Barfplaats.nl

Lizzy schreef:Oh. En last but not least: ja, je maakt fouten tijdens de opvoeding en socialisatie van je pup. Omdat je mens bent. En dan kun je nog zoveel pups hebben grootgebracht, je krijgt er altijd wel weer een dat je denkt "f*ck, wat moet ik hier nou mee?". En je doet altijd wel iets waarvan je achteraf denkt "sh*t, dat had ik zo niet moeten doen". Nou, die dingen doe je dan bij je volgende pup weer anders/beter en dan maak je weer nieuwe fouten

Hahaha, dat dus.

Lizzy schreef:Een interessant artikel van Monique Bladder over socialisatie: http://www.moniquebladder.nl/socialisatie-valkuil/

Het is de laatste allinea van haar artikel waar ik in mijn eerste post op doelde:

Geef je pup de gelegenheid om informatie te verzamelen over de prikkel. Laat hem op afstand kijken en als hij naar de prikkel toe wil (en het is veilig!), ga je met hem mee. Wil hij dat niet, koppel dan het kijken op afstand aan iets leuks maar dwing hem niet naar de prikkel toe te gaan. Je pup heeft dus de controle!

Naar mijn idee is dit wat je kunt doen met honden als je niet op het directe contact zit te wachten. Gewoon van een afstandje goede associaties maken. En bij echt vreemde honden die jij niet in kan schatten, kan dat van heel ver zijn. En bij honden die je wel kent als "niet direct een bedreiging" van wandelingen door de wijk, kan het wat dichterbij. En juist met die situaties socialiseer je naar mijn mening véél beter, als wanneer je de pup maar met elke hond kennis wilt laten maken, zonder te weten of die honden daar wel zo geschikt voor zijn.

-Saskia- schreef:
Duidelijk beschreven. Toch ben ik het met één puntje niet eens:

Socialisatie is meer dan het blootstellen aan een prikkel! Zorg voor een goede associatie van je pup met de prikkel, door het te koppelen aan voer, spel of aandacht. In elk geval aan iets dat positief is voor je pup! Je kunt NOOIT teveel positieve associaties creëren met prikkels.


Dat kan in mijn ogen wel degelijk. Na de niet-zo-mensvriendelijke-Berner die ik heb gehad, heb ik Wodka over-gesocialiseerd op mensen. Die heeft als pup zoveel positieve associaties gekregen aan omgang met mensen dat ze die té leuk ging vinden. Mensen waren fantastisch, altijd en overal. Een mens, dat was het meest geweldige op aarde. Ook als die mensen haar niet zo geweldig vonden.

Op zich m'n taak volbracht, maar gekeken naar het zelfstandige, werkwillige individu dat Wodka bleek te zijn, had dat absoluut iets minder gemogen/gemoeten.

Denk je serieus dat als je haar minder op mensen had gesocialiseerd, dat ze dat dan minder had gedaan? Of zou haar individuele voorkeur al zo zijn dat ze ook zo fan van mensen zou zijn geweest als je haar veel minder daarop gesocialiseerd had?
En hoe dicht liggen socialisatiefouten bij opvoedingsfouten? Bij Oscar meende men op de hondenschool dat iedereen hem lekkers moest geven, omdat hij bang was van mensen. Gevolg: hij is nog steeds bang, maar duikt wel bij iedereen de jaszak in, want daarin zit koek. Iets wat naar mijn idee niets met een positieve associatie te maken heeft, maar alles met zo'n enorme vreetzak zijn dat je de angst voor heel even aan de kant zet.

Ik zie socialiseren als een eindig proces. Je hebt een individu met angsten en voorkeuren. Door socialiseren kun je prikkels ombuigen tot neutraal of leuk. Maar op een bepaald punt houdt dat op, het is geen stijgende lijn die eeuwig door blijft stijgen naar leuk-leuker-leukst-allerleukst-allerallerallerleukst enz.

Ik geloof persoonlijk niet dat je iets té leuk kan maken. Ik geloof wel dat het gedrag té kan worden. Want als je naar Wodka kijkt, heeft Wodka dan last van dat ze mensen naar jou idee té leuk vindt? Naar mijn mening niet. Terwijl een hond wel heel erg last heeft van de dingen die onder-gesocialiseerd zijn, dan is hij er bang van. En angst is iets waar de hond zelf last van heeft, maar iets héél (in onze ogen te) leuk vinden heeft de hond geen last van. Het zou frustratie kunnen veroorzaken in sommige situaties misschien, maar dat is ook weer secundair.

Kaela schreef: Denk je serieus dat als je haar minder op mensen had gesocialiseerd, dat ze dat dan minder had gedaan? Of zou haar individuele voorkeur al zo zijn dat ze ook zo fan van mensen zou zijn geweest als je haar veel minder daarop gesocialiseerd had?
En hoe dicht liggen socialisatiefouten bij opvoedingsfouten? Bij Oscar meende men op de hondenschool dat iedereen hem lekkers moest geven, omdat hij bang was van mensen. Gevolg: hij is nog steeds bang, maar duikt wel bij iedereen de jaszak in, want daarin zit koek. Iets wat naar mijn idee niets met een positieve associatie te maken heeft, maar alles met zo'n enorme vreetzak zijn dat je de angst voor heel even aan de kant zet.

Ja, dat denk ik serieus.
En of haar individuele voorkeur al zo 'over the top' zou zijn zonder deze (over)socialisatie, is natuurlijk koffiedik kijken en een hypothetisch alternatief scenario verzinnen. Waarom?
Ik heb het proces in haar begeleid en er voor gezorgd dat de positieve associatie dusdanig ingeprent werd als het gebeurd is. En dat had dus absoluut minder gemogen.

Ik begrijp niet zo goed wat je wilt zeggen?

Bedankt voor alle reacties!! Jacy is echt een super-hondje, luistert (wel eens) en is dol op mensen. Honden zijn gewoon lastig en ik baal dat wij tijdens zijn jeugd nooit geweten hebben wat we nu weten. Ik vind het bijvoorbeeld nog steeds frustrerend dat ik het voor mijn idee allemaal op tijd aan zag komen maar op de hondenschool werd het gebagatelliseerd met 'hij doet het tijdens de lest goed' (met hondjes die hij al vanaf puppycursus kent).
We zijn aan het denken over een nieuwe pup en ik ben zo bang om in dezelfde fouten te vallen, terwijl Jacy's opvoeding eigenlijk perfect was. Zijn socialisatie ook, als je nagaat dat het ruim 30 aanvallen van honden heeft gekost om hem van zijn padje af te krijgen... Ik wil, mocht ik weer een pup hebben, gewoon geen, maar dan ook echt GEEN contact met honden die ik niet ken.
Nu ga ik met kopje koffie jullie artikelen lezen

Kaela schreef: Ik geloof persoonlijk niet dat je iets té leuk kan maken. Ik geloof wel dat het gedrag té kan worden. Want als je naar Wodka kijkt, heeft Wodka dan last van dat ze mensen naar jou idee té leuk vindt? Naar mijn mening niet. Terwijl een hond wel heel erg last heeft van de dingen die onder-gesocialiseerd zijn, dan is hij er bang van. En angst is iets waar de hond zelf last van heeft, maar iets héél (in onze ogen te) leuk vinden heeft de hond geen last van. Het zou frustratie kunnen veroorzaken in sommige situaties misschien, maar dat is ook weer secundair.

Nog even deze: Ja, Wodka heeft daar last van (gehad). Want als jij mensen héél verschrikkelijk leuk vindt, en ingeprent hebt gekregen dat ze jou óók geweldig vinden en daar altijd iets lekkers of aandacht voor geven, is het heel frustrerend als je een mens tegenkomt die dat niét vindt. En geen aandacht wil geven en geen lekkers wil uitdelen. Sterker nog: Niets met je te maken wil hebben.

En waarom is secundaire frustratie, niet net zo goed frustratie en dus vervelend voor een hond?

