Kruimel schreef:
De link doettutniet
ENOSTOSIS OF "GROEIPIJN"
A.T.C.N. CLUBBLAD 2001 NR. 3
Ze hebben hem Digger genoemd. Een forse, hoogblonde Golden Retriever reu, nu circa tien maanden oud. Digger omdat hij onmiddellijk bij zijn intrede in de familie diepe gaten begon te graven in de pas aangelegde tuin. En bij doet zijn naam eer aan: hij blijft het doen. Onze eerste conclusie was, toen Digger enkele maanden geleden kreupel ging lopen, dat hij zich geforceerd had hij het gaten graven. Hij was er altijd zo fanatiek mee bezig. Maar toen na enkele dagen de kreupelheid eerder erger dan beter werd en ook nog eens een achterpoot pijnlijk leek, is mij gevraagd om hem te onderzoeken.
Het eerste dat opviel was dat Digger niet zo maar een beetje kreupel liep. Hij ontlastte zelfs een van zijn pijnlijke benen. Hij gaf de indruk er behoorlijk veel last van te hebben. Hij was niet meer actief en probeerde lopen te vermijden. Behalve die pijnlijkheid, was ook opvallend dat er meerdere benen meededen. Later zagen we zelfs, dat de pijnlijkheid wisselde van het ene been naar het andere. Bij het onderzoek bleek dat Digger geen kik gaf hij het manipuleren van de gewrichten. Het probleem zat dus kennelijk niet in de gewrichten. Vooral hij het zachtjes drukken op de bovenarm en op het bovenbeen, piepte hij en likte mijn handen. Hij had geen 'verhoging'.
Drie verschijnselen bij een jonge hond: heftige pijn aan het been, pijnlijkheid bij druk op de lange pijpbeenderen en aantasting van meerdere benen. Dat is een sterke aanwijzing voor enostosis. Ter bevestiging van de diagnose maakten we een röntgenfoto. Daarop zagen we de typische plekken in het beenmerg van de betreffende benen, die kenmerkend zijn voor enostosis. Bovendien konden we aan de hand van de röntgenfoto's vaststellen dat alle gewrichten perfect waren.
Enostosis is wat wij in de kynologie bedoelen met 'Groeipijn'. Andere synoniemen zijn: panosteitis, juveniele osteomyelitis of fibreuse osteodystrofie. Het komt meestal voor bij reuen van middelgrote tot grote rassen en in de leeftijd van vijf tot achttien maanden. De Duitse Herder schijnt er gevoeliger voor te zijn. De oorzaak is niet bekend. Mogelijk is er sprake van een allergische beenmergontsteking.
De ziekte verloopt als volgt: acuut optredende kreupelheid aan één of meer benen. Meestal aan de voorbenen, maar het komt ook regelmatig aan de achterbenen voor. Soms wisselend aan verschillende benen. Dikwijls wordt het aangetaste been in het geheel niet belast. Het is erg pijnlijk dus. Vooral bij druk op de lange pijpbeenderen, zoals bovenarm, spaakbeen, bovenbeen of scheenbeen. Soms zien we geringe koorts.
Op de röntgenfoto vinden we verdichtingen (vlekken) in het beenmerg. In ernstige gevallen zien we een gebrek aan eetlust, depressie en vermagering. De duur van de ziekte kan variëren van enkele dagen tot weken, soms wel maanden. In slepende gevallen zien we een spieratrofie van het aangetaste been, iets dat we moeten zien te voorkomen. De diagnose wordt gesteld aan de hand van het typisch klinische beeld en de bevindingen op de röntgenfoto's.
