de angst voor herhaling als je hond is aangevallen

[Kaela]

Dat zeg ik toch ook niet?
Als ik lees over angstzweet, trillen...dat gaat voor mij tever...Voor mij dan he, als ts ermee kan leven is dat verder prima.
Ik heb al jaren in angst geleefd door een burnout en wil dat gewoon niet meer. Als ik zoveel angst lees...ja dan zou ik voor therapie kiezen. Dat lees ik niet bij jou

Nee, maar bij mij is het inmiddels een hele tijd geleden dat ik een vervelend incident heb gehad en was het godzijdank altijd minder heftig als bij ts. Maar angstzweet en trillen heb ik ook als de situatie zich daarvoor leent. Als we de rottweiler loslopend tegen komen, dan raak ik in paniek. En dat is dan ook wat ik bedoel, daar doe je niets tegen. Want die hond wil Oscar aanvallen en we zitten dan in een situatie waarin hij dat direct kan doen, alle redenen om alle alarmbellen af te laten gaan.

Voor parelridder komt het ook wel goed, het heeft tijd nodig en goede ervaringen om weer vertrouwen van te krijgen. En net als ons allemaal tegenwoordig helaas, een beetje mazzel om geen enge ervaring meer op te doen.

[Hope]

Dat zeg ik toch ook niet?
Als ik lees over angstzweet, trillen...dat gaat voor mij tever...Voor mij dan he, als ts ermee kan leven is dat verder prima.
Ik heb al jaren in angst geleefd door een burnout en wil dat gewoon niet meer. Als ik zoveel angst lees...ja dan zou ik voor therapie kiezen. Dat lees ik niet bij jou

Ik schreef dat je het een eigenaar niet kwalijk kan nemen dat hij/zij in zijn broek poept van schrik, jij zette dat in een quote en zei dat je het daar niet mee eens was.

Maar hey, die eigenaar kan er niets aan doen dat die angst er is. Die kan er ook niets aan doen dat therapie misschien niets voor hem of haar is, dat het niet vergoed wordt, er geen tijd voor is of weet ik veel wat. Of dat het al zo vaak is voorgekomen dat je gewoon niet meer geloofd in het idee dat je ooit nog zonder schrik kan rondlopen.
Dat jij in therapie zou gaan, dat wil nog niet zeggen dat een ander dat ook zou doen. En mij ging het om de opmerking die eerder werd gemaakt dat je hond en baas een kans moet geven en niet meteen schrik moet hebben. Dat klinkt leuk en het is de waarheid als een koe, maar zo werkt het gewoon niet.

Na een aanval kost vertrouwen krijgen tijd. Of je dat nu op een bank bij een therapeut doet of zelf. En dat die eigenaar in de tussentijd peentjes staat te zweten, knikkende knieën heeft en hartkloppingen krijgt: daar ontkom je soms niet aan.

[Eef+Stippels]

en de laatste keer is dan behouden voor een echte knokpartij. Het is reeel om in je achterhoofd te hebben dat er knokpartijen van kunnen komen, maar niet reeel om in elke hond die je tegenkomt een moordmachine te zien.

Maar die ene knokpartij kan wel meteen de laatste zijn...
Toen wij aan honden begonnen had ik vol vertrouwen in de omgang van honden met elkaar, maar de kans bestaat gewoon dat twee honden elkaar treffen die elkaar niet moeten.

Het besef dat dat heel verkeerd af kan lopen kwam later. Yindra en Xindy hebben een keer knallende ruzie met elkaar gehad tot bloedens toe en ik kreeg ze met geen mogelijkheid uit elkaar...
En die twee woonden al jaren samen.

Tegenwoordig ontwijk ik daarom alle honden. Die van mij lopen wel los, maar als ik een andere hond zie dan lijn ik ze aan. Meestal doet de andere eigenaar dat dan ook. Ik wandel niet in losloopgebieden.

En eerlijk gezegd ben ik ook wel een beetje bang nu we een kleinere (en bange) hond hebben. Bella is 1 hap en weg... En ik weet uit ervaring dat angst vaak ook niet zo'n goed effect heeft op andere honden.

[Martine-Tom]

Maar die ene knokpartij kan wel meteen de laatste zijn...
Toen wij aan honden begonnen had ik vol vertrouwen in de omgang van honden met elkaar, maar de kans bestaat gewoon dat twee honden elkaar treffen die elkaar niet moeten.

Het besef dat dat heel verkeerd af kan lopen kwam later. Yindra en Xindy hebben een keer knallende ruzie met elkaar gehad tot bloedens toe en ik kreeg ze met geen mogelijkheid uit elkaar...
En die twee woonden al jaren samen.