-Saskia- schreef:Nog even deze: Ja, Wodka heeft daar last van (gehad). Want als jij mensen héél verschrikkelijk leuk vindt, en ingeprent hebt gekregen dat ze jou óók geweldig vinden en daar altijd iets lekkers of aandacht voor geven, is het heel frustrerend als je een mens tegenkomt die dat niét vindt. En geen aandacht wil geven en geen lekkers wil uitdelen. Sterker nog: Niets met je te maken wil hebben.

En waarom is secundaire frustratie, niet net zo goed frustratie en dus vervelend voor een hond?

Het verschil is, naar mijn mening, het volgende:

Te weinig socialisatie = angst (even zwart wit gesteld), dat is intern, ongeacht wat de omgeving doet. Daar heeft de hond dus altijd last van.

Te veel socialisatie = té leuk en geeft pas frustratie als de omgeving daar ongewenst op reageert. Bij elke mens die Wodka wél leuk vindt, heeft Wodka plezier en is ze gelukkig.

Daarnaast denk ik dat ook bij te veel socialisatie, je vervolgens nog heel veel kan (en moet) met opvoeding. Een stukje zelfbeheersing, grenzen leren. Daarmee voorkom je frustratie, want je kunt in veel gevallen best leren dat je iets heel erg leuk vindt, maar eventjes moet wachten of jezelf even moet beheersen. Niet in alle gevallen en niet bij elk individu, maar je kunt gemiddeld genomen een heel eind komen hiermee. Veel meer dan met angst, mijn ervaring is dat angst ontstaan uit te weinig socialisatie heel hardnekkig is.

Kaela schreef:Het verschil is, naar mijn mening, het volgende:

Te weinig socialisatie = angst (even zwart wit gesteld), dat is intern, ongeacht wat de omgeving doet. Daar heeft de hond dus altijd last van.

Te veel socialisatie = té leuk en geeft pas frustratie als de omgeving daar ongewenst op reageert. Bij elke mens die Wodka wél leuk vindt, heeft Wodka plezier en is ze gelukkig.

Daarnaast denk ik dat ook bij te veel socialisatie, je vervolgens nog heel veel kan (en moet) met opvoeding. Een stukje zelfbeheersing, grenzen leren. Daarmee voorkom je frustratie, want je kunt in veel gevallen best leren dat je iets heel erg leuk vindt, maar eventjes moet wachten of jezelf even moet beheersen. Niet in alle gevallen en niet bij elk individu, maar je kunt gemiddeld genomen een heel eind komen hiermee. Veel meer dan met angst, mijn ervaring is dat angst ontstaan uit te weinig socialisatie heel hardnekkig is.

Ja, helemaal eens. En dus lees (interpreteer) ik nu dat je het ook met mij eens bent dat er wel degelijk een vorm van te veel positieve associatie op een prikkel mogelijk is. Daar moet je inderdaad in de opvoeding iets mee. En dat is dus ook gebeurd. Het is volgens mij mijn taak als eigenaar om de frustratie bij over-socialisatie in goede banen te leiden. En ik ben van mening dat ik Wodka deze frustratie had kunnen besparen als ik de associatie op de prikkel bij haar iets minder positief had bekrachtigd.

Dus secundair of niet, doet er in mijn ogen weinig toe.

-Saskia- schreef:Ja, dat denk ik serieus.
En of haar individuele voorkeur al zo 'over the top' zou zijn zonder deze (over)socialisatie, is natuurlijk koffiedik kijken en een hypothetisch alternatief scenario verzinnen. Waarom?
Ik heb het proces in haar begeleid en er voor gezorgd dat de positieve associatie dusdanig ingeprent werd als het gebeurd is. En dat had dus absoluut minder gemogen.

Ik begrijp niet zo goed wat je wilt zeggen?

Nou, Monique stelt: je kunt NOOIT genoeg positieve associaties met een prikkel maken. Ik denk dat ze iets heel anders bedoeld als wat jij nu zegt met Wodka.

