Barfplaats.nl

Fijn dat je het adres hebt en een brief hebt geschreven!
Hopelijk beseft die vrouw in welke situatie je zit.

Bereid je jezelf er wel op voor dat er horken bestaan? Niet dat het zo hoeft te zijn, maar zodat het niet zo rauw op je dak valt indien wel...

mag ik even een ervaring delen? Wij zijn twee keer bedreigd. De eerste keer door een man die met 9 buldoggen wandelde. Wij gingen aan de kant staan want hij had het hele pad nodig en Spot viel uit. Ik moest die -****-hond onder controle hebben anders zou hij de volgende keer zijn honden loslaten en .... Het is bij die scheldpartij gebleven, hij heeft dat nooit echt gedaan en we gingen elkaar daarna maar wat uit de weg. (((nou moet ik eerlijk bekennen dat ik er niet heel bang van werd, ik bedoel, 1 sprintje van spot en al die hijgende bullen leggen het loodje denk ik dan. Het waren net stoommachines als ze aan kwamen waggelen))))

De tweede keer was ik niet bij. Mijn man liep met Shadow en kwam een man tegen die twee jachthonden heeft. Dat botert niet (Munsterlanders zijn het geloof ik en op een of andere manier kunnen onze en zijn honden elkaar niet luchten of zien). Wij wonen aan ene uiteinde strook bos, zij aan de andere. Smalle paadjes. We komen elkaar wel vaker tegen en maken dan even ruimte. Zijn honden lopen bijna altijd los. Dit keer weigerde hij zijn hond bij zich te roepen, gebaarde juist zijn hond "Lup't maar gewoan door" en die hond komt bij Shadow en krijgt een snauw. Die man gaat he-le-maal door het lint. Pakt een tak en dreigt mijn man in elkaar te gaan slaan. Zijn vrouw was erbij en wist hem uiteindelijk mee te krijgen. Ik heb lang geaarzeld of ik er langs zou gaan of briefje sturen of... uiteindelijk niet gedaan maar ik was wel zenuwachtig als ik die kant op ging. Paar weken daarna kom ik die man weer tegen. Poeslief. Pakt zijn hond bij zich, maakt plaats, groet vriendelijk. Achteraf hoorden wij via via dat er heel wat anders speelde rondome het huis van die man wat heel veel stress opleverde.

Wat ik bedoel te zeggen: mensen roepen soms vanalles, maar dat is hun state-of-mind op dat moment. Die vrouw is niet eens de eigenaresse van de hondjes toch? Wie weet weet die dochter hier niet eens wat van. Ik snap dat het heel moeilijk is voor jou en Daantje omdat je nog zo 'op scherp' staat. Dat maakt je extra gevoelig en extra kwetsbaar. Dat voelt heel naar. Maar dit kan net zo goed een vrouw zijn die hoog in de stress zit om 't een of ander en haar dochter verkeerd begrepen heeft. En even totaal geen ruimte in haar hoofd had om zich in jou te verplaatsen. En zich n.a.v jouw brief (hopelijk) achteraf misschien wel schaamt. Echt joh, moeilijk hoor, zoiets er nu bij... ik duim heel hard dat dit alles met een sisser afloopt. Want juist als mensen zich schamen hebben ze het vaak moeilijk om erover in gesprek te gaan wat er gebeurt is. Verwacht dan ook niet teveel van mondelinge/schriftelijke reactie. Sterkte!

Fijn dat je een brief hebt kunnen schrijven en het juiste adres hebt gevonden! En goed dat je duidelijk bent voor jezelf: als ze niet adequaat reageert, officiële stappen ondernemen. Is ook goed voor je eigen gemoedsgesteldheid, denk ik, dat je niet langer alleen slachtoffer bent maar ook actief voor jezelf opkomt als je grenzen worden overschreden. Super, petje af!

En wat heerlijk dat Daantje zo'n sprong voorwaarts heeft gemaakt!

eelke schreef:Bereid je jezelf er wel op voor dat er horken bestaan? Niet dat het zo hoeft te zijn, maar zodat het niet zo rauw op je dak valt indien wel...