Tegenwoordig ontwijk ik daarom alle honden. Die van mij lopen wel los, maar als ik een andere hond zie dan lijn ik ze aan. Meestal doet de andere eigenaar dat dan ook. Ik wandel niet in losloopgebieden.

En eerlijk gezegd ben ik ook wel een beetje bang nu we een kleinere (en bange) hond hebben. Bella is 1 hap en weg... En ik weet uit ervaring dat angst vaak ook niet zo'n goed effect heeft op andere honden.

Ja tell me about it, ik loop met 7 kilo hond, vrijwel elke andere hond die we tegenkomen kan hem van het leven beroven als ze zouden willen. Ik zie er ook het nut niet meer van in om Tom met grotere honden te laten spelen dus dat gebeurd sowieso al niet meer. En toch blijf ik mezelf dwingen te denken aan die 99x dat het goed gaat en niet die ene keer dat het wel eens heel fout kan gaan.
En ja dat is bewust mezelf trainen, dingen die voor mij te spannend zijn vermijd ik gewoon, dus dat is vrijwel elke vechthond en honden met een voor mij foute uitstraling (borders die gaan staren, daar hou ik neit van omdat het TOm angst aan jaagt) en verder blijf ik zo rustig mogelijk en onthoud ik hem niet van los lopen of contacten met andere honden. Daarmee zou ik hem tekort doen en mezelf ook, want met leuke eigenaren is het erg gezellig kletsen.

Ik schreef dat je het een eigenaar niet kwalijk kan nemen dat hij/zij in zijn broek poept van schrik, jij zette dat in een quote en zei dat je het daar niet mee eens was.

Ik zei dat ik dat niet wist. En dat ik denk dat je altijd een keus hebt, je kan bang blijven of je kan proberen er iets mee te doen. Je hebt altijd een keus. En dat er bepaalde situaties zijn waarbij de angst je naar de keel grijpt is volkomen logisch maar als dat elke hond in elke omstandigheid is...zo wil niemand leven denk ik.
Maar goed, jij lijkt niet te snappen wat ik wil zeggen dus ik laat het hierbij.

[Fenixjuh]

Als ik het idee heb dat Jacy reageert op een hond: Aanlijnen en indien nodig weglopen.
Als ik zelf bang ben voor een hond: Aanlijnen en indien nodig weglopen.
Jacy staat op plek 1, hij kan aangeven wat eng/teveel is, maar ik heb ook mijn 'recht' om bang te zijn voor honden. Jacy is bang voor zwarte honden of honden met de bouw van jachthonden, ik ben bang voor grote honden zoals rottweilers en cane corso's.

Zoals ik aangaf, op een gegeven moment 'slijt' het gevoel. Ik klap snel dicht en denk achteraf 'had ik maar....' en juist daardoor leer ik veel over een volgende situatie, dan heb ik in gedachten al die stappen doorlopen en kan ze ook uitvoeren. Als ik iets eng vind, kijk ik altijd meteen naar nek/grijpmogelijkheden. Zo ben ik ooit met mijn armen weid, in elke hand een hond, met mijn neus vol in het zand gegaan, wijf stond me uit te schelden dat ik niet in een losloopgebied hoor en met mijn poten van haar hond moest afblijven, vriendje gaf mij een knuffel dat ik voorkomen had dat 2 honden gingen vechten, en daar doe je het voor

[Parelridder]

Dat zeg ik toch ook niet?
Als ik lees over angstzweet, trillen...dat gaat voor mij tever...Voor mij dan he, als ts ermee kan leven is dat verder prima.
Ik heb al jaren in angst geleefd door een burnout en wil dat gewoon niet meer. Als ik zoveel angst lees...ja dan zou ik voor therapie kiezen. Dat lees ik niet bij jou