Stel je pup vindt iets eng. Bij socialiseren is het dus de bedoeling dat hij een positieve ervaring opdoet met dat wat hij eng vindt. Dus je gaat op ruime afstand zitten en je geeft je hond een voertje. Dat vindt je pup fijn, dus hij gaat de prikkel minder eng vinder. Op een bepaald punt vindt hij de prikkel niet eng meer. Wat Monique volgens mij bedoeld, is dat als je hond bij voertje nummer 10 de prikkel niet meer eng vindt, voertje nummer 11 niet té veel is. Je hoeft niet te stoppen bij voertje nummer 10, je mag gerust nog voertje nummer 11 tot en met 20 geven.

Ik denk (gebaseerd op alle lezingen, workshops en persoonlijke hulp die we van haar hebben gehad) dat zij dit zegt, omdat mensen vaak geneigd zijn te vroeg te stoppen. Heel veel mensen staan vrij negatief over voertjes geven en willen daar altijd zsm mee stoppen. Terwijl het bij associëren juist goed is om daar niet te zuinig mee te zijn, zodat de hond echt de tijd krijgt om de prikkel op een andere manier te ervaren.

Ikzelf denk dan ook dat wat jij té vindt bij Wodka, op een ander vlak ligt. Ik denk niet dat je door voertje 11 tot en met 20, de prikkel opeens helemaal wauw-fantastisch-te gek-geweldig maakt dat een hond daar frustratie van krijgt. Ik denk dat die frustratie pas komt, als de hond de prikkel van zichzelf al leuk vindt en er vervolgens te weinig is gedaan met grenzen en regels.
Misschien verduidelijk ik mijzelf hiermee: bij pups rennen we de voordeur uit naar het grasveld om ze zindelijk te maken. Worden ze groter, dan vinden we het vervelend dat ze ons de voordeur uitsleuren. Maar dat hebben we ze zelf geleerd, toen dat mocht om ze zindelijk te maken. Het door de voordeur sleuren is een vervelend neveneffect van een nuttig leerproces. Maar je kunt je pup ook prima zindelijk krijgen zonder ze je door de voordeur te laten sleuren. Namelijk door er iets eerder op te anticiperen en rustiger van huis te gaan, of ze bijvoorbeeld even tot het grasveldje te dragen.
En zo kun je ook anticiperen op regels en grenzen in je socialisatie. Ik wil graag dat je deze prikkels fantastisch leuk vindt, maar daarnaast wil ik ook dat je een aantal regels leert om er mee om te gaan. Dat voorkomt frustratie.

-Saskia- schreef:Ja, helemaal eens. En dus lees (interpreteer) ik nu dat je het ook met mij eens bent dat er wel degelijk een vorm van te veel positieve associatie op een prikkel mogelijk is. Daar moet je inderdaad in de opvoeding iets mee. En dat is dus ook gebeurd. Het is volgens mij mijn taak als eigenaar om de frustratie bij over-socialisatie in goede banen te leiden. En ik ben van mening dat ik Wodka deze frustratie had kunnen besparen als ik de associatie op de prikkel bij haar iets minder positief had bekrachtigd.

Dus secundair of niet, doet er in mijn ogen weinig toe.

Nee, ik denk niet dat er teveel positieve associatie op een prikkel mogelijk is. Ik denk niet dat je haar de frustratie had kunnen besparen door minder positief te bekrachtigen. Mijn andere post is denk ik ook wel antwoord op deze.

Voor mij maakt dat secundair wel uit. Maar daarover kunnen we van mening verschillen.

Fouten maak je toch wel erin. Want iedere hond is anders en dan kan zelfs per levensfase het een en ander verschillen. En ja soms zie je achteraf weer in had anders gemoeten ( achteraf is mooi wonen). En dan bij een volgende neem je die kennis mee maar toch had hetdaarbij weer anders gemoeten.
Wil niet zeggen dat alles mis gaat, alleen dingetjes blijf je houden. Het is ook voorjezelf leren leren en heel goed observeren etc.