Ik poog er rekening mee te houden, maar de ervaring leert dat dat bij mij erg hard aan komt, het blijft voor mij té onvoorstelbaar. Maar dat is de hele bedreiging sowieso, hoe bedenk je het.. (maar ja, hoe bedenk je überhaupt de achtervolgingstheorie..).
Duimen dat ze n.a.v. de brief zelf ook begrijpen hoe waanzinnig de beschuldiging en bedreiging zijn.
Inmiddels reactie van de politie op de melding: het wordt aan de wijkagenten doorgegeven, die binnenkort contact met me zullen opnemen. Netjes! En fijn dat het ook terecht komt bij de wijkagenten, ongeacht hoe dit verder gaat.
En de wijkagent die contact had over de Sarplaninac heeft vanmorgen gemaild dat hij eerdaags even contact opneemt over de vragen die ik nog aan hem had, zowel t.a.v. 'Gentle', als t.a.v. een hier los lopende bloedlinke Boerboel (ontliep ik altijd fijn doordat wij linksaf de deur uit gingen, richting Sarplaninac, maar nu we rechtsaf moeten, moeten we door de straatjes waar ook die Boerboel (onaangelijnd) uitgelaten wordt. Er is een aanlijnplicht, dus dit leek me op zich op te lossen vóór er schade is. Dat hoop ik althans.. En de eigenaar wenst niet mee te werken, omdat de hond aangelijnd uit valt (tja, dan is los lopen natuurlijk een oplossing ).

Siberienne schreef:(...) Wat ik bedoel te zeggen: mensen roepen soms vanalles, maar dat is hun state-of-mind op dat moment. Die vrouw is niet eens de eigenaresse van de hondjes toch? Wie weet weet die dochter hier niet eens wat van. Ik snap dat het heel moeilijk is voor jou en Daantje omdat je nog zo 'op scherp' staat. Dat maakt je extra gevoelig en extra kwetsbaar. Dat voelt heel naar. Maar dit kan net zo goed een vrouw zijn die hoog in de stress zit om 't een of ander en haar dochter verkeerd begrepen heeft. En even totaal geen ruimte in haar hoofd had om zich in jou te verplaatsen. En zich n.a.v jouw brief (hopelijk) achteraf misschien wel schaamt. Echt joh, moeilijk hoor, zoiets er nu bij... ik duim heel hard dat dit alles met een sisser afloopt. Want juist als mensen zich schamen hebben ze het vaak moeilijk om erover in gesprek te gaan wat er gebeurt is. Verwacht dan ook niet teveel van mondelinge/schriftelijke reactie. Sterkte!

Dat is precies wat ik hoop en waarom ik toch geprobeerd heb alsnog mijn verhaal te kunnen doen. Ik hóóp dat die moeder het verhaal van haar dochter volkomen verkeerd heeft geïnterpreteerd en op eigen initiatief wat is gaan roepen, waar die dochter totaal anders over denkt. En ik hoop dat die moeder (ze wonen samen) de hondjes nooit uit laat of zich nu realiseert dat het echt kant noch wal raakt waar ze mij van beschuldigd.
Hoe dan ook: in de brief licht is zowel toe hoe onze 'ontmoetingen' werkelijk verlopen zijn (1 x stelde ik voor om te passeren met de toelichting dat het haar hondjes dan misschien rustiger zouden worden, 1 x is ze zelf afgeslagen door een veld over te steken en 1 x heb ik de afstand vergroot door de pas in te houden en zelfs even te blijven staan) waarmee ik i.i.g. moeder hoop te tonen dat er geen sprake is van achtervolging. En daarnaast heb ik geschreven wat de moeder dinsdag gezegd heeft en wat mijn reacties waren, zodat de dochter ook mijn verhaal kent. dan hoop ik dat ze er samen uit komen dat ik geen griezel ben en dat ze mij dus ook niet hoeven te bedreigen..
Ze hebben mailadres, telefoon en huisadres van m'n ouders, dus kunnen langs alle mogelijke wegen laten weten als ze er nu anders over denken. Vorm maakt niet uit, hoeft helemaal geen heel gesprek te zijn, als het maar wordt terug genomen, daarom alle opties tot contact geboden: net wat ze het minst lastig vinden.
Overigens zocht deze vrouw mij actief op, dus het was geen toevallige 'aanvaring'. Ik ben ontzettend slecht in gezichten, dus wist niet dat ik haar (kennelijk) al eens gezien heb. 'k Wandelde gewoon m'n rondje, werd tegemoet gefietst door een vrouw die de stoep op kwam en afstapte met de vraag of ze me iets mocht vragen. Dus ik dacht dat ze de weg wilde vragen. Daarop ging ze uitleggen wiens moeder ze was, deponeerde de beschuldiging en bedreiging en fietste schreeuwend dat ik gewaarschuwd ben weg. Wat mij betreft is dat wat anders dan in de schrik of boosheid van het moment iets agressiefs roepen of doen, waarvan je na afkoelen denkt "Oei, dat was niet oké..". Maar goed, hoe dan ook, doel is dat ze die honden niet op Daantje af laat schieten als ze weer uitvallen en als dat bereikt wordt is het mij verder goed.