Angstzweet heb ik niet omschreven hoor (en nu al 2 keer benoemd zien worden, dus dat corrigeer ik toch maar even ) Wat ik wel omschreven heb zijn spierspanningen en een versnelde hartslag nadat ik minuten lang (alles bij elkaar misschien wel 10?) een aangelijnde naieve jonge hond had tegenover een los lopende, uitdagende Pitbull, zonder halsband of tuig, die afwissend zich richtte op mijn Jip en een labrador. Tegen de labrador had ze al herhaaldelijk een flinke zet gegeven met haar heupen. De 2 mensen en hun honden bij wie ik stond waren eveneens nerveus/bang. De eigenaar van de pit liep ver weg, ondernam niet meer dan vanaf daar eens te roepen, om tenslotte lachend zijn hond met en soort por-gebaren bij ons weg te manouvreren.
Ik had dit ook zonder de ervaring met de Sarplaninac eng gevonden, zoals mijn medecursisten zich ook angstig voelden. Ik stond heel hard mijn best te doen me kalm te gedragen, geen domme dingen te doen als Jip op tillen en zo. Zij stonden aanhoudend hardop te mopperen dat de eigenaar niet kwam, dat de hond geen halsband had, enz. Dus ook mensen zónder trauma op dit gebied voelden zich bedreigd, waren hard aan het werk de situatie alsjeblieft niet mis te laten gaan. Deze hond (dit ras en diens gedrag) zonder enige begeleiding en zonder steun van derden, zo lang en machteloos staand, steeds terug zien komen op mijn jonge hond af, dat gaf mij veel spanning. Dat zou het me sowieso gegeven hebben, net als mijn medecursisten, want er zijn te veel ervaringen met dit type honden tav omslaand gedrag en dan kun je helemaal niets. En de hond drong zich op verschillende manieren enorm op. Het niets kunnen tijdens geweld heb ik bovendien aan den lijve ondervonden, je maatje voor je ogen gedood zien worden. Dus de stress zal sindsdien bij mij nog hoger oplopen, maar dat ik angst had en dus ook lichamelijke reacties in de vorm van spierspanningen ene en versnelde hartslag.. Daar kan EMDR of andere trauma therapie helaas niets aan verhelpen, als het gaat om een werkelijk dreigende situatie.
Mijn angst tav de Rottweiler was ook groot. En ook daar had ik alle reden voor: ik heb heel slechte ervaringen met het ras en over soortgelijke agressieproblemen is ook zat in de media geweest. Maar alle gedrag van hond en eigenaar had mij al vóór de ontmoeting duidelijk gemaakt dat de hond een klassieke imponerende Rott-reu was én door de eigenaar als agressief werd beschouwd. Alle reden dus om me te pletter te schrikken toen mijn smurf met haar domme kop op hem af sjeeste. Maar toen de eigenaar geconcentreerd zijn hond observeerde, met beleid de situatie in banen leidde en met beheersing mijn hummel 'ving' om haar zo op afstand van zijn (stijf staande) hond te houden, gaf dat mij ook (tot op zekere hoogte) rust. Neemt niet weg dat het angstig was tot ik haar werkelijk bij hem weg had natuurlijk. Maar zoals gezegd, dat vind ik vanzelfsprekend. Het was nl ook een dreigende situatie, die hond beheerste zich vooralsnog in imponerende en strakke houding, hummel was ter plekke tot het besef gekomen dat ze 'een beetje dom' was geweest door om hem af te sjezen en de eigenaar bleef ijzig kalm (het type kalmte en concentratie waaruit je leest dat er geen reden voor kalmte is zeg maar..) maar het is natuurlijk pas 'goed afgelopen' als ze daar weg is!
En ja, dan flitst zeker door mijn hoofd/lijf de angst dat ze te grazen genomen wordt, einde oefening, want zij tov die enorme hond.. kansloos. Maar ook in die situatie is dat geen weg te therapieën angst, helaas.
In alle overige hond-hond contacten met onbekende honden denk ik wel in eerste instantie "Oh jee, een hond" (want dat heb ik overgehouden aan de aanslag op Daantje: de angst voor herhaling, het verlies van vertrouwen in dat er niks gebeurd, mijn vertrouwen wat Daantje bijna haar leven kostte zo veel schade opleverde). Maar met mijn hoofd weet dat het logischerwijze goed zal gaan of iig niet tot serieuze schade zal leiden, dus zoek ik als gezegd juist met regelmaat het 'risico' op dat Jip (dus niet Daantje, want dat kán stomweg nog niet tgv de schade) dat contact aan kan gaan. Zowel voor haar ervaringen als dat ik zelf daar ook verschrikkelijk van geniet. Als ze rond stormt met een leuke nieuwe vriendin, in plaats van het model apport af te maken. Of als ze verbouwereerd een boos hondje met rust laat om dan maar liever het apportje netjes af te maken.. Dát zijn de ervaringen die mij helpen te herstellen: de meeste andere honden zijn oké, niet perse alleen maar vriendelijk maar ook áls ze geïrriteerd zijn beheerst en correct. En dat zijn