Barfplaats.nl

Heel veel sterkte toegewenst. Als het hart al slecht is dan zal ze een chemokuur waarschijnlijk inderdaad niet aankunnen. Probeer er nog een mooie tijd met haar van te maken!

Mijn eerste hond was een zwarte Newf en mijn tweede een bruintje.
Mijn zwarte is overleden aan hartfalen op 8.5 jarige leeftijd. Mijn bruintje aan lymfeklierkanker met 7.5 jaar.
Ik weet dus hoe je je moet voelen.
Mijn stelregel was en is nog steeds dat je altijd moet kijken naar je hond: vindt hij het leven nog leuk? Wat doe ik hem aan als ik dit of dat nog voor hem doe en wordt hij er beter van of rek ik het maar 1 maand.
Het is niet makkelijk maar je verstand gebruiken is in zo'n situatie beter voor de hond dan je gevoel volgen en hem zo lang mogelijk bij je te houden terwijl hij er zelf aan toe is om in blakende gezondheid te spelen in een mooie, groene wei ... Ik weet dat dit het allermoeilijkste is om over na te denken maar zet je hond voorop. Ik wens je dan ook heeeeel erg veel sterkte toe want dat kun je wel gebruiken.

Drijver schreef: Mijn eerste hond was een zwarte Newf en mijn tweede een bruintje.
Mijn zwarte is overleden aan hartfalen op 8.5 jarige leeftijd. Mijn bruintje aan lymfeklierkanker met 7.5 jaar.
Ik weet dus hoe je je moet voelen.
Mijn stelregel was en is nog steeds dat je altijd moet kijken naar je hond: vindt hij het leven nog leuk? Wat doe ik hem aan als ik dit of dat nog voor hem doe en wordt hij er beter van of rek ik het maar 1 maand.
Het is niet makkelijk maar je verstand gebruiken is in zo'n situatie beter voor de hond dan je gevoel volgen en hem zo lang mogelijk bij je te houden terwijl hij er zelf aan toe is om in blakende gezondheid te spelen in een mooie, groene wei ... Ik weet dat dit het allermoeilijkste is om over na te denken maar zet je hond voorop. Ik wens je dan ook heeeeel erg veel sterkte toe want dat kun je wel gebruiken.

Zoals ze nu is gaat het nog wel ze heeft nog wel wat plezier en eet haar kvv allemaal op.Ze is alleen zoooo moe.Ik laat haar doen wat ze leuk vind en eten wat ze lekker vind.en als de tijd er rijp voor is echt wel gaan.Vind haar nu nog te goed om afscheid te nemen.

Hoe is het nu? Gaat het nog een beetje met deze temperaturen?

We zijn de hele dag naar het strandje geweest.En dan loopt ze steeds eventjes het water in om af te koelen.Wil mijn man nog redden als ie te ver het water in gaat.Ze vind dat ik me zelf maar moet redden.Ze geniet nog met het kijken naar wie er allemaal nog meer komen zwemmen.Gisteren hadden we een bbq bij de buren we hadden haar thuis gelaten samen met een van mn herders.Maar na 10 minuten kwam ze er ook aan gesjokt en ging bij het vlees zitten wachten.Er waren kinderen aan het spelen met een bal.Eventjes later had zei de bal in de bek.En dan denk je weer het gaat nog wel.Maar zaterdag zat ik er helemaal door heen.ze was wat beroerd en had braakneigingen.En haar buik word echt dikker.Ze zit ook meer dan vroeger ik denk dat die buik haar in de weg zit met het liggen.We kijken per dag hoe het gaat.Ik vind dit heel moeilijk.De ene keer denk je het gaat zo niet meer en dan zie je weer dat ze nog wel lol heeft.Vanavond belde mn schoonzus nog die haar hond heeft het ook gehad en dat ging heel snel slechter.Achteraf had zij het te lang aangezien,omdat je de lat steeds verlegt.En dan denk ik weer zal ik morgen de dierenarts bellen.Daar worstel ik iedere dag mee.En niemand kan ons daarbij helpen.Gisteren hebben vrienden van ons al afscheid genomen.En nu ik dit schrijf rollen de tranen weer over mn wangen.Het was erg emotioneel.Maar dat krijg je als je zon grote persoonlijkheid in huis hebt.Maar daar weet jij zelf alles van.

