Barfplaats.nl

Een breakstick is imo heel gevaarlijk om bij een vreemde hond te gebruiken. bij een pittbull heb je misschien nog een kans dat je er zonder kleerscheuren vanaf komt, maar bij de meeste andere rassen mag je dat wel vergeten denk ik. Als die dingen stevig genoeg zijn kan het misschien wel helpen om de hond te wurgen tot die out is door het tussen de halsband te steken en te draaien.

Martine-Tom schreef:en dan nog beweren ze dat de kaken niet op slot gaan dit is in elk geval wat ik daarmee bedoel. Alle gevechten die ik tot nu toe meegemaakt heb (lab, herder en wat klein grut) gaan er toch echt anders aan toe. Bijten, loslaten en weer opnieuw grijpen. Tussen de beten door als ze opnieuw willen grijpen kans gezien om in elk geval 1 vd 2 er tussen uit te sleuren. Gaat je bij deze honden echt niet lukken.

Met dat fabeltje van de kaken die op slot gaan wordt bedoelt dat ze niet kunnen lossen omdat ze simpelweg hun mond niet meer kunnen open doen. Natuurlijk reinste onzin. Dat er pitt's zijn die niet lossen omdat ze niet willen klopt natuurlijk wel

frodo quin schreef:Met dat fabeltje van de kaken die op slot gaan wordt bedoelt dat ze niet kunnen lossen omdat ze simpelweg hun mond niet meer kunnen open doen. Natuurlijk reinste onzin. Dat er pitt's zijn die niet lossen omdat ze niet willen klopt natuurlijk wel

Dat is ervan gemaakt idd. Kaakslot heeft voor mij altijd betekend wat je in het filmpje ziet. Bijten en vasthouden. En de eerste vechthond die uit zichzelf lost moet ik nog tegenkomen. Is simpelweg waar ze op gefokt zijn. Bijten en vasthouden.

frodo quin schreef:Met dat fabeltje van de kaken die op slot gaan wordt bedoelt dat ze niet kunnen lossen omdat ze simpelweg hun mond niet meer kunnen open doen. Natuurlijk reinste onzin. Dat er pitt's zijn die niet lossen omdat ze niet willen klopt natuurlijk wel

Plus dat ze echt enórm sterk zijn in de kaken, vergis je niet. Dat word ook wel bedoeld met "op slot", dat je ze gewoon de bek niet openkrijgt als ze dat niet willen. Wel met een stick, maar zonder niet.

Martine-Tom schreef:Dat is ervan gemaakt idd. Kaakslot heeft voor mij altijd betekend wat je in het filmpje ziet. Bijten en vasthouden. En de eerste vechthond die uit zichzelf lost moet ik nog tegenkomen. Is simpelweg waar ze op gefokt zijn. Bijten en vasthouden.

Lichamelijk zullen ze wel kunnen lossen maar tussen de oren willen ze niet. Zoek maar een willekeurig filmpje op. Bijten, vasthouden, schudden en scheuren.

Die breakstick gaat ook niet bij andere rassen werken. Die is voor klapkaken. Met zo'n Sarplaninac weet ik niet wat je het beste in kunt zetten. Of een Rottweier. Echt, geen idee. Als die doorgedraaid zijn ben je ook gewoon erger dan de lul, dat blijkt ook uit dit drama met Daantje.

Lizzy schreef:Die breakstick gaat ook niet bij andere rassen werken. Die is voor klapkaken. Met zo'n Sarplaninac weet ik niet wat je het beste in kunt zetten. Of een Rottweier. Echt, geen idee. Als die doorgedraaid zijn ben je ook gewoon erger dan de lul, dat blijkt ook uit dit drama met Daantje.

Of het haalbaar is is een tweede maar ik denk dat je enige kans is de aanvaller op 1 of andere wijze vast te hebben en je eigen hond los te gooien. Ik heb hier al eens bedacht om tom bovenop een bestelbus of schuurtje te gooien.

Martine-Tom schreef:Of het haalbaar is is een tweede maar ik denk dat je enige kans is de aanvaller op 1 of andere wijze vast te hebben en je eigen hond los te gooien. Ik heb hier al eens bedacht om tom bovenop een bestelbus of schuurtje te gooien.