ook de ervaringen die mij leren vertrouwen dat Jip kan dealen met verschillend gedrag, dat ze goed kijkt naar de hond en verstandig reageert. Dat vertrouwen heb ik in mijn oudste 2 en daar speelt deze angst tav onbekende honden ontmoeten dan ook niet of nauwelijks bij, die zouden een hond zoals die Rottweiler nl niet opzoeken. Mijn angst zou er wél zijn in de situatie als met de pitbull, want dat was geen kwestie van negeren of vermijden: wij stonden aangelijnd, de pit liep onaangelijnd en zonder begeleiding. Daar was ik vóór 1 september al bang voor, maar dan sprak ik mezelf toe dat het met een sisser zou aflopen, sinds die dag weet ik dat die angst echt reëel is, dat het je écht kan overkomen dat je hond uit het niets wordt geslacht en dat je dan totaal niets kunt.. (en daarom is het gedrag van de eigenaar ook zo medebepalend voor de mate waarin ik bang ben: als ik er alleen voor sta ben ik kansloos/machteloos tov zo'n hond).
Dus ja, ik wil me héél graag veiliger voelen (lees: vertrouwen op dat mijn honden veilig zijn) maar ik heb geleerd dat ze helemaal niet zo veilig zijn als ik ons waande! dat ik ten onrechte vertrouwde op verantwoordelijk gedrag van andere eigenaren. Dat wat ik mezelf altijd zei, nl dat mensen met een agressief wakende hond vanzelfsprekend hun terrein voldoende degelijk afzetten om hun hond binnen te houden. En dat als een hond onaangelijnd loopt daar waar veel andere honden lopen dat dan - hoe eng dat beest ook lijkt - toch kennelijk wel goed gaat. Voor de zekerheid even naar de overkant van de straat en mijn hond geen contact laten maken deed ik wel, maar in de veronderstelling dat dit eigenlijk overbodig zou zijn als ik niet bang was, want ze lopen daar immers..?? En nu - na de Sarplaninac - ken ik de ervaringen van anderen in de wijk, van honden die wél werden aangevallen uit 't niets door dergelijke honden, het gebeurd dus wél! En nee, ik loop dus niet meer aan de overkant van de straat, mijn maatje afleidend, omdat het dan gewoon goed moet gaan. Ik passeer niet, ik loop anders/om. Ik heb Daantje in gevaar gebracht door te vertrouwen op dat mij onbekende mensen hun verantwoordelijkheid nemen ons niet in gevaar te brengen. Dat flik ik mijn kameraden nooit meer: als een hond 'niet pluis' is, als ras of gedrag aanleiding geeft rekening te houden met agressie, dan gaan we niet langs dat huis lopen en alleen indien voldoende aangelijnd passeren aan de overzijde van de weg.
Het is afschuwelijk dat het zo moet, maar het is helaas niet waar dat mensen die reden hebben veiligheidsmaatregelen te treffen om anderen tegen hun hond te beschermen dat voldoende en consequent doen. En als het mis gaat, écht mis gaat.. dat wil ik nóóit meer mee maken!
Van de niet reële angst/schrik hoop ik af te komen middels tijd/ervaring, het is nog heel vers en we zitten nog midden in de fysieke revalidatie, dus Daantje en ik hebben qua hond-hond contact nauwelijks iets gekund, alleen wat ik eerder al beschreef. En Jip, Jippie moet haar verstand ontwikkelen, maar vooralsnog geeft ze reden te vertrouwen dat dit goed gaat komen
Als ik zelf onvoldoende herstel langs deze weg probeer ik zéker of er toch middels EMDR meer bereikt kan worden, maar zoals gezegd is wat daarmee voor mij nu kan in deze situatie beperkt. En de irreële angst denk ik middels de met Jip ingeslagen weg wel (in belangrijke mate) te gaan overwinnen.
Ik zou willen dat er iets als EMDR voor Daantje is.. Die kampt met spanningsklachten tav open gaande tuinpoorten, ons achterop komende hardlopers.. Allemaal heel begrijpelijk, maar zó ver van wie ze is..! Maar gelukkig maakt ook zij nog steeds stapjes en ik hoop dat als ze weer een normaal leven op kan pakken - dus meer ontspanning en met de anderen mee - dat ook weer een zetje geven gaat. Buiten dat zoek ik nog steeds aktief woonruimte in en andere plaats, want hangt haar gevoel van veiligheid mede samen met waar ze loopt. We wonen 5 minuutjes wandelen van 'plaats delict' en het is duidelijk merkbaar dat ze die lokatie goed heeft ingeprent: herrie en geblaf wat hemelsbreed uit die richting komt veroorzaakt grote angstogen en stil staan. Vanuit een andere richting en zeker in een ander dorp kan ze er al veel beter mee dealen. Maar nogmaals, haar normale leven is ook nog niet begonnen, gewoon 'mee', deelname aan haar eigen groepje (zeker Merel zal ondanks haar eigen lijf Daantje steunen zodra ze ziet dat die daaraan behoefte heeft) en normale ontspanning i de vorm van lekker struinen en keten kan volgens mij goed gaan bijdragen aan verder herstel van haar vertrouwen.

