Borke schreef:
Wat een mooie herinnering aan jouw Jonas, dan is wakker worden inderdaad een teleurstelling als je weer in de realiteit valt.
Leo droomde dit weekend dat hij wandelde met mijn ouders en Borke (allen overleden en dol op elkaar en op ons) en met mij, ik vond het een prachtige droom.
Het is voor mij nog steeds heel onwerkelijk, het klopt voor mijn gevoel gewoon niet.
Ik denk dat ik er helemaal van doordrongen ben dat hij er niet meer is en er nooit meer zal zijn, tot opeens op een klein moment ik in een flits denk dat ik hem zie.
Ik heb ook vaak dat ik denk dat hij aan mijn voeten ligt, wat zijn lievelingsplek was.
Ik word nog steeds heen en weer geslingerd tussen mooie herinneringen, dankbaarheid om zo'n fijne kameraad gehad te hebben, blijdschap dat Sofi er nog is en het goed doet en aan de andere kant veel moeite om me te concentreren en zo nu en dan een intens gevoel van verdriet omdat het allemaal zo gelopen is... ik weet het... dat zal mettertijd moeten slijten.
Blijkbaar is dit een fase in mijn leven die door rouwen gekenmerkt wordt met sinds maart 2008 het verlies van mijn vader, van Borke's grote vriend kater TC, eerste Maine Coon poes Franny, kater Roy, in 2009 Leo's moeder en poes Cheri en in 2010 mijn moeder die - welke een ironie - ook stierf door acute leukemie, net als Borke.
Voor Borke was dat het mooie, door het ziek zijn van mijn moeder, konden we bij hem snel handelen, omdat we wisten wat anders zijn voorland zou zijn...
We hebben de tekst over Borke's overlijden nog wat bijgeschaafd op onze site, het blijft erg lastig hoe de dingen goed te verwoorden...
Zo brengen nare periodes met verdriet je toch ook weer goede dingen en dat probeer ik mij maar voor te houden.
Leven is leren en ik denk dat dit een periode is waarin voor mij veel te leren valt...
en dan moet ik slikken heel hard slikken...