Ja, die zijn ook lekker voorhanden in het bos

Lizzy schreef:Ja, die zijn ook lekker voorhanden in het bos

Nee
Ik kom ze vooral in de wijk tegen dus dan lukt dat nog wel.

Martine-Tom schreef:Of het haalbaar is is een tweede maar ik denk dat je enige kans is de aanvaller op 1 of andere wijze vast te hebben en je eigen hond los te gooien. Ik heb hier al eens bedacht om tom bovenop een bestelbus of schuurtje te gooien.

Niet elke hond rent weg. Nelson heb ik ook losgegooid. Toen die bullebak hem losliet wat hij zó van de kaart dat hij bleef liggen. Hij wist gewoon niet wat hij moest doen, of het was een soort shock of zo. In elk geval lag hij en kwam hij niet in beweging.

Hope schreef:Niet elke hond rent weg. Nelson heb ik ook losgegooid. Toen die bullebak hem losliet wat hij zó van de kaart dat hij bleef liggen. Hij wist gewoon niet wat hij moest doen, of het was een soort shock of zo. In elk geval lag hij en kwam hij niet in beweging.

Nee dat klopt, maar iig raken riemen dan niet verstrikt waarover je struikeld ofzo. Tom rent ook niet weg

frodo quin schreef:Ik schrik er niet van dat Daantje zo bang is buiten. Het is ook niet raar als iemand je heeft proberen vermoorden en het nog bijna gelukt is ook. Zoiets is heel moeilijk om te boven te komen en vergt veel tijd en natuurlijk ook een goede aanpak, maar ik heb het idee dat je goed bezig bent. Ik hoop met je mee dat ze hier ooit echt over geraakt. Is ze thuis wel echt op haar gemak?

Niet 100% maar wel voor een belangrijk deel.
Aanvankelijk was ze zo gestressed dat ze súper opgewonden was als Merel of Maartje passeerden (die zitten ivm de open wonden in de andere helft van de woonkamer, middels een hek gescheiden van Daantje). Nou is Daantje normaal gesproken zonder twijfel de kalmste van het stel en er is onderling nóóit irritatie, niet omdat niemand ooit irritant doet maar omdat ze elkaars grappen en streken moeiteloos verdragen. Opvallend was dus dat Daantje nu toe gemopperd werd door Merel (nóóit eerder gedaan tov haar huisgenootjes) en Maartje nav Daantjes drukte niet in speelstand schoot. Die mate van opwinding is gedaald en Merels gemopper tijdens passeren is daarmee ook opgehouden. Nu ze iets kalmer is, laat ik Merel en Maartje ook weer soms bij Daantje (fris gewassen ) en ook dat leidde tot gedrag wat ik niet eerder zag: Daantje kroop helemaal tegen Maartje aan en ging slapen met haar neus in diens vacht en de beide voorpoten over Maartjes dijen (de open wonden dicht tegen Maartje aan, maar dat vond ik even ondergeschikt). Daantje lag áltijd, van pup af aan, graag zelfstandig. Graag samen, maar om te dutten geen lepeltje-lepetje-ligger zeg maar. En nu zoekt ze het juist actief op.. Met Merel ligt ze altijd graag te zoenen, elkaar eindeloos de bek likken, Flatcoated trekje En dat is meteen hervat en vinden ze super ontspannend. Het deed goed dat ze die steun heeft, haar vriendinnen die geen benul hebben wat er gebeurd is, maar natuurlijk de wonen hebben opgemerkt, de bijzondere situatie, mijn bezorgdheid, het beneden slapen.. En dat ze er dan zo 'zijn' voor onze Daantje, zich vanzelf zo aanpassen aan wat zij nodig heeft, dat ontroert me enorm.
Wat op valt is dat als we hondengeblaf horen, Daantje daarvan stress heeft, ook in huis. En dat was nou juist iets waar zij nóóit acht op sloeg. Merel en Maartje kunnen er op reageren als het erg aan houdt, Daantje kwam dan alleen verwonderd kijken naar haar kameraden "staan jullie te blaffen..??" En dan weer lekker gaan relaxen, want gen benul waar ze zich druk om maken. En nu is het Daan die na 1 blafje ergens buiten (met de open ramen goed hoorbaar natuurlijk) meteen overeind zit, onrustig naar buiten kijkend.
Ik zappte onlangs langs Cesar Milan, waar en hoop geblaf te horen was en bedacht dat ik het langs die weg misschien tzt wat kan trainen, want ook daarop gingen Daantjes oren nu omhoog. M&M reageren 0,0 op geblaf en - niet onbelangrijk - Daantje keek na de 1e schrik nadrukkelijk naar haar kameraden, hield ze even in de gaten en stelde vast dat die werkelijk geen sjoege gaven, waarna ze zelf ook weer iets ontspande. Dus misschien kunnen we middels geblaf op tv (waarvan ik volume, duur en alles natuurlijk kan regelen) mbv M&M Daantje weer rustig wennen aan dat blaffen 'niks' is. Dat is natuurlijk een hoog streven, is niet op een achternamiddag voor elkaar, maar als ze iig minder schrikt er van en op termijn misschien wel haar eigen kalmte er over terug vindt.. dat zou ik haar zo gunnen!

