Barfplaats.nl

Ik zou het ook zeker inzetten.

Fijn dat ze langzaam aan wat hersteld in haar koppie!
Wel balen dat haar maag en darmen nu van slag zijn....is ook niet niks he die medicijnen. Hopelijk heb je wat aan de tips hier.

Jeetje zeg, 7 weken later nog aan de pijnstilling . Wat naar dat ze nog steeds zoveel pijn heeft!
Heb je eigenlijk foto's van het verloop?
Misschien heel leerzaam voor ons!

MarijeEnBoomer schreef:Jeetje zeg, 7 weken later nog aan de pijnstilling . Wat naar dat ze nog steeds zoveel pijn heeft!
Heb je eigenlijk foto's van het verloop?
Misschien heel leerzaam voor ons!

Ik heb foto's voor de verzekering, maar wil er heel erg niet naar kijken, dus neem ze op dit moment liever niet op in het topic. Qua verloop trouwens weinig interessants te zien denk ik. De wonden zijn nu (natuurlijk) prachtig genezen, wat rest aan schade zit onder de huid.

Wat fijn dat de wonden zijn genezen! Loopt ze nog zo slecht dat ze nog pijnstilling krijgt?

Nee, als ze gewoon kalm en rechtlijnig loopt zie je bijna nooit iets. Een enkele keer wel links voor (daar is de grootste spierscheur in voorborst en schouder) zonder dat ze iets 'geks' gedaan heeft maar dat is dan de volgende dag weer oké. Als ze opgewonden reageert op iets en daardoor een paar meter 'rent' (een de 1,80 lijn, dus stelt niks voor) dan wordt ze daar op afgerekend met onmiddellijke pijn.
Vooralsnog gaan we er vanuit dat het geen zaken zijn die niet vanzelf gaan herstellen. We bouwen de duur van de wandeling met 4 min. per week op. En als ze weer meermalen een uur p.d. kan gaan we van kalm wandelen richting stukjes rustige draf, tijd opbouwen, etc. (advies Maarten Kappen). Middels dat beleid krijgt dat wat gewoon zonder ingreep kan herstellen de kans daartoe zonder dat ze door de molen hoeft om precies te zoeken naar wat en waar (scheelt weer stress). En stagneert de opbouw of nemen klachten niet af maar toe, dan alsnog onderzoek natuurlijk.
De langdurige pijnstilling is niet gekozen omdat de pijn nog steeds ondragelijk is, ze er zeg maar 24/7 scheel van ziet - binnen het met beleid bewegen - maar omdat ontspanning en goede associaties van enorm belang zijn voor haar psychisch herstel. Pijn is net als angst een reden om te verkrampen, dus die moet zo vel mogelijk beperkt worden en andersom is het moeilijk om spanning weer kwijt te raken als het verkrampen van schrik de pijn enorm aan jaagt. Om die reden (en om het herstel te helpen) is gekozen voor langere tijd ontstekingsremmers.

Ik kwam net de partner van een getuige van de aanval tegen toen ik met Jip wandelde. Hij kent iemand die bij de fam. Sarplaninac in de straat woont (straatje van slechts enkele huizen, dus je weet hoe & wat bij de buren). De man vertelde dat 'Gentle' 3 weken na de aanval is ingeslapen.
Ik zou blij moeten zijn of opgelucht, maar ik ben het niet. Daantje kan niet mer daar lopen, ik ben al lang blij als ze zich tzt in andere wijken in Heerhugowaard weer veilig voelt. Of desnoods buiten HHW zich weer volledig veilig voelt (gaat buiten HHW wel duidelijk beter dan in onze eigen woonplaats).
Fijn dat ze geen volgend slachtoffer maken kan, maar voor ons is het te laat. En ik voel ook nog steeds ongeloof, als twijfel ik met mijn verstand niet aan het bericht: de man die het vertelde kent die buurman, dus dat zal allemaal echt wel kloppen. Toch komt het niet echt binnen. Een raadsel hoe ze dan gekomen zijn tot die beslissing, na wat ze allemaal gezegd hebben over hoe lief en begaafd ze is en hoe enorm onnodig het is om extra veiligheidsmaatregelen te nemen in de vorm van een sluis of zo. Dat sprak ik uit tegen de man die mij het bericht vertelde en die antwoordde dat het hem ook niet duidelijk was wat er nou toe geleid had dat ze deze beslissing genomen hadden tenslotte, wél wist hij via die buurman dat er al eerder 'incidenten' geweest waren, zei het met wat minder schade.
Ik ben zó ontzettend boos en zó verschrikkelijk verdrietig, ze wisten dus niet alleen dat 'Gentle' agressief is (hebben ze zelf gezegd) maar óók al dat het hen (bij herhaling notabene!) niet lukt anderen tegen haar te beschermen. Tóch moest daarna Daantje het bijna haar leven kosten om ze er toe te bewegen 3 weken (3 weken!) te denken over of het überhaupt enige consequentie moest hebben voor hen, in de zin van meer veiligheidsmaatregelen. Het had haar nóóit mogen overkomen. Dat verwijt ik mezelf, ik had er nooit op mogen vertrouwen dat die tuin voorzien zouden zijn van een consequent gesloten poort. Maar ik ben nu ook razend op hen: ze wisten al lang dat ze faalden, ze hebben kei hard staan liegen over dat het een incident was, "verkeerde tijd & verkeerde plaats".
Keurig nette 'gestudeerde' mensen, ammehoela!