In principe is enostosis een ziekte die vanzelf geneest. Maar vanwege de pijnlijkheid en de duur in een aantal gevallen, is er behoefte aan behandeling. Bij zo’n kreupelheid kun je niet werkeloos toezien. Bovendien is het van groot belang dat een hond tijdens de groei zijn bewegingsapparaat normaal gebruikt. Goed en voldoende gebruik van spieren en gewrichten is van essentieel belang voor een goede ontwikkeling. Onderontwikkeling van spieren en verkeerde belasting van gewrichten kunnen de ontwikkeling van een jonge honds zodanig storen, dat de hond de rest van zijn leven daarvan klachten houdt. Als bijvoorbeeld een hond door enostosis lang zijn achterbeen ontlast, treedt er een atrofie van de bilspieren aan de betreffende zijde op. Bilspieren zijn nodig voor een goede functie en dus voor een goede ontwikkeling van het heupgewricht. Te lang niet goed gebruiken van een achterpoot tijdens de groeifase kan oorzaak zijn van bijvoorbeeld een eenzijdige heupdysplasie.
De reguliere behandeling bestaat slechts uit ontstekingsremming en daardoor pijnstilling, maar beïnvloedt het genezingsproces niet. En toch hebben we ze hard nodig. Doelstelling van de behandeling is niet alleen om de hond van zijn verschrikkelijke pijn af te helpen, maar dus ook om daarmee ervoor te zorgen, dat hij zo snel mogelijk zijn been weer gaat belasten en gebruiken zoals het hoort om te voorkomen dat er onherstelbare ontwikkelingsstoornissen ontstaan. Er zijn in de reguliere diergeneeskunde twee mogelijkheden: NSAID's of Non Steroidal Anti Infiammatory Drug's en Corticosteroiden of Bijnierschors-hormonen. De meest bekende van de eerste groep zijn Rimadyl en Metacam; van de tweede groep Prednis(ol)on en Dexamethason. Beide geneesmiddelen hebben bijwerkingen. In elk geval moeten ze niet samen gegeven worden. Het is of het een of het ander. Samen geven betekent veel meer kans op bijwerkingen.
De NSAID's geven we in elk geval bij voorkeur na het eten. Zij kunnen namelijk het maagdarmslijmvlies beschadigen. Er zijn gevallen bekend waarbij NSAID's maagzweren veroorzaakt hebben. Gelukkig komt dit sporadisch voor. Er zijn daarentegen ook gevallen bekend, waarin honden langdurig deze middelen slikken zonder problemen. Een niet onbelangrijke bijwerking van NSAID’s is dat de bloedstolling vermindert. Dat kan heel lastig zijn bij een operatie. Advies is dan ook om enige tijd voor een operatie ermee te stoppen.
Corticosteroiden hebben een negatieve invloed op de weerstand, hormoonhuishouding en stofwisseling. Tijdens de kuur zien we hinderlijke honger en dorst. Bij langdurig gebruik treden er onomkeerbare storingen van de hormoonhuishouding op.
De homeopathie kan voor de enostosispatiënt veel betekenen. We hebben zeer positieve ervaringen met het homeopathische middel Mercurius vivus D6 bij de behandeling van enostosis. We hebben gezien dat we daarmee juist wel de genezing van enostosis kunnen bevorderen.
Met Digger gaat het inmiddels uitstekend. Eén kuurtje van drie weken Prednisolon, één week drie maal daags twee, één week twee maal daags twee, één week één maal daags twee tabletjes van vijf milligram. Tijdens de kuur ging het langzaam beter en aan het einde van het kuurtje was alles goed. Hij heeft gedurende de gehele periode ook Mercurius vivus D6 gehad. Of dat effect heeft gehad, weten we natuurlijk niet, omdat we ook andere medicijnen hebben verstrekt. Maar we hebben vele ervaringen met andere patiënten, waarbij corticosteroiden of NSAID's geen effect hadden en Mercurius vivus D6 op eigen krachten snel soelaas bood. Voor mij is zeker, dat we dankzij de homeopathie hij Digger met aanzienlijk minder reguliere middelen toe konden.
Homeopathisch dierenarts Atjo Westerhuis (Kennelgazet)
http://www.airedaleterrierclub.nl/nl/at ... rland.html