Over honden die gek zijn op mensen, Kaio dachten we ook extra te moeten socialiseren met mensen en kinderen . Hij was er al dol op, maar toen nog doller . Jazeker dat was niet altijd goede socialisatie, veel te veel mensen jutten de hond ook nog extra op en bijna niemand kon hem als puppie weerstaan, maar goed toen dacht ik dat dat moest. ( nu weet ik wel beter) Nog steeds wil Kaio op straat aandacht van mensen, eerlijk is eerlijk krijgt meneer ook vaak. Met zijn 12 springt hij gelukkig minder snel . Voor wie het het lastigst was? Voor ons eigenlijk. En voor sommige anderen. Niet handig als je newfie bij iedereen zoiets heeft van ja leuk! Dat heeft ook wat moeite gekost om hem daar wat beheersing in te brengen.
Dus bij Maci opzettelijk minder gedaan, en ook niet reageren op aandacht vragende mensen, en dat is prima bevallen . Bij Fozzy ook minder gesocialiseerd met mensen en bij hem hadden we het dus wel meer moeten doen. Hij is gevoelig en weet heel slecht houding te geven en raakt opgewonden. Pas als ie mensen kent gaat ie zich weer wat op zijn gemak voelen. En als pup had ie dat niet pas bij pubertijd ontwikkeld.
Dus wel erg verschillend per hond. Dit is maar een voorbeeld.

Dus tja ik zou zeggen kunt beter kijken wat je hond nodig is en van daaruit bepalen wat je wel en niet zou moeten doen denk ik

Maar te veel positieve associatie kan niet? Vraag me af? Wrslijk niet als een hond angst heeft. Maar neem Kaio, aandacht van mensen, heel positieve associatie. Hij kreeg ook lekker veel aandacht. Hij was al blij en doordat hij ook nog eens aangehaald werd werd ie er nog blijer van. Was het de goede manier? Nee niet geheel. Maar voor hem toch wel telkens positief waardoor ie er nog verzotter op mensen werd. Heeft hij zelf er heel veel last van, nee en ja. Als we hem tegen moesten houden want niet iedereen is ervan gedient, dan had ie wel last ( en wij ook )
De prikkel mens was bij hem erg positief. Dus heb ook wel de neiging te zeggen dat het kan.
Ok ok voor hem is het niet super lastig heeft meer positiefs dan negatiefs, dus wat dat betreft klopt het wel weer. Hij weet ook heel goed met allelrei mensen te communiceren en voelt zich zelden 'bedreigd'. En ja voor eentje die hem niet leuk vinden 10 anderen wel weer, dus enige frustratie blijft niet lang hangen.
Het ligt er een beetje aan hoe je het opvat.

Maar goed dit lijkt me wel fijner dan een hond die bang is voor mensen

Kaela schreef:Nou, Monique stelt: je kunt NOOIT genoeg positieve associaties met een prikkel maken. Ik denk dat ze iets heel anders bedoeld als wat jij nu zegt met Wodka.

Stel je pup vindt iets eng. Bij socialiseren is het dus de bedoeling dat hij een positieve ervaring opdoet met dat wat hij eng vindt. Dus je gaat op ruime afstand zitten en je geeft je hond een voertje. Dat vindt je pup fijn, dus hij gaat de prikkel minder eng vinder. Op een bepaald punt vindt hij de prikkel niet eng meer. Wat Monique volgens mij bedoeld, is dat als je hond bij voertje nummer 10 de prikkel niet meer eng vindt, voertje nummer 11 niet té veel is. Je hoeft niet te stoppen bij voertje nummer 10, je mag gerust nog voertje nummer 11 tot en met 20 geven.

Ik denk (gebaseerd op alle lezingen, workshops en persoonlijke hulp die we van haar hebben gehad) dat zij dit zegt, omdat mensen vaak geneigd zijn te vroeg te stoppen. Heel veel mensen staan vrij negatief over voertjes geven en willen daar altijd zsm mee stoppen. Terwijl het bij associëren juist goed is om daar niet te zuinig mee te zijn, zodat de hond echt de tijd krijgt om de prikkel op een andere manier te ervaren.