Parelridder schreef:Ik kwam net de partner van een getuige van de aanval tegen toen ik met Jip wandelde. Hij kent iemand die bij de fam. Sarplaninac in de straat woont (straatje van slechts enkele huizen, dus je weet hoe & wat bij de buren). De man vertelde dat 'Gentle' 3 weken na de aanval is ingeslapen.
Ik zou blij moeten zijn of opgelucht, maar ik ben het niet. Daantje kan niet mer daar lopen, ik ben al lang blij als ze zich tzt in andere wijken in Heerhugowaard weer veilig voelt. Of desnoods buiten HHW zich weer volledig veilig voelt (gaat buiten HHW wel duidelijk beter dan in onze eigen woonplaats).
Fijn dat ze geen volgend slachtoffer maken kan, maar voor ons is het te laat. En ik voel ook nog steeds ongeloof, als twijfel ik met mijn verstand niet aan het bericht: de man die het vertelde kent die buurman, dus dat zal allemaal echt wel kloppen. Toch komt het niet echt binnen. Een raadsel hoe ze dan gekomen zijn tot die beslissing, na wat ze allemaal gezegd hebben over hoe lief en begaafd ze is en hoe enorm onnodig het is om extra veiligheidsmaatregelen te nemen in de vorm van een sluis of zo. Dat sprak ik uit tegen de man die mij het bericht vertelde en die antwoordde dat het hem ook niet duidelijk was wat er nou toe geleid had dat ze deze beslissing genomen hadden tenslotte, wél wist hij via die buurman dat er al eerder 'incidenten' geweest waren, zei het met wat minder schade.
Ik ben zó ontzettend boos en zó verschrikkelijk verdrietig, ze wisten dus niet alleen dat 'Gentle' agressief is (hebben ze zelf gezegd) maar óók al dat het hen (bij herhaling notabene!) niet lukt anderen tegen haar te beschermen. Tóch moest daarna Daantje het bijna haar leven kosten om ze er toe te bewegen 3 weken (3 weken!) te denken over of het überhaupt enige consequentie moest hebben voor hen, in de zin van meer veiligheidsmaatregelen. Het had haar nóóit mogen overkomen. Dat verwijt ik mezelf, ik had er nooit op mogen vertrouwen dat die tuin voorzien zouden zijn van een consequent gesloten poort. Maar ik ben nu ook razend op hen: ze wisten al lang dat ze faalden, ze hebben kei hard staan liegen over dat het een incident was, "verkeerde tijd & verkeerde plaats".
Keurig nette 'gestudeerde' mensen, ammehoela!
:crying:

Je hebt jezelf niets te verwijten. Jij kon niet weten dat zij zo roekeloos omgaan met de veiligheid van anderen. Zeker met een hond die agressie vertoont is het logisch dat die dan ook wel veilig achter slot en grendel zit. Er is maar één schuldige en dat zijn de mensen van die hond, temeer omdat dit geen ongewoon gedrag voor de hond was en ze dus bewust levens in gevaar hebben gebracht.

Blij om te horen dat Daantje zich toch al veilig voelt op verplaatsing en dat het in andere wijken ook al beter gaat. Hoe gaat het met de pijn?