[Parelridder]

Na een aanval kost vertrouwen krijgen tijd. Of je dat nu op een bank bij een therapeut doet of zelf. En dat die eigenaar in de tussentijd peentjes staat te zweten, knikkende knieën heeft en hartkloppingen krijgt: daar ontkom je soms niet aan.

Exact! Er is helaas(!!) geen wondermiddel die de ervaring uit wist. En die ervaring - de ontdekking dat mensen jouw leven in gevaar brengen gewoon midden in je woonwijk door hun normale verantwoordelijkheid niet te nemen, de wétenschap dat dit je echt kan gebeuren, aan den lijve ondervonden hebben dat je dan NIETS kunt - is nou juist een groot deel van de ellende. Het gaat niet om paniek voor iets wat niet is, maar over angst voor iets wat wél is..

[Parelridder]

Als ik het idee heb dat Jacy reageert op een hond: Aanlijnen en indien nodig weglopen.
Als ik zelf bang ben voor een hond: Aanlijnen en indien nodig weglopen.
Jacy staat op plek 1, hij kan aangeven wat eng/teveel is, maar ik heb ook mijn 'recht' om bang te zijn voor honden. Jacy is bang voor zwarte honden of honden met de bouw van jachthonden, ik ben bang voor grote honden zoals rottweilers en cane corso's. (...)

Met mijn 1e hond wilde ik graag dat hij voor geen enkele hond bang was en dus mocht hij van mij met iedereen spelen, wat hij graag wilde. Op een dag, bij was toen uit mijn hoofd 2 jaar oud, is hij uit het niets aangevallen door een Rottweiler reu. Wij hadden die hond niet gezien, mijn hond stond met z'n kont richting die hond. De Rott-reu kwam uit de verte aan stormen en klapte zo - ongezien- op mijn maatje. Die wierp zich in een reflex op de rug en werd vervolgens in zijn ballen gebeten. Deze aktie was voor deze reu niet nieuw, bleek later.
Ik deed de ervaring op dat bepaalde rassen met grote regelmaat zich agressief gedragen tov mijn honden. Vaak was het gericht tegen conflictvermijdende honden, bleef het beperkt tot wat patser-gedrag tegen honden uit dezelfde rasgroep, maar klapten ze er op als de hond nadrukkelijk het hoofd ging afwenden e.d. Mijn eerste honden hebben op dat gebied het eea mee gemaakt, zijn daar heel vaak spoedig van hersteld, maar hebben beiden op zeker moment 'een klap te veel' gekregen. En vanaf de 3e heb ik daarom besloten dat ik ze liever leer discrimineren vóór ze dat door ervaring gaan doen.
Een ras wat ik zelf niet meer vertrouw omdat ik door schade en schande wijzer geworden ben, daar laat ik liever mijn hond niet meer op af gaan. En als ze daarvan op den duur leren dat ik dat type niet pluis vind, waarop ze uit zichzelf naar mij toe komen bij het zien er van, prima! Vooralsnog is dit overigens niet gebeurd: Merel en Maartje hebben dat gedrag (het puur reageren op ras, ongeacht gedrag) alleen tov het ras waarmee ze ondanks mijn gewijzigde beleid afschuwelijke ervaringen mee op deden (herders). Wel heb ik het aantal slechte ervaringen er enorm mee terug gebracht in vergelijking met de tijd dat ik nog niet ontweek. Daantje heeft de discriminatie - tot de aanval door de Sarplaninac, wat ze daarna al dan niet weer gaat durven is nog afwachten - gedurende dus dik 3 jaar niet van ons overgenomen: M&M en ik vinden herders niet prettig, Daantje zag er desondanks geen kwaad in, kwam niet bij me lopen, geen stress.. En nu met Jip idem dito: als ze kans ziet stormt ze op een andere hond af, ongeacht mijn gevoelens over dat ras of exemplaar. Maar ik streef na dat ze goed gaat hier-komen en zo (net als Daantje deed) bepaalde rassen zal vermijden. En als Jip daar wel van leert discrimineren heb ik dat veel liever dan dat ze het gaat doen van ervaringen met agressief gedrag. We discrimineren allemaal en dat is soms maar goed ook: bepaalde types en bepaalde situaties zijn té vaak niet pluis. Dat moet je niet per individu of situatie uit proberen.. Donkere steegjes of afgelegen viaductjes in de nacht, met een 'vent' er in of een groepje opgeschoten knullen op brommers, daar ga je als meid-alleen niet in. Zou wel moeten kunnen, en het zal misschien probleemloos verlopen, maar je doet er gewoon verstandiger aan het niet te proberen. Die vorm van discriminatie bedoel ik.