Ikzelf denk dan ook dat wat jij té vindt bij Wodka, op een ander vlak ligt. Ik denk niet dat je door voertje 11 tot en met 20, de prikkel opeens helemaal wauw-fantastisch-te gek-geweldig maakt dat een hond daar frustratie van krijgt. Ik denk dat die frustratie pas komt, als de hond de prikkel van zichzelf al leuk vindt en er vervolgens te weinig is gedaan met grenzen en regels.
Misschien verduidelijk ik mijzelf hiermee: bij pups rennen we de voordeur uit naar het grasveld om ze zindelijk te maken. Worden ze groter, dan vinden we het vervelend dat ze ons de voordeur uitsleuren. Maar dat hebben we ze zelf geleerd, toen dat mocht om ze zindelijk te maken. Het door de voordeur sleuren is een vervelend neveneffect van een nuttig leerproces. Maar je kunt je pup ook prima zindelijk krijgen zonder ze je door de voordeur te laten sleuren. Namelijk door er iets eerder op te anticiperen en rustiger van huis te gaan, of ze bijvoorbeeld even tot het grasveldje te dragen.
En zo kun je ook anticiperen op regels en grenzen in je socialisatie. Ik wil graag dat je deze prikkels fantastisch leuk vindt, maar daarnaast wil ik ook dat je een aantal regels leert om er mee om te gaan. Dat voorkomt frustratie.

Het verschil zit hem volgens mij in het feit dat jij uitgaat van "té veel" als in "voertje 11 tot en met 20 op één associatie". Ik interpreteer het als in "in de socialisatie té veel aandacht op (het aantal) positieve associaties. Er had bij Wodka in de socialisatie ook best ruimte mogen zijn mensen die niet met aandacht of een voertje reageerden op haar aanwezigheid".

Het artikel in die zin van Monique (ongeacht hoeveel lezingen, workshops of persoonlijke hulp je van haar al dan niet hebt gehad) is dus voor meerdere interpretatie vatbaar. Dat doen we beide op een andere manier. Jij probeert mijn antwoord over Wodka in hele brede algemene zin naar "de hond" te trekken, dat probeer ik dus duidelijk juist niet. Ik kan alleen mijn eigen hond en haar gedrag beoordelen. Van de rest (ook die van jou) weet ik niets en heb ik dus geen mening.

Individueel hondengedrag is afhankelijk van zo ontzettend veel factoren, dat er eigenlijk maar heel zelden iets "algemeens" van te vinden is. Hoe graag we elkaar ook willen helpen met goede adviezen, is het geschreven woord over een onbekende hond in een onbekende situatie met onbekende eigenaren, voor mij een no go. Te veel aannames, te veel persoonlijke interpretaties, te veel veralgemeniseringen, te veel "onbekenden in de vergelijking". Vandaar dat ik eigenlijk altijd wegblijf uit dit soort topics.

-Saskia- schreef: Het artikel in die zin van Monique (ongeacht hoeveel lezingen, workshops of persoonlijke hulp je van haar al dan niet hebt gehad) is dus voor meerdere interpretatie vatbaar. Dat doen we beide op een andere manier. Jij probeert mijn antwoord over Wodka in hele brede algemene zin naar "de hond" te trekken, dat probeer ik dus duidelijk juist niet. Ik kan alleen mijn eigen hond en haar gedrag beoordelen. Van de rest (ook die van jou) weet ik niets en heb ik dus geen mening.

Nee dat probeer ik niet. Ik zeg dat te veel socialisatie naar mijn mening niet kan. Ik heb het dus over het concept socialiseren, niet over Wodka of over "de hond".

Fenixjuh schreef:Ik snap dat 'men' het kan, maar zou ik het kunnen? Ik wil geen tweede Jacy, dus ben ik nogal bang voor honden..
Stel ik koop een pup, uit een goed gesocialiseerd nest/fokker. Ik plaats pup bij mijn eigen (niet agressieve, maar wel duidelijke) hond. Hij corrigeert pups best, maar ik heb eens zo'n snap in mijn hand gehad en als ik jeuk heb krab ik mezelf harder dan hij zou bijten, echt een eerlijke 'correctie'. Het is een engel naar kleintjes toe en accepteert ondertussen meer van honden dan ik.
Mijn pup zou verder in contact komen met hondjes uit onze vriendenkring en op een hondencursus. En verder helemaal niet. Zou zo'n pup dan ondergesocialiseerd zijn? Of zou dit best kunnen?

