Ok, ben ik ben deze voormiddag in het ziekenhuis aan de monitor gaan hangen voor een half uur. De hartslag van de baby is een half uur gemonitord om er zeker van te zijn dat alles nog goed gaat daarbinnen. Zolang dat zo is, ga ik elke 2 dagen terug, maar is er geen reden om iets te gaan forceren. Tot max 10 dagen, dan wordt ik toch ten laatste ingeleid.
Alles was prima. Hij was wel een beetje actief en zelfs wat aan het wriemelen waardoor de hartslag soms even wegviel, maar dat was altijd maar heel eventjes en niets abnormaals te zien (of horen
).
Dat is wel, als je daar een half uur naar je baby's hartslag ligt te luisteren, mis je dat op het moment dat het afzetten. Net of hij plots niet meer daar is, maar dat is natuurlijk niet zo.
Net ook de dierenarts aan de lijn gehad.
Luis heeft gisteren nog wat gegeten en dat binnengehouden!
Niet meer overgegeven. Dat is toch al een hele verademing!
Bloed is getrokken, foto heeft hij (nog) niet genomen, omdat zijn buik eigenlijk geen vreemde gewaarwordingen heeft en de DA niet denkt daar veel op te zien. Als het bloed geen uitsluitsel biedt, zal die uiteraard wel nog genomen worden, want ik vind het wel een vreemd ziekteverloop en wil dan wel zeker zijn dat er geen vreemd voorwerp (of erger, gezwel of dergelijk) aanwezig is in zijn maag.
Maar goed, eerst maar eens de resultaten van het bloedonderzoek afwachten. Hopelijk krijgen we de meeste vanavond al binnen...
Misschien mag hij vanavond alweer naar huis, als hij relatief goed blijft, en dan van thuis uit verder kijken naar diagnose en behandeling. Hij is niet zo blij daar, uiteraard...
Luis is ook een enorme stresskip die absoluut niet tegen dwang kan (daar van dichtklapt en in paniek gaat), dus je kan je wel voorstellen dat hij daar nu zit te blazen en grommen in een hoekje van de schrik.
Dat doet hij zelfs bij mij als ik mijn stem iets te hard verhef of zo, dus in een vreemde omgeving, bij een vreemde man die steeds onaangename zaken doet... Dus naar huis komen, zal wel beter zijn voor zijn genezing...