Ik ga zsm bijpraten over het verloop van haar herstel, ik wil dat al een poos, maar kom er niet aan toe. Maar al vast heel kort: buiten HHW kan ze echt weer lollig doen, genieten tijdens een wandelingetje. En er zijn een paar honden waarmee ze 'contact' wil (op afstand en aangelijnd, maar desalniettemin!). Ze kiest consequent voor wat onzekere, verlegen types met een hart van goud. Aanvankelijk heb ik geobserveerd wat ze nou precies wilde (koos ze nou voor kwetsbare types omdat ze zelf eens de blaaskaak wilde uithangen?? niks voor haar, maar gunst.. gedrag kan om slaan na zo'n ervaring). Het was hel slecht zichtbaar wat haar bedoeling was, omdat ze in 1e instantie alleen maar op haar buik ging liggen, roerloos, niets aan af te lezen. Een afwachtende houding, maar waar wachtte ze op..?
En inmiddels is er enige communicatie bij gekomen, ze heeft de kat uit de boom gekken en de 'uitverkoren' honden als potentiële vrienden verkozen. Er wordt vriendelijk gekwispeld, er worden dito blikken uit gewisseld En normaal deel ik míjn shit nooit met onbekenden, maar nu tbv Daantje vertel ik de eigenaren van die honden hoe & wat er met Daantje is als ik ze ontmoet met Jip. Jippie is met haar 4 maandjes de 'voorproever'! Jip laat me zien dat die honden waar Daantje belangstelling voor heeft idd ontzettend lief zijn (wat onzeker zijn kan natuurlijk ook leiden tot snauwerig gedrag, maar Daantje heeft er gelukkig nog steeds oog voor: deze zijn súper lief!) en terwijl Jip hen begroet, vertel ik de eigenaren waarom Daantje (die ze tijdens andere ommetjes zien) zo merkwaardig naar ze kijkt. Ik weet zeker dat als ze tzt (ook fysiek) zo ver is, we kunnen rekenen op ontmoetingen met deze honden, bij wie ze beetje bij beetje al meer op haar gemak raakt.
Ook zag ze een hond die ze gezien heeft pal na de aanval, op weg naar huis. Die heeft ze herkend, terwijl de hond nu met een ander op pad was. Aangrijpend vond ik dat, haar reactie, ze keek even heel aandachtig en wilde er toen eigenlijk heen.. (en dat wil ze sinds 1 sept. niet meer naar andere honden, dus wat is er door dat koppie gegaan toen ze die hond opnieuw zag?).
En nog een ontwikkeling(!!!) Ze heeft een hond 'gevonden' die nu haar 'therapiehond' is. En oude Golden reu achter een hek. Buiten Heerhugowaard, want daar zou ze absoluut deze stap nog niet kunnen maken, maar dat is dus een winst uit de ontspanning die ze in een ander dorp vindt: ze heeft na herhaald passeren op afstand, het hek durven naderen. Ik heb de hond natuurlijk staan observeren en die leek volkomen kalm over z'n erfgrens. Daantje heft met haar 1,80 lijn de ruimte om te naderen of vertrekken al naar gelang ze wil. Ik heb haar niet aangemoedigd, alleen ruimte gegeven. En nu is ze zo ver dat ze het hek nadert, uit zichzelf dus, om ter plekke grasjes te plukken die door het hek groeien. Ze doet continu alsof de Golden er niet is, alsof ze hem niet ziet. Ook als hij pal voor haar komt staan (kalme kwispel met staart neutraal qua hoogte, vriendelijke blik, gaat even een vlaggetje zetten tegen hek of struik..). Ze houdt vol dat hij er niet is, maar gaat tegelijk graag naar het hek: wel willen maar nog niet durven. Maar oh wat een STAPPEN!
Als ik het vergelijk met wat (voor haar) normaal is, dan hebben we nog enorm veel voor de boeg. en als ik bekijk waar ze allemaal nog van van slag raakt, zeker ook in onze eigen woonplaats, dan kan ik echt ontzettend verdrietig worden, maar als ik dan zie hoe ze zich vermand buiten HHW, om zo'n contact beetje bij beetje te gaan leggen. Of hoe ze op afstand nu 'flirt' met aspirant vrienden.. En hoe LIEF er gereageerd wordt door die andere honden, met zo veel geduld, ze lijken te zien/begrijpen dat ze nog tijd/ruimte nodig heeft. Daantje heeft een goede kijk op fijne vrienden!
Hahaha, toch nog een heel verhaal geworden (waar het hart van vol is he..).

