Barfplaats.nl

Binno schreef: Dat soort aanvallen heb ik bij Shiba, mijn labje van toen 14, ook ongeveer gezien, behalve de stijve nek dan.
Zwijmelen, neervallen, geen stuipen maar wel ogen die heen en weer flitsten, hij was nog wel min of meer bij kennis, maar je zag wel de angst. Na een paar minuten was het weer over.
Het gebeurde meestal nadat hij uit de tuin weer naar binnen kwam, hij moest dan een trap doen en alhoewel we hem daarbij hielpen, was dat voor hem door zijn erg verzwakte achterhand toch al een te grote inspanning .
Shiba had toen al een tijdje een niertumor met uitzaaiingen, ondertussen was ook de lever al aangetast.
De DA dacht aan hersenbloedinkjes of zuurstoftekort maar we hebben nooit zeker geweten wat de oorzaak was.
Misschien ook wel al een uitzaaiing naar zijn hersenen.
Met prednison, ja op een bepaald ogenblik heb je niet veel keuze meer, zijn die aanvallen zo goed als weggebleven. Tot tja... 
Ik wil je heel veel sterkte wensen, en ik duim dat het bij deze ene aanval blijft.
Je schrikt je die eerste keer echt wezenloos en tegelijk voel je je zo machteloos omdat je niks kan doen, heel moeilijk.
Ik bleef er dan bij om hem gerust te stellen, maar meer kon ik niet doen.
Dikke dikke knuffel voor Gitte!