Ike schreef:
Hoe gaat t met Biscuit, is de melktoevoer nu een beetje gestopt?
Met Biscuit gaat het.... De melktoevoer lijkt behoorlijk gestopt, de tieten voelen redelijk soepel en daar heb je dan alles mee gezegd. Verder is ze geestelijk nog steeds de weg kwijt. Ze piept veel, ze is heel onrustig, de stuift de werpkist in en uit en weet eigenlijk niet goed wat ze met de puppen aan moet. Ze wil ze voeren. Maar dat kan niet. Ze wil ze ook wel wassen, maar vraagt zich daar het nut van af (want als je niet voert, waarom zou je dan wassen?). Ze vindt het ook heel moeilijk als de puppen piepen, want dan wil ze voeren, dat gaat niet en die tegenstrijdigheid voelt ze overduidelijk in haar lichaam. Dit komt allemaal van die kut melkopdroogpillen, wat een smerige rotzooi is dat zeg
Als het goed is komt haar pak vandaag binnen en ik hoop dat ze daarmee makkelijker bij de puppen kan. Dat zou al verlichting geven, denk ik.
Eigenlijk vind ik dat de wonden mooi genezen. De honingzalf doet daarbij wonderen. Ik zou serieus niet weten wat ik zonder honingzalf moest! Dit spul is serieus goud waard en te meer wij mensen beter voor ons bijenvolk moeten gaan zorgen, want komen we ooit zonder te zitten, zijn we de sjaak! Honingzalf is echt the best! De kleine wond is nu 4 bij 2 cm. En de grote is 15 bij 8 cm. Maar ze zijn al echt de helft minder diep dan dat ze waren. En ze blijven mooi schoon, dankzij de honingzalf (ik hoef de wonden nog maar 3 keer per dag met gaasjes en lauw water schoon te maken).
Nou ja, en verder wil ze niet eten.... Ze is graatmager en ze wil gewoon niet/nauwelijks eten. Ze eet eigenlijk alleen met smaak lever. Vleesbot weigert ze in alle talen. Zelfs pens vindt ze niet te vreten. Ze wil ook geen snacks hoor. En niet eens geitenmelk. En waarom ze niet wil eten..., ik heb geen andere verklaring dan dat het de melkopdroogpillen zijn.
En ze wil heel veel steun. Eigenlijk moet ik de hele dag naast haar op het bed komen zitten. Ik verschoon 2 keer per dag mijn bed, want de wonden zijn niet afgedekt (kan ook niet, mag ook niet) en daarmee ligt ze 'lekker' in mijn bed te lekken. Ik heb natuurlijk een deken voor Bisq over het bed liggen, maar die krabt ze weg, ze wil echt IN mijn bed. En zou ik vroeger gegruweld hebben van het wondvocht, liggen we nu 's nachts gewoon samen onder de dekens

. Ik ben niet vies van haar en we hebben elkaar nodig. Maar grenzen vervagen, dat wel. Zou mijn maag vroeger 10 keer om hebben gedraaid bij de aanblik van zulke wonden, steek ik er nu mijn vingers in (steriele handschoen aan, dat wel maar niet voor mij wel vanwege de wond) om ze van binnen in te smeren met honingzalf. Zo gaan die dingen.
Het is wel heel fijn dat het weekend is. Kunnen Leo en ik samen flessen, dat scheelt enorm veel tijd, kan ik tussendoor het huis schoonmaken, de was doen, douchen en eten, op een beetje gestructureerde wijze (we hebben ons de afgelopen weken vooral in leven gehouden met chips en chocolade

). En ik heb even tijd voor deze update!
Waar Leo en ik wel ontzettend vrolijk en blij en emotioneel en ontroert van worden/raken is dat jullie allemaal zo ontzettend met ons meeleven. Dat is echt gewoon niet normaal meer!!!!! Hoewel de afgelopen weken onze grootste nachtmerrie is geweest, heeft
DAT ons op de been gehouden. Heel erg ontzettend waanzinnig geweldig super bedankt daarvoor