[Eef+Stippels]

Ik vind het zo ontzettend verdrietig dat mensen met een onbetrouwbare hond er toch voor kiezen de hond steeds weer los te laten zodat ie opnieuw slachtoffers kan maken
Doe ze dan tenminste een muilkorf om zodat ernstige verwondingen worden voorkomen.

[Hope]

. Ik zei dat ik dat niet wist. En dat ik denk dat je altijd een keus hebt, je kan bang blijven of je kan proberen er iets mee te doen. Je hebt altijd een keus. En dat er bepaalde situaties zijn waarbij de angst je naar de keel grijpt is volkomen logisch maar als dat elke hond in elke omstandigheid is...zo wil niemand leven denk ik.
Maar goed, jij lijkt niet te snappen wat ik wil zeggen dus ik laat het hierbij.

Oh ik begrijp wel wat je zegt, en ik denk ook echt wel dat je een punt hebt. Wat ik bedoel te zeggen is dat er redenen kunnen zijn waarom een eigenaar (tijdelijk) heel bang is. Als je in therapie gaat komt dat omdat er iets niet lekker loopt, het probleem is er dan al. De angst bestaat al.
Die eigenaar kan moeilijk met zijn hond binnen blijven totdat de therapie erop zit.

Maar goed, er is nu wel genoeg over gezegd.

[Siberienne]

mag ik er toch nog wat over zeggen? Nou ja, of het nou mag of niet, ik doe het toch

Angst is een hele nuttige emotie. Voorzichtig zijn ook. Ik denk dat we allemaal wel eens momenten hebben gehad dat we bang waren dat er iets grondig mis zou gaan. Het neurologisch systeem dat dan aangeschakeld wordt bij mens en hond, is een van de meest primitieve van het brein, zodat je kan handelen. Vaak zonder erbij na te denken met een oerkracht.

Even een voorbeeld uit de oude doos: ik heb als kind ooit vast gezeten met mijn hoofd tussen de spijlen van de box en was totaal in paniek en overstuur. Toen mijn vader het zag, dacht hij niet maar handelde en heeft hij met blote handen de spijlen van de box uiteen gebogen. Hij was zicht echt rot geschrokken.
Dat ze daarna voorzichtiger waren met mij alleen laten in een box of bedje (ik was nogal mevrouw houdini en bleef niet graag ergens in liggen ) is logisch. Maar wat als mijn vader elke keer als hij een kind had horen huilen direct in de volledige "alerte fright flight fight" modus was geschoten? dat was niet prettig geweest.

EMDR bv (en andere vormen van trauma verwerking) gaat ook niet over vergeten. Waar dat over gaat is de ervaring als het ware verplaatsen van het primitieve, reactieve, emotionele brein naar dat deel van het brein dat een ervaring in een context kan plaatsen. waardoor je kan blijven denken, inschatten, relativeren.
Zodat - om nog maar een ander voorbeeld aan te halen - een oorlogsveteraan met PTSS bij het horen van vuurwerk nier volledig in de "actie-gevaar" modus springt en weer terug is op het moment van het trauma maar zich realiseert dat hij zich iets herinnert uit het verleden dat weliswaar nog steeds emoties oproept, maar dat hij weet dat het een herinnering is.

Tijd kan helpen met de overgang, maar het kenmerk van trauma patienten is dat ze niet uit de primitieve reflex komen. Dat ze hangen in het gevoel dat het originele trauma opriep en dat dus de emoties bij alles wat erop lijkt even heftig zijn. Dat het trauma altijd in het nu blijft gebeuren, nooit iets uit het verleden wordt. Dat is niet alleen onhandig - omdat het niet helpt als je overreageren in een situatie - maar ook doodvermoeiend omdat de alert knop nooit uit gaat (dat is ook meteen een verband met burnout trouwens).
Overigens is het risico dat een traumatische ervaring een trauma wordt, schijnbaar groter als het slachtoffer hulpeloos is of voelt.