Ik zet de ondersteunende kalmerende middelen door tot iig januari. En qua pijnbestrijding probeer ik nu Bioflexa in combi met (extra) MSM. Werkt dat niet, dan proberen we wat anders.
De diarree (tgv de cox-2 remmer) lijkt af te nemen. Ik zet de Clear Intenstine nog wel voort, maar hoop eerdaags van de gekookte kip over te kunnen naar Carnibest en als dat goed gaat terug naar de reguliere voeding.

Mentaal heeft ze toch al een hele weg afgelegd. Oké, nog een lange weg te gaan, maar ik vind het wel hoopvol. Hopelijk zijn de fysieke gevolgen van de pijnstilling en de aanval snel van de baan, dat zal ook wel helpen bij haar mentale vooruitgang.

Ik vind het heel ontroerend hoe je er voor haar bent en met haar bezig bent. Jullie zijn echt een super team.

Wat een enorme sprongen heeft daantje gemaakt de afgelopen weken!

Ja, wat een hoopvolle stappen he! Ook t.a.v. kinderen zijn er verbeteringen trouwens. Aanvankelijk wilde ze er na de aanval ver van blijven, vervolgens durfde ze te naderen maar vond werkelijk contact nog spannend. Inmiddels gaat ze weer soms als vanouds naar ze zitten kijken met haar zo typische geniet-blik! Alleen hun geluiden (schreeuwen en gillen tijdens spel, huilen) verontrust haar nog, in het bijzonder als het achter haar klinkt. Ze kan bijv. met plezier naar ze kijken en als we dan door lopen en diezelfde kinderen vervolgens achter ons (in hun spel) schreeuwen of zo, dan vindt ze dat niet pluis. Kan ze even niet verder lopen tot ze heeft kunnen vast stellen wat het was.

Ik heb een dvd gekocht waarop allerlei geluiden staan, waaronder schoolpleingeluiden, in de hoop dat als ze dat steeds ietsjes luider hoort, ze zich er ook onderweg weer veilig bij gaat voelen.

Wat fijn dat ze zulke stappen maakt. Ik heb laatst een boek gelezen over trauma, wat dat met lichaam en brein doet en trauma verwerking bij mensen, nou kun je dat niet helemaal vergelijken met honden maar een paar dingen bleven me erg bij, of eigenlijk, moest ik ook aan jullie denken.

Dat het enorm uitmaakt of je hulpeloos bent of niet. Daantje heeft zichzelf in veiligheid gebracht door in het water te springen. Dat schijnt het herstel te bevorderen, het gevoel dat je zelf iets hebt kunnen doen dat hielp. Dat geeft haar wel een voorsprong bij de verwerking. Voor jou is het juist lastig omdat je inderdaad zelf hulpeloos was.

Dat het soms enorm kan helpen om een dier (of mens) dat blokkeert, fysiek over een drempel te helpen zodat een dier kan ervaren dat het ok is. Dus niet alles mijden - wat jij ook niet doet - maar haar weer leren dat het OK is.

En dat zo'n "hyper alert-angst-modus" echt lang duurt en dat het verwerken van de informatie die binnenkomt dan ook niet goed verloopt. Wat ik dus enorm mooi vind aan Daantje is dat ze aan het schuiven is. Dat ze kan kijken en haar respons dan weer goed aan kan passen en niet erin blijft hangen steeds. Super. Kan ze thuis ook echt diepe rust vinden? Jij masseerde haar ook wel he? Of gaat dat nu niet met haar wonden? Anders zou t-touch nog een optie bij haar zijn misschien?

Het lijkt me trouwens wel een hele geruststelling met het oog op de kleine Jip dat "gentle" er niet meer is. Het draait het drama van Daantje niet terug maar lig kunnen andere honden niet ook beschadigd worden.

Wederom heel veel sterkte gewenst en succes met de revalidatie van jullie samen!

(het boek heette trouwens "The body keeps the score" van Bessel van der Kolk, het is wel een heftig boek ook over mishandelde kinderen en soldaten met PTSD enzo. Wel erg interessant.)