Maar goed, voor wat betreft het gevoel van veiligheid binnenshuis: dat is goed, zo lang er geen onbekend geblaf binnen dringt.

Arme Daantje, hopelijk komt ze er weer helemaal bovenop.

Als aanvulling op de tips die al gegeven zijn, de achterhand van de hond optillen, zodat hij geen kracht meer kan zetten, dus niet kan trekken of scheuren aan de andere hond, wat naast verwondingen ook bevrediging geeft aan de bijtende hond. En ga er vanuit dat het even duurt. Ik heb hier aardig wat serieuze gevechten aan de hand gehad. Ik raak er niet meer warm of koud van, maar het kan dus echt een tijdje duren voordat de hond die vast heeft loslaat. Niet ongeduldig worden. En als je alleen bent, zodra de hond loslaat naar achteren trekken (als je hem vast hebt bij zijn middel en zijn achterpoten van de grond hebt opgetild is dat heel makkelijk. Oefen het maar bij je eigen hond.) en met je ene voet de andere hond op afstand houden, zodat ze niet weer beginnen.

Van mij mogen vechthonden en dit soort erf/waakhonden verboden worden, of op zijn minst verplicht gemuilkorfd. En al dat geneuzel over dat het ras de dupe is van mensen die het verkeerd doen, die mensen gaan er altijd zijn, bij elk ras. Maar daar hoeven honden onderling niet de dupe van te worden.

Boeffie Blafmans schreef:Arme Daantje, hopelijk komt ze er weer helemaal bovenop.

Als aanvulling op de tips die al gegeven zijn, de achterhand van de hond optillen, zodat hij geen kracht meer kan zetten, dus niet kan trekken of scheuren aan de andere hond, wat naast verwondingen ook bevrediging geeft aan de bijtende hond. En ga er vanuit dat het even duurt. Ik heb hier aardig wat serieuze gevechten aan de hand gehad. Ik raak er niet meer warm of koud van, maar het kan dus echt een tijdje duren voordat de hond die vast heeft loslaat. Niet ongeduldig worden. En als je alleen bent, zodra de hond loslaat naar achteren trekken (als je hem vast hebt bij zijn middel en zijn achterpoten van de grond hebt opgetild is dat heel makkelijk. Oefen het maar bij je eigen hond.) en met je ene voet de andere hond op afstand houden, zodat ze niet weer beginnen.

Van mij mogen vechthonden en dit soort erf/waakhonden verboden worden, of op zijn minst verplicht gemuilkorfd. En al dat geneuzel over dat het ras de dupe is van mensen die het verkeerd doen, die mensen gaan er altijd zijn, bij elk ras. Maar daar hoeven honden onderling niet de dupe van te worden.

Ik ben echt verbaasd door je bericht.
Niet ongeduldig worden? Het duurt wel even? Een hond optillen aan de achterpoten zodat hij niet kan schudden?

Maar echt, niet ongeduldig worden
Een gevecht met een hond die zijn slachtoffer dood wil hebben gaat ontzettend vlug en loopt ook heel snel uit de hand. Je kan niet geduldig de hond aan zijn achterpoten vasthouden tot hij loslaat. Zo'n hond schud en scheurt en daarbij kunnen er razendsnel serieuze verwondingen ontstaan.
Dat je dan ongeduldig word is logisch wat elke seconde telt!

