder het mom van "pups gered uit het dodingsstation". Ik moet wel zeggen dat er mensen zijn die het stickertje "dodingsstation" wel erg belangrijk vinden. En dat maakt mafklappers dan weer creatief.

[Angelique]

Ik ken trouwens een "buitenlandse-wij-hebben-honden-uit-het-dodingsstation voor u" die zelf hondjes fokt. En die pups herplaatsen ze dan weer (voor 300 euro) onder het mom van "pups gered uit het dodingsstation". Ik moet wel zeggen dat er mensen zijn die het stickertje "dodingsstation" wel erg belangrijk vinden. En dat maakt mafklappers dan weer creatief.

Ja die ken ik ook    Die hielden de leuke buitenlandse teefjes wat langer zelf aan om er wat nestjes mee te fokken. Om de kosten te drukken. tuurlijk  Vertelde ook ooit een klant die daar zo'n pupje had gekocht, nee twee, broer en zus beetje shih tzu-achtig, boomertjes, toen helemaal in, dat ze zo dan toch de buitenlandse honden steunden.  Ze hadden moeders ook mogen kopen, maar dat vonden ze toch weer zozo.

[zurca]

Ik ken trouwens een "buitenlandse-wij-hebben-honden-uit-het-dodingsstation voor u" die zelf hondjes fokt. En die pups herplaatsen ze dan weer (voor 300 euro) onder het mom van "pups gered uit het dodingsstation". Ik moet wel zeggen dat er mensen zijn die het stickertje "dodingsstation" wel erg belangrijk vinden. En dat maakt mafklappers dan weer creatief.

Ja erg he?!!
Van mij mag er zeer zeker een instantie komen die heel kritisch kijkt naar de stichtingen die honden vanuit het buitenland bemiddelen.

[Cindy de Wolf]

Ik sluit me bij Zurca aan. En laat iedereen toch vrij in wat ze willen. Zelf val ik op een niet herleidbare kruising met allerlei kleuren. Maar dat is in NL bijna niet (meer) te krijgen. Juist omdat veel honden binnen/erf zitten. En als je al een kruising kan vinden is dat vaak toch 1 van 2 rashonden. Ik kan me dus heel goed indenken dat je hierom uitwijkt naar het buitenland. Wel ben ik van mening dat je, als je het doet, wel moet "kopen" bij een stichting die wat probeert te doen aan de problematiek. Dus voorlichting, castratie programma's etc etc.

Wij hebben hier alles rondlopen, 2 honden met stamboom, met zorg uitgekozen, 1hondje uit een NL asiel, 1 superleuke kruising bij de boer vandaan uit Veghel en 1 buitenlander. En eerlijk die uit het NL asiel EN uit Spanje zijn zo dankbaar. Zoiets moet je meemaken om te begrijpen wat ik bedoel. Ondanks dat over circa 6 weken hier weer een pup loopt van een erkende fokker met zorg uitgekozen is de kans bij mij levensgroot dat er over 5-7 jaar wel weer een asielhond komt en grote kans dat dat een buitenlander gaat worden.

De vergelijking met de broodfok die gaat volledig mank. De buitenlanders beslaan echt maar een paar procent.

[Sher]

Ik ken trouwens een "buitenlandse-wij-hebben-honden-uit-het-dodingsstation voor u" die zelf hondjes fokt. En die pups herplaatsen ze dan weer (voor 300 euro) onder het mom van "pups gered uit het dodingsstation". Ik moet wel zeggen dat er mensen zijn die het stickertje "dodingsstation" wel erg belangrijk vinden. En dat maakt mafklappers dan weer creatief.

Je hoort soms verhalen waarbij je de tranen spontaan in de ogen springen. Ik zou ook nooit zomaar met een stichting in zee gaan. Een heel leuke hond van de verkeerde stichting zou ik niet nemen, want ik weiger mee te werken aan het in stand houden van misstanden. Ook met een hond uit het buitenland is het dus zeker belangrijk om je in te lezen.

[keetje]

Mag je vragen hoor Lizzy
Er zijn zoveel honden die een goed thuis zoeken, ik zou daarom niet willen dat er voor mij een pup op de wereld wordt gezet. Ik heb niet specifiek de voorkeur voor een hond uit het buitenland, een volgende hond zou zomaar een herplaatser met stamboom kunnen zijn. 

Zo denk ik er dus ook over.
Maar ik zal wel altijd voor een bullterrier blijven gaan.

[pluk]

De voorbeelden die ik heb gezien van buitenlandse honden zijn divers. De ene stichting checkt volledig waar de hond terecht komt, de ander zet ze gewoon zomaar ergens neer in een gezin.
En dan krijg je de situatie waarbij mensen een leuk hondje zoeken voor de kinderen, een totaal getraumatiseerd hondje uit het buitenland hierheen halen. Met 0,0 begeleiding van de stichting vervolgens het beestje de eerste dagen direct meeslepen van hot naar her. In een prut tuigje en met een flexlijn. Vervolgens ontsnapt het beestje twee dagen achter elkaar door het tuigje door te bijten.
De tweede keer heeft het twee dagen geduurd voor we 'm uiteindelijk konden vangen. Ik heb een hond nog nooit zo bang gezien. 