Dank je wel voor het delen van de info die je laatst las! Ik zie het zelf nog niet zitten dit soort confronterende boeken te lezen (ook geen tijd trouwens) maar héél prettig om zo wat relevante dingetjes te horen!
In hoeverre e.ea.. voor honen geldt is natuurlijk altijd de vraag, maar ik denk dat het in grote lijnen best overeen zal komen (waarom niet?). Ik betwijfel alleen of Daantje het ervaren heft als het zich succesvol in veiligheid brengen. Ik begrijp je redenatie: ze had dood kunnen zijn en dát is niet gebeurd. Er is echter een heel scala aan pogingen tot kalmeren aan vooraf gegaan. Ter plekke en ook nog een poos na de aanval heb ik me verbaasd over dat ze niet kei hard weg poogde te rennen. Ik heb het mezelf kwalijk genomen (ze keek naar mij, had ik anders moeten doen om haar te laten rennen?) en ik heb me afgevraagd of ik haar iets kon aanleren om wél te vluchten als dat nogmaals nodig is. Tot ik tijdens de basiscursus van Jip het hoofdstukje 'lichaamstaal' onder mijn neus kreeg, met een gruwelijk confronterende afbeelding van een hond met exact die blik en houding als de Sarplaninac had, ik werd letterlijk beroerd van die afbeelding, zó sterk kwam het overeen. En terwijl de instructrice/GT vertelde over wat er te zien was aan die hond en hoe jezelf in zo'n geval te pógen in veiligheid te brengen, kwam alles weer terug: Daantje had EXACT gedaan wat zij adviseerde. De kalmerende lichaamshouding had ik natuurlijk wel gelezen en ik had me ook gerealiseerd dat weg rennen kan 'uit lokken' tot achterna gezeten worden, maar ik had me minder gerealiseerd dat ze heel rustig achteruit is gegaan, heeft gepóógd op die manier afstand te krijgen.
Pas toen het allemaal niets uit haalde, ze keer op keer op keer werd gegrepen in/rond de keel, heft ze gepoogd zich om te draaien om te vluchten en pas toen dat ook niet kon heeft ze het moment gepakt om de sloot in te springen, waar ze doodstil zat, midden in die sloot, piepend & rillend. Als ik dat filmpje af spel kan ik me niet voor stellen dat ze zélf de conclusie heeft getrokken dat ze succesvol was in haar strategie. Ze heeft zó veel gedaan om het geweld te voorkomen en vervolgens het te doen ophouden, wat vruchteloos is geweest, dat ik denk dat het feit dat het op zeker moment op hield niet het gevoel van 'invloed hebben kunnen uitoefenen' opgeleverd kan hebben. Het geweld had al ruimschoots plaats gevonden.
Maar goed, hoe dan ook, hoe ze stapje voor stapje weet te herstellen, dat doet ontzettend goed. En net wat je zegt, hoe ze ondanks de angst kan blijven kijken, kan blijven leren.. Jemig, dat vind ik zó knap! En ik denk dat dit echt die mogelijkheid een wereld van verschil maakt.
Thuis kan ze weer écht relaxen. Ik aai nu ook weer zachtjes over de plekken waar ze gebeten is. Er hangt voor mij een enorme lading op dat gebied, het zal voor haar ook vast nog een gebied zijn waarvan aanraking herinnert aan minder fijne verpleging of misschien ook de aanval. Het daar aaien is dus een soort 'bezwering'
Ook doen we nu soms 'plaats houden' tijdens een wandeling. Ze was altijd super relaxted en zeker, dus plaats houden uit zicht ging moeiteloos. Ik ken honden die na trauma dat niet meer durfden en merk iig aan mezelf dat ik het spannend vind haar nu buiten achter te laten uit mijn zicht, alleen daarom moeten we er doorheen. Daantje kan het gelukkig nog rots vast, zit daar (zo ver ik kan zien) weer net zo kalm als ze altijd deed. Overigens is dat plaats houden op zich van geen belang, we kunnen prima leven zonder die oefening natuurlijk, maar kunnen vertrouwen dat het goed gaat, dát vind ik heel belangrijk voor haar.
Er is nog véél meer te vertellen, maar ik moet me haasten voor Daantjes volgende wandeling en ik hoop met M&M ook nog even de benen te kunnen strekken daarna, dus later verder.

Ludmilla, complimenten voor je aanpak! je doet het super, wat heerlijk om te lezen dat het met kleine stapjes toch vooruit gaat!