Oh of misschien bedoel je dat ik nog geen melding had moeten doen bij de politie, omdat het wellicht met een sisser af loopt. Maar in de melding heb ik heel duidelijk gezegd hoe het verlopen is, wat mijn situatie is met Daantje en dat ik gisteren een brief heb geschreven aan deze vrouw en nu in afwachting ben van (hopelijk) reactie/oplossing. Dat ik geen aktie van hun verwacht nu, maar wel al vast meld voor het geval het wel uit de hand loopt en/of er meer meldingen zijn of komen t.a.v. dreiging of achtervolgingswaan op dit adres.

Misschien ook goed om te bedenken dat deze dames er ook zo hun redenen voor kunnen hebben. Net zoals het bij jou niet te zien is waarom jij doet wat je doet met Daantje kan dat bij hun ook zo zijn (even los van de loslopende honden) gelijk enorm in de verdediging schieten heeft niet altijd het gewenste doel.

Parelridder schreef:Dat is precies wat ik hoop en waarom ik toch geprobeerd heb alsnog mijn verhaal te kunnen doen. Ik hóóp dat die moeder het verhaal van haar dochter volkomen verkeerd heeft geïnterpreteerd en op eigen initiatief wat is gaan roepen, waar die dochter totaal anders over denkt. En ik hoop dat die moeder (ze wonen samen) de hondjes nooit uit laat of zich nu realiseert dat het echt kant noch wal raakt waar ze mij van beschuldigd.
Hoe dan ook: in de brief licht is zowel toe hoe onze 'ontmoetingen' werkelijk verlopen zijn (1 x stelde ik voor om te passeren met de toelichting dat het haar hondjes dan misschien rustiger zouden worden, 1 x is ze zelf afgeslagen door een veld over te steken en 1 x heb ik de afstand vergroot door de pas in te houden en zelfs even te blijven staan) waarmee ik i.i.g. moeder hoop te tonen dat er geen sprake is van achtervolging. En daarnaast heb ik geschreven wat de moeder dinsdag gezegd heeft en wat mijn reacties waren, zodat de dochter ook mijn verhaal kent. dan hoop ik dat ze er samen uit komen dat ik geen griezel ben en dat ze mij dus ook niet hoeven te bedreigen..
Ze hebben mailadres, telefoon en huisadres van m'n ouders, dus kunnen langs alle mogelijke wegen laten weten als ze er nu anders over denken. Vorm maakt niet uit, hoeft helemaal geen heel gesprek te zijn, als het maar wordt terug genomen, daarom alle opties tot contact geboden: net wat ze het minst lastig vinden.
Overigens zocht deze vrouw mij actief op, dus het was geen toevallige 'aanvaring'. Ik ben ontzettend slecht in gezichten, dus wist niet dat ik haar (kennelijk) al eens gezien heb. 'k Wandelde gewoon m'n rondje, werd tegemoet gefietst door een vrouw die de stoep op kwam en afstapte met de vraag of ze me iets mocht vragen. Dus ik dacht dat ze de weg wilde vragen. Daarop ging ze uitleggen wiens moeder ze was, deponