Als ik dit zo lees dan krijg ik bij jou (alweerHope schreef:Nee, dat denk ik ook. En ik denk dat je afvragen waar je het eigenlijk voor doet ook eigenlijk niet gek is als je eigenlijk gewoon niet weet wat je mist zonder kind. Dan zijn het toch voorstellingen, dromen, maar nooit realiteit. Dus de vraag: waar doe ik dit nu eigenlijk voor lijkt mij een hele normale en zelfs reële vraag.
Maar om er dan een kanon hulpverleners op los te laten gaat me echt een stap te ver.
Aangeven dat er mogelijkheden zijn, prima. Iemand het idee geven dat hij gestoord is, niet prima.
) de indruk dat je heel goed weet waar je mee bezig bent - voor zover dat mogelijk is in een dergelijke situatie.Ik kan me op zich nog indenken dat zorgen om het welzijn van een kind terecht zijn, als het kind zich ontwikkelt tijdens een problematische zwangerschap. De beste manier om problemen te voorkomen, lijkt mij dan goede fysieke en mentale zorg voor de moeder.
Nou heb ik zelf (heel bewust) geen kinderen. Maar als ik mij door de dagen van een heel bewust gekozen zwangerschap heen zou worstelen, terwijl er al met mij over jeugdzorg wordt gesproken, dan zou ik dat als een klap in mijn gezicht ervaren. Net alsof vooraf al bedacht wordt, dat ik dat niet zou kunnen: voor mijn kind zorgen. Ongetwijfeld is het niet zo bedoelt, maar zo zou ik het wel ervaren. Zeker als ik door de hormonen en constante misselijkheid toch al overgevoelig zou zijn.
Een goede vriendin van ons had een hele problematische zwangerschap. Zij is onder begeleiding zwanger geworden. Zij gebruikte namelijk onder artsenbegeleiding morfine ivm pijnklachten na een auto-ongeval. Toch was en bleef daar altijd die enorme wens voor een tweede kind. Onder begeleiding van een artsenteam hebben ze het toen laten gebeuren en zij werd zwanger. Ze mocht minder (dus te weinig) medicatie en sleepte zich door de zwangerschap heen. Met heel veel steun van haar man en van familie en vrienden die hielpen met het verzorgen van haar zoontje. Je zag haar langzaam wegteren, alles ging naar het kind. Toch was ze heel blij, omdat ze zo graag dit kindje wilde. Die zwangerschap was een hel, ze lag bijna permanent op bed.
Uiteindelijk is het kindje geboren en was het heel onrustig. Iedereen weet dit aan het afkicken van de medicatie, wat een te verwachten probleem was. Later bleek er een fysieke oorzaak te zijn, die te laat gezien is. Iedereen ging namelijk uit van het voor de hand liggende. Het bleek een misvatting, waar de artsen zich later voor verontschuldigden. Inmiddels gaat het stukken beter met het kindje en dus uiteindelijk ook met de moeder.
Bij jou moest ik meteen aan dit verhaal denken. Het lijkt er bij jou namelijk ook op dat men kiest voor de standaard adviezen. Terwijl dit mij geen standaard situatie lijkt. Ik hoop dat jouw begeleiders dit in gaan zien en daarnaar zullen gaan handelen!
Hou vol, je bent niet gek.
Je mankeert niets vreemds.
Je hebt "alleen maar" een hele idiote zwangerschap.
Je hebt dus hele idiote hulpverleners nodig.
Die samen met jou 'out of the box' denken