Ivonne schreef: Hoe is het nu? Gaat het nog een beetje met deze temperaturen?

weet je de "mazzel" van Bas was inderdaad dat het inderdaad om iets accuuts ging. Ik had geen mogelijkheid om onbedoeld grenzen te verleggen. Ik heb het hier ook met de DA over gehad. Ik heb altijd gedacht dat ik Bas zou moeten laten gaan op het niet meer te stoppen pijn van arthrose en de daarbij horende aftakeling.... zij wees me er op dat je dan dus een langzaam proces krijgt van uitstellen, grenzen verleggen etc etc en dat je als de tijd daar is eigenlijk denkt dat je eerder had moeten stoppen..... en dat was voor Bas nu niet aan de orde en dat is achteraf bekeken ook wel heel fijn.

Ik weet het... een newf is een enorme hond, letterlijk en figuurlijk en het gemis zal enorm zijn maar blijf naar Kaya kijken! Hoe leuk heeft ze het echt als ze eigenlijk niet meer kan liggen en vooral maar blijft zitten dat is best vermoeiend. Je weet zelf ook dat een newf zich niet zomaar klein laat krijgen maar dat maakt het ook des te lastiger!

Bas bleef ook een blije hond, was enthousiast met iedereen die binnenkwam om afscheid te nemen.

Nogmaals ik wens je alle wijsheid in deze en doe waarvan jullie denken en voelen dat het goed is... 

We hebben met pijn in het hart besloten om Kaya te laten gaan.....

jantjehermien schreef: We hebben met pijn in het hart besloten om Kaya te laten gaan.....

ontzettend veel sterkte voor als het moment daar is. En moedig om dit besluit te nemen

Heel veel sterkte toegewenst.

jantjehermien schreef: We hebben met pijn in het hart besloten om Kaya te laten gaan.....

heel veel sterkte

pfff dat lijkt me het moeilijkste besluit van de wereld.

Heel veel sterkte 

sterkte...

tranen met tuiten hier
heb al 2 keer een newf moeten laten gaan
het moment bepalen, van laten gaan is zo moeilijk
juist, omdat newfs zulke harde bikkels zijn
je bent gauw geneigd, het te ver door te laten gaan
toch weet ik, je weet het, als de tijd daar is
je kent je lieverd als geen ander
met mijn laatste newf, heb ik het verkeerd ingeschat
mede door toedoen van de toenmalige DA
heb het er nu nog moeilijk mee

meisje, ik wens jou heel veel sterkte
het verlies zal ondraaglijk zijn, maar je doet het voor de hond
hoop, dat je het thuis laat doen, lekker in haar eigen omgeving,
met de mensen waar ze van houd

heel veel sterkte, en kracht voor jullie gewenst
ik zal aan jullie denken,  :-*voor jou,

coby

Het blijft moeilijk. Onze eerste hond is hier ook aan overleden. Na een lymfklierbiopt is de diagnose gesteld. Met prednison heeft zij nog een bijna een jaar een mooie tijd gehad. Wij hadden dezelfde instelling: Zolang als zij nog plezier heeft laten we haar bij ons blijven.
Toen van de ene op de andere dag werd zij benauwd. De lymfklieren rond haar luchtpijp waren opgezwollen. Toen hebben we haar laten inslapen. Dat was erg verdrietig,maar we hadden geen andere keuze. Het is al lang geleden maar het is nog allemaal zo helder. Dit is zo moeilijk. Ik weet zeker dat jullie het goede moment zullen kiezen. Ik wens jullie er erg veel sterkte mee.
Groetjes Liliane,Zita en Lotje.

jantjehermien schreef: We hebben met pijn in het hart besloten om Kaya te laten gaan.....

Heel veel sterkte straks. Volgens mij belde jij de da toen ik daar zat, ik moest in ieder geval meteen aan jou denken. Een moedige beslissing. Ik hoop dat ze rustig vertrekt.