Ik zou zeggen, gewoon zo doen en niets mis mee in mijn ogen. Ik doe namelijk bewust precies zo.
En als je pup naar cursus gaat en hondjes uit je vriendenkring ziet, is dat toch ruim en ruim voldoende?
Onze honden zien echt zelden een andere hond, komen ook zelden van het erf af ( nu hebben we wel de mazzel op een boerderij te wonen met een flinke tuin en daar zijn ze altijd aan het spelen enzo en doe veel zoek- en snuffelspelletjes in de tuin en ben met de Ttouch opleiding bezig en ze graag proefhond).
Ik loop nog wel af en toe in het bos met ze, maar dan belachelijk vroeg of op dagen wanneer er ( bijna ) niemand gaat lopen. En als ik wat tegenkom onder het wandelen, keer ik om of neem een andere route.
En ik merk dat ik veel relaxter ben tegenwoordig nu ik het zo doe en de honden daarom ook.
Wij gaan niet naar hondenschool en honden van vrienden zien ze ook nooit, en het zijn de meeste blije, enthousiaste ( niet stress enthousiast) en vriendelijkste honden die ik ken
Dus als je aangeeft naar school te gaan en honden van vrienden op bezoek krijgt, is dat volgens mij helemaal geen ondersocialisatie.

persoonlijk vind ik een hond die super enthousiast reageert op mensen niet echt een hond die het een positieve acosiatie vind, ik vind dat eerlijk gezegd meer een soort van stress gedrag en is het voorbij een positieve ervaring met mensen. de positieve ervaring naar mijn mening is niet het krijgen van voertjes van mensen maar het hebben van goed, gecontroleerd contact op een moment dat ze uitgenodigd worden.

Dus tot een bepaalde grens zijn het nog echt positieve situaties geweest. Ik vind datzelfde voor ongeveer 90% van de honden met een bal/frisbee/stok, ze zijn zo gefocused, gestressed eigenlijk en obsessief erop dat je het niet meer als een positief spel kan zien (daarnaast is de lichamelijke belasting ook niet positief) (verder vind ik een bal spel een spel tussen hond en bal). terwijl een hond die rustig wacht dat je zegt, ga maar zoeken, dus rustig en gecontroleerd die bal gaat apporteren is veel positiever bezig.
Dus je kan nooit teveel positieve dingen geven maar je moet wel de grens zien tussen positief en de keerzijde waar het eigenlijk niet als positief ervaren wordt maar we dat wel zo benoemen.
Mijn hond en balletjes is echt een probleem, dat had ik veels te laat gezien, maar nu ben ik het al maanden aan het ombuigen tot een positief spel tussen ons en hopelijk lukt dat ook.

Verder vind ik dat je stiekem wel een soort van voorsprong hebt als je een hond hebt die voor sommige dingen bangig is. Dit klinkt wat lullig maar deze hond kan je heel goed dapper maken. Een hond die altijd dapper is en inneens iets tegenkomt wat godsgruwelijk eng is, die heeft geen methode bedacht om er mee om te gaan en dan is de training ook veel moeilijker in tegenstelling tot een hond die alles met voorzichtheid benaderd, jou als veilige plek ervaart en op die manier snel hersteld.

Overprikkelen is ook zeker een gevaar, zeker met werkhonden die vooral het werkse leven gewend zijn (genetisch gezien) dus op een rustige boerderij oid. Mijn border was heel snel overprikkeld, ik deed eens in de 3 dagen een speciale activiteit met haar en gelukkig hyperde ze heel weinig. Het scheelt ook dat ik alleen ben en thuis geen impulsen zijn anders dan slaap en ik die rondloop maar voor sommige honden is een afgesloten bench dan weer echt een must.
kortom er is veel variatie tussen ras, karakter en leefomstandigheden om een eenduidig antwoord te geven natuurlijk. Uiteindelijk moet je doen wat goed voelt, ik had zoveel theorie in mijn hoofd toen ze als pup kwam, en enerzijds hielp me dat enorm maar anderzijds moest ik daar soms ook gewoon niets mee doen om gewoon met mijn gevoel mee te gaan.