Barfplaats.nl

Horde 1 is genomen. Vriendin die liever niet bij inslapen wilde zijn heeft me achter op de motor naar het huis gebracht. Daar met verhuurmakelaar alles langs gelopen en getekend. Ik heb het huis opgemeten voor de vloerbedekking en overlegd wat mocht of niet mocht.

Sinds half uurtje weer thuis. Over uur komt vriendin en dat vind ik wel heel fijn. Op zich ben ik nog steeds akelig kalm maar heb al wel een paar dagen zo'n zwaard van Damocles gevoel.

Het is ook heel moeilijk, stapje voor stapje.
Echte rouw komt waarschijnlijk pas als je echt verhuisd bent, en alles weer wat rustiger wordt.

Ik heb zo'n 7 jaar geleden mijn lieve hond Teddy moeten laten gaan terwijl mijn andere hond toen hoogzwanger was van ons 1e (en enige) nestje. Het laten gaan was heel zwaar, mentaal was hij echt nog niet klaar met het leven maar lichamelijk was het op. Zijn lichaam kon niet meer. Met mijn verstand dat besluit moeten nemen, en afscheid van hem genomen.
Om eigenlijk meteen daarna me weer vol op mijn andere hond te storten, zij vroeg toen al mijn aandacht. Daarna de bevalling en het nestje. De knop moest om en we moesten door.
Pas toen de pups naar hun nieuwe huisjes waren, alles weer rustig werd en het normale leventje terug kwam, toen heb ik een paar dagen gehuild volgens mij. Toen was ik op, en kwam pas de echte rouw.

Neem het dag bij dag, rouw als je daar de behoefte voor voelt. Ze was al zo lang je maatje, jullie hebben zoveel meegemaakt.
Het is ook prima om door te pakken en lekker je energie in je nieuwe optrekje te steken. Gun jezelf de rust maar ook de leuke dingen en met de tijd komt het allemaal goed.

Sterkte!

Oh ja, dat klinkt bekend. Met Spot moesten we ook gewoon door. Pas met de rust kwamen de tranen.