Ik wil er nog wel bij zeggen dat het niet om goed of fout reageren gaat, of normaal of abnormaal. Het gaat mij er niet om er een waarde aan te hangen. Het gaat er denk ik vooral om om te kijken of ieder voor zich kijkt in hoeverre hij of zij de angst ervaart als een beperking en wat je ermee zou kunnen of willen doen. ik heb zelf in het afgelopen jaar mogen ervaren hoeveel opluchting het geeft als je een continu gevoel van "niet veilig zijn" en "ALTIJD in verhoogde staat van paraatheid verkeren" los kunt laten.
(herkenbaar Martine?)

[Kaela]

`Mooi verhaal Sibrienne, maar ik blijf er bij dat er wat teveel waarde wordt gehecht aan de dingen die hier gezegd worden.

Zowel Parelridder, als Hope, als ik, schieten niet bij elke hond volledig door in de paniek. Ja, er zijn dan angstgevoelens of hoe je het noemen wilt. Ik ervaar het eerder als schrikreactie. "Oh een hond getver! Oh nee, deze is wel oke/ver weg/aangelijnd". Ik vind dat niet zo dramatisch om over EMDR therapie te hoeven praten.

En dat Parelridden een stuk verder gaat in angstbeleving als er 10 minuten lang een stafford los om en in de groep aan het kloten is, dat lijkt me volkomen normaal. Ook dan vind ik dat niet zo dramatisch dat je het over therapie hoeft te hebben. Dat is gewoon een köt situatie die (bijna) iedereen eng of heel onprettig zo vinden en na afloop opgelucht ademhaalt.

Het is dan ook wat jij zegt "continu". Dat is niet wat ik proef bij de personen die hier aangeven bepaalde situaties als eng te ervaren en spreken over vertrouwen kwijtraken.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen therapie. Ik heb zelf het nut er van ervaren, ik ben de laatste die er tegen is. Ik vind het alleen een beetje gek dat wanneer mensen er voor kiezen om hier over hun angsten te praten (dat is ook al "iets er mee doen" he!) het gelijk nodig zou zijn in therapie te gaan. Ik krijg in ieder geval bij geen van de posts het gevoel dat therapie er een oplossing voor zou kunnen zijn. Maar goed, dat is mijn gevoel.

[Hope]

`Mooi verhaal Sibrienne, maar ik blijf er bij dat er wat teveel waarde wordt gehecht aan de dingen die hier gezegd worden.

Zowel Parelridder, als Hope, als ik, schieten niet bij elke hond volledig door in de paniek. Ja, er zijn dan angstgevoelens of hoe je het noemen wilt. Ik ervaar het eerder als schrikreactie. "Oh een hond getver! Oh nee, deze is wel oke/ver weg/aangelijnd". Ik vind dat niet zo dramatisch om over EMDR therapie te hoeven praten.

En dat Parelridden een stuk verder gaat in angstbeleving als er 10 minuten lang een stafford los om en in de groep aan het kloten is, dat lijkt me volkomen normaal. Ook dan vind ik dat niet zo dramatisch dat je het over therapie hoeft te hebben. Dat is gewoon een köt situatie die (bijna) iedereen eng of heel onprettig zo vinden en na afloop opgelucht ademhaalt.

Het is dan ook wat jij zegt "continu". Dat is niet wat ik proef bij de personen die hier aangeven bepaalde situaties als eng te ervaren en spreken over vertrouwen kwijtraken.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen therapie. Ik heb zelf het nut er van ervaren, ik ben de laatste die er tegen is. Ik vind het alleen een beetje gek dat wanneer mensen er voor kiezen om hier over hun angsten te praten (dat is ook al "iets er mee doen" he!) het gelijk nodig zou zijn in therapie te gaan. Ik krijg in ieder geval bij geen van de posts het gevoel dat therapie er een oplossing voor zou kunnen zijn. Maar goed, dat is mijn gevoel.

Dit is dus precies wat ik bedoel.
Ik heb ook niets tegen therapie, maar er is geen therapeut die mij kan wijsmaken dat ik niet bang hoef te zijn van bepaalde honden. Ik heb namelijk gezien wat er kan gebeuren, ik wéét dat mijn angst gegrond is.
Kan ik leuk EMDR gaan doen maar daarmee vind ik een Pitbull echt ineens niet een leuke, lieve, betrouwbare hond. Jammer maar helaas. De Pittbull is voor mij bewezen onbetrouwbaar. En voor anderen geldt dat voor herders, rottweilers of chiwafwafs.

[Siberienne]

1x is genoeg ..

[Siberienne]

`Mooi verhaal Sibrienne, maar ik blijf er bij dat er wat teveel waarde wordt gehecht aan de dingen die hier gezegd worden.