Parelridder schreef:Niet 100% maar wel voor een belangrijk deel.
Aanvankelijk was ze zo gestressed dat ze súper opgewonden was als Merel of Maartje passeerden (die zitten ivm de open wonden in de andere helft van de woonkamer, middels een hek gescheiden van Daantje). Nou is Daantje normaal gesproken zonder twijfel de kalmste van het stel en er is onderling nóóit irritatie, niet omdat niemand ooit irritant doet maar omdat ze elkaars grappen en streken moeiteloos verdragen. Opvallend was dus dat Daantje nu toe gemopperd werd door Merel (nóóit eerder gedaan tov haar huisgenootjes) en Maartje nav Daantjes drukte niet in speelstand schoot. Die mate van opwinding is gedaald en Merels gemopper tijdens passeren is daarmee ook opgehouden. Nu ze iets kalmer is, laat ik Merel en Maartje ook weer soms bij Daantje (fris gewassen ) en ook dat leidde tot gedrag wat ik niet eerder zag: Daantje kroop helemaal tegen Maartje aan en ging slapen met haar neus in diens vacht en de beide voorpoten over Maartjes dijen (de open wonden dicht tegen Maartje aan, maar dat vond ik even ondergeschikt). Daantje lag áltijd, van pup af aan, graag zelfstandig. Graag samen, maar om te dutten geen lepeltje-lepetje-ligger zeg maar. En nu zoekt ze het juist actief op.. Met Merel ligt ze altijd graag te zoenen, elkaar eindeloos de bek likken, Flatcoated trekje En dat is meteen hervat en vinden ze super ontspannend. Het deed goed dat ze die steun heeft, haar vriendinnen die geen benul hebben wat er gebeurd is, maar natuurlijk de wonen hebben opgemerkt, de bijzondere situatie, mijn bezorgdheid, het beneden slapen.. En dat ze er dan zo 'zijn' voor onze Daantje, zich vanzelf zo aanpassen aan wat zij nodig heeft, dat ontroert me enorm.
Wat op valt is dat als we hondengeblaf horen, Daantje daarvan stress heeft, ook in huis. En dat was nou juist iets waar zij nóóit acht op sloeg. Merel en Maartje kunnen er op reageren als het erg aan houdt, Daantje kwam dan alleen verwonderd kijken naar haar kameraden "staan jullie te blaffen..??" En dan weer lekker gaan relaxen, want gen benul waar ze zich druk om maken. En nu is het Daan die na 1 blafje ergens buiten (met de open ramen goed hoorbaar natuurlijk) meteen overeind zit, onrustig naar buiten kijkend.
Ik zappte onlangs langs Cesar Milan, waar en hoop geblaf te horen was en bedacht dat ik het langs die weg misschien tzt wat kan trainen, want ook daarop gingen Daantjes oren nu omhoog. M&M reageren 0,0 op geblaf en - niet onbelangrijk - Daantje keek na de 1e schrik nadrukkelijk naar haar kameraden, hield ze even in de gaten en stelde vast dat die werkelijk geen sjoege gaven, waarna ze zelf ook weer iets ontspande. Dus misschien kunnen we middels geblaf op tv (waarvan ik volume, duur en alles natuurlijk kan regelen) mbv M&M Daantje weer rustig wennen aan dat blaffen 'niks' is. Dat is natuurlijk een hoog streven, is niet op een achternamiddag voor elkaar, maar als ze iig minder schrikt er van en op termijn misschien wel haar eigen kalmte er over terug vindt.. dat zou ik haar zo gunnen!

Maar goed, voor wat betreft het gevoel van veiligheid binnenshuis: dat is goed, zo lang er geen onbekend geblaf binnen dringt.

Ik ben blij om te horen dat ze zich binnen toch al vrij veilig voelt. Ik weet niet hoe zelfzeker Merel is en of ze problemen heeft met bepaalde zaken, maar misschien kan zij ook wel helpen tijdens uitlaten. Het komt op mij iig over alsof Daantje bescherming bij haar zoekt en een extra boddygard kan misschien wel fijn zijn. Ik heb gelukkig geen persoonlijke ervaring met honden p dit vlak, dus wat ik zeg is ook maar op mijn gevoel hoor.