Ik denk dat stichtingen heel goed moeten kijken of een hond wel geschikt is voor het leven in een druk land als Nederland en vervolgens moeten ze ook goed kijken bij welke mensen het terecht komt. Zijn dit mensen met inzicht in hondengedrag die aan de slag willen of zoeken ze een maatje voor de kinderen.

Als er hier een hond bij komt dan wordt misschien ook een buitenlands hondje, maar dan wel via een goede organisatie

[Lizzy]

De hele crux zit 'm volgens mij in het gemak waarmee mensen dieren aanschaffen.

Kind krijst om een konijn, moeder rijdt naar de dierenwinkel, koopt een konijn met hokkie en voerbakkie. Brenda en Eddie zien een leuke oh zo grappige Staffie op straat, rijden naar huis, doen ff www.marktplaats.nl en gaan de dag erop een leuke Staffie halen. Mieke ziet een leuke papegaai bij Dennis, loopt toevallig langs, en koopt er eentje. Een jonkie want die kun je nog leuk tam maken. Sjonnie heeft buren die hebben een hond gered uit een Spaans dodingsstation (en daar veel succes mee bij de buurt) dus Sjonnie komt thuis, goegelt op Spaans dodingsstation en gaat de zaterdag erop zijn Spaanse hond halen. Piet wil een Labrador. Hoeft geen papieren te hebben. Als ie maar lief is. Dus kloppen ze aan bij Klein Amerika in Hamond-Achel BE. Daar hebben ze ze nu in de aanbieding voor 300 euro en die is nog wel met voerbak en riempie.

En dit soort lui halen hun hond waar ze beschikbaar zijn en waar ze goedkoop zijn. En dit soort lui eindigen gewoon bijna altijd op adressen waar je niet moet zijn. Broodfokkers, rare stichtingen, fokkers-that-don't-give-a-flying-fuck. Adressen die niet pluis zijn. Waar dierenliefde gewoon niet op de prioriteitenlijst voor komt.

Maar als mensen wel van goede wil zijn en met zorg een hond uit zoeken, zal het mij 10000 keer een biet wezen waar de hond vandaan komt. Als het adres/organisatie maar fatsoenlijk is. En van mij hoeft iemand geen Staffie uit het NL asiel te adopteren omdat die nou eenmaal beschikbaar is, terwijl ze liever een Spaans hondje hebben. Is die Stafford zieliger? Heeft die meer recht op een baas? Ik zie dat nog steeds niet. Maar, ik heb dan ook niks met "Zie je die grens hier? Die grens verteld jou: dit is ons land en alles in eigen land eerst". Wat daar buiten gebeurd, kan niet boeien, al moeten de vluchtelingen massaal verdrinken, da's beter dan dat ze hier naar toe komen" (ik heb het serieus als reactie op het verdrinken van vluchtelingen zien staan). Ik vind grenzen sowieso een heel raar bedenksel van de mens

Ik word wel altijd een beetje vlekkerig als mensen zichzelf beter vinden dan anderen omdat zij een hond uit een dodingsstation hebben gehaald of hebben geadopteerd. En op mij neer kijken omdat ik graag een rashondenpup wil en geen zielige hond. Ik zou zeggen 'vrijheid blijheid'. Neem lekker de hond die je leuk vindt (OK, uitgezonderd dus de broodfok, daar moet gewoon niemand een hond kopen). Maar verder zou ik zeggen : vooral met je eigen zaken bemoeien (niet tegen TS hoor, maar in het algemeen).

[keetje]

Ik begrijp iets even niet, mag ik, ethisch gezien. alleen een hond uit het buitenland halen als er in Nederland een gebrek aan honden is?

[Anne in Zweden]

De hele crux zit 'm volgens mij in het gemak waarmee mensen dieren aanschaffen.

Ja! Ja! Ja! Helemaal hartstikke +!

Ik logeerde laatst nog bij een vriendin van me. Is absoluut geen dierenliefhebber, heeft er helemaal niets mee. Maar haar dochtertje (6) wilde een huisdier. Dat mocht van mama, maar dan iets wat buiten kon verblijven. Hou je over: kippen of konijnen. Mama voelde al aankomen dat zij de verzorging op zich moest gaan nemen, dus die opteerde voor kippen. Hup naar de kippenverkoper. Die raadde haar een of ander makkelijk te houden ras aan. Dat werd 'm niet, want dochtertje "wilde witte kippen". Drie stuks. Die had de kippenboer niet, dus werd het K3: een witte, een donkere en een rooie. In een hokkie ter grootte van een postzegel, "maar dat was tenminste nog betaalbaar". Ze is nu bezig de kipjes handtam te maken, zodat dochterlief ze kan oppakken om aan haar vriendinnetjes te laten zien.

Je snapt: ik heb de hele logeerpartij op m'n handen gezeten en vooral honderd keer gezegd dat ze op zijn minst een uitloopren moet maken voor die arme beestjes. Zodat ze in ieder geval overdag de benen even kunnen strekken. Maar of ik m'n vriendin heb kunnen overtuigen, weet ik niet, want ze wees me er een paar keer op dat de kipjes bij de boer waar ze ze gekocht had in nog veel kleinere kooitjes hadden gezeten.

Maar ja. Dochtertje wil, hè?