Zowel Parelridder, als Hope, als ik, schieten niet bij elke hond volledig door in de paniek. Ja, er zijn dan angstgevoelens of hoe je het noemen wilt. Ik ervaar het eerder als schrikreactie. "Oh een hond getver! Oh nee, deze is wel oke/ver weg/aangelijnd". Ik vind dat niet zo dramatisch om over EMDR therapie te hoeven praten.

En dat Parelridden een stuk verder gaat in angstbeleving als er 10 minuten lang een stafford los om en in de groep aan het kloten is, dat lijkt me volkomen normaal. Ook dan vind ik dat niet zo dramatisch dat je het over therapie hoeft te hebben. Dat is gewoon een köt situatie die (bijna) iedereen eng of heel onprettig zo vinden en na afloop opgelucht ademhaalt.

Het is dan ook wat jij zegt "continu". Dat is niet wat ik proef bij de personen die hier aangeven bepaalde situaties als eng te ervaren en spreken over vertrouwen kwijtraken.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen therapie. Ik heb zelf het nut er van ervaren, ik ben de laatste die er tegen is. Ik vind het alleen een beetje gek dat wanneer mensen er voor kiezen om hier over hun angsten te praten (dat is ook al "iets er mee doen" he!) het gelijk nodig zou zijn in therapie te gaan. Ik krijg in ieder geval bij geen van de posts het gevoel dat therapie er een oplossing voor zou kunnen zijn. Maar goed, dat is mijn gevoel.

ik zeg ook niet dat er iemand in therapie hoeft te gaan. Dat valt niet te beoordelen vanuit wat gezegd/geschreven wordt.

IK heb zelf bv een hevige kop-staart botsing gehad toen ik 3 weken mijn rijbewijs gehad (ik stond stil, de ander kwam met 80 per uur in mijn kofferbak duiken). Dat was best even slikken om weer te gaan rijden en nog steeds (nu 'tig jaar later) haat ik plakkers en vind ik het spannend als ik moet stoppen onverwacht vanwege een stremming op de weg en kijk ik regelmatig in mijn spiegel of de ander wel gaat stoppen. Dat is zo. Maar het remt me niet om de weg op te gaan.
ALs ik echter bij elke file, elke auto achter me in de stress zou schieten en dan ook nog eens zo op de auto achter me zou letten dat ik die voor me vergeet, dan zou het wel zinvol zijn om daar wat mee te doen.

Ik ben ook voorzichtig met andere honden, mijn vorige husky was pup toen hij werd gegrepen met forse mentale schade daarna, mijn huidige twee meneren zijn ook de naïviteit van "elke hond is gezellig' kwijt geraakt ergens onderweg. En dat komt waarschijnlijk deels ook door mijn reactie op andere honden (lang verhaal, ga ik hier nu niet helemaal doen).
Het nadeel is wel dat ze heel veel van mij oppikken: als ik het niet vertrouw, dan zij ook niet meer. Als ik bewust mijn lichaam losjes houd en een vrolijke stem opzet, lopen ze veel makkelijker mee door. Voorbeeld: Mijn vriend had op een gegeven moment de neiging om als hij een andere hond in de verte zag "uh ooh" te zeggen en dan schoot Janouk gelijk in de hyper alert modus, klaar om uit te gaan vallen. Dat soort zaken, daar kun je gewoon ook zelf aan werken. Ik heb hem dat woord verboden en dat scheelde wel ;-). Het grappige is trouwens dat door ontspannen te doen met je lijf, dat ook invloed heeft op je brein. Dus in die zin kan zingen, neuriën, zelf niet naar de andere hond staren etc ook helpen.

@Parelridder: ik heb trouwens 1 vraag: toen jullie daar stonden ongemakkelijk te zijn met de pitbull, heeft iemand van jullie overwogen om zijn hond even aan de ander over te dragen en er zelf tussen te stappen en de hond weg te sturen? Is geen kritiek, gewoon nieuwsgierigheid. Wij doen dat bv wel andere honden die loslopend op mijn meneren af komen: de ene houdt de honden vast, de ander gaat de interactie met de hond aan en stuurt die weg.
Ook interessant trouwens: als wij de hond "goedkeuren" komt er onmiddelijk meer ontspanning bij mijn honden. Als wij hem met boze stem wegsturen, willen ze ook nog wel even "meehelpen"
Overigens: honden die echt kwaad willen houd je zo niet weg hoor, die illusie heb ik niet. Maar wel de te opdringerige types waar mijn meneren nou eenmaal niet (meer) van houden...