Barfplaats.nl

Ik heb net het hele topic door gelezen en herken zo veel. Ook ik heb een hond die onzeker is en hierdoor van het minste of geringste overprikkeld is.
Hij was als pup bang voor mensen, auto's, honden. Eigenlijk alles wat in het dagelijks leven zo voorkomt. En ook ik ging met hem naar cursus in de hoop hem fatsoen bij te brengen. Vaak tranen met tuiten gehuild omdat ik me zo machteloos voelde. Heel veel privé lessen gehad bij diverse instructeurs wat allemaal niks uithaalde, veel geld kostte, en Bono werd er niet gelukkiger van. Uiteindelijk heb ik mezelf er bij neergelegd dat hij zo was en ben ik gestopt met cursus en ringtraining. Verder stopte ik met grote wandelingen maken en maakte ik altijd hetzelfde rondje.
Toen hij in mei zijn pezen scheurde en hij verplicht 8 weken in een ren lag, alleen er even uit mocht voor P & P, merkte ik dat hij meer ontspannen werd, gewoon omdat er geen prikkels waren die zijn emmer vol lieten lopen.
Nu zijn we zo ver dat hij redelijk ontspannen een rondje mee kan wandelen en veel kan snuffelen (dit komt oudje Balou ook goed uit). Als we een hond tegenkomen probeer ik de andere kant op te lopen of er met een bocht om heen te gaan. Als hij aan de lange lijn een andere hond op afstand ziet laat ik hem kijken, zeg helemaal niks, roep hem ook niet terug maar wacht tot hij zelf naar mij kijk en prijs hem dan de hemel in met veel beloning.
Thuis doe ik allerlei oefeningen met hem, zoals over krukjes heen lopen, op balansballen staan, en shapen met een clicker. Of snoepjes in het gras laten zoeken in de tuin. Gewoon om zijn zelfvertrouwen op te krikken.
Allemaal dingetjes die hij steeds leuker gaat vinden en die hem ook geestelijk moe maken. We zijn er nog lang niet, maar hebben in het afgelopen jaar wel veel bereikt samen. Ik kan gewoon langs mannen aflopen, mensen goedemorgen wensen zonder dat ie meteen denkt dat er een hond bij hoort, auto's, fietsers e.d. is ook geen probleem meer. Rennende kinderen moet ie toch altijd nog ff naar kijken (opwinding). Het enige waar hij nu nog van over de rooie gaat zijn honden, maar hij heeft in de tussentijd ook een paar vriendinnetjes waar hij lekker ff mee kan rennen en die spelen zoals het hoort. Als er op een gegeven moment toch gejaagd wordt stop ik het spel en ga naar huis.

Ik heb nu een cursus detectie speuren gevonden, bijna bij mij om de hoek waar we in januari mee gaan beginnen. Deze is binnen, zonder andere honden er bij (die zitten op hun beurt te wachten in de auto oid). Hij moet dan echt zijn neus gaan gebruiken, en ik denk dat dit ook veel rust brengt.


Ik heb ook altijd gedacht dat ik dit probleem alleen had, en veel mensen begrijpen niet dat ik hem niet weggedaan heb. Maar ik ben zo blij dat ik de schouders er onder gezet heb en voor hem gegaan ben. Want ondanks alles is het een hele leuke, vrolijke lieve schat.

Siberienne schreef:Ken je het boek ‘fired up frantic and freaked out? ‘ ik denk feest van herkenning heeft ook dezelfde benadering als van jou bij Atz. Ik kan het je mailen geloof ik, interesse stuur maar PB

Dit zou ik ook interessant vinden. Ik stuur je een pb.

Best erg dat zoveel mensen nog steeds het gevoel hebben dat ze de enige zijn. En dat dat gevoelens van onbegrip en schaamte oplevert. Terwijl er zo veel mensen zijn die hier tegenaan lopen.

We vragen in onze maatschappij ook wat van onze honden! Ze moeten lief zijn in huis, mogen niets kapot maken, moeten alleen kunnen zijn, moeten visite leuk vinden, moeten alle honden buiten maar leuk vinden, moeten overal mee naar toe kunnen en zich daar gedragen zoals wij dat logisch vinden, ze moeten mee naar de hondenschool en daar goede cijfers op hun diploma halen en dan elke sport die wij willen doen leuk vinden. En dat is gewoon niet realistisch.

Uiteindelijk is er maar 1 ding belangrijk, dat jij en je hond blij zijn met elkaar. En op welke manier maakt niet uit. Niets hoeft, niets hoort. Vind jullie eigen weg.

In dat kader sta ik te popelen om het boek "Suzie" te lezen, een verhaal over een witte herder die haar baasjes nogal voor uitdagingen stelt tijdens het opgroeien. Maar ergens ben ik nog wat huiverig om het te lezen, omdat ik bang ben dat het zoveel van Oscar oproept. Denk wel dat het een ontzettend leuk boek is, wat beantwoord aan deze gevoelens van "het gaat niet zoals het hoort te gaan"

Ja dat zie ik veel, die schaamte.
En dan uit schaamte maar gaan corrigeren want je moet wat.
Helpt ook niet dat er regelmatig iemand op TV die roept dat het dan allemaal aan de eigenaar ligt, dat je geen goede packleader bent ( was het maar zo simpel! Tuurlijk heb je invloed maar niet op die fiets) . En dan is de schaamte nog meer compleet.

En volgens mij gaat nooit iets zoals je het voor stelt, of zoals het " hoort" te gaan. Of zoals ik zou willen. Er gebeuren nou eenmaal veel dingen waar je geen invloed op hebt en daar moet je op een of andere manier mee leren omgaan. Zo ook als je hond(je) niet beantwoord aan het beeld vooraf. Dat hebben ze hier ook geen van en allen op hun eigen manier gedaan hoor

tt-tjes schreef:Dit zou ik ook interessant vinden. Ik stuur je een pb.

Gezien en geantwoord

Kaio schreef: Helpt ook niet dat er regelmatig iemand op TV die roept dat het dan allemaal aan de eigenaar ligt, dat je geen goede packleader bent ( was het maar zo simpel! Tuurlijk heb je invloed maar niet op die fiets) . En dan is de schaamte nog meer compleet

Het is nog veel erger als de fokker roept dat het aan jou ligt, dat je hem niet begrijpt en dat ie eerst volwassen moet worden.

……… heel verhaal getikt en weg…

Straks nog maar een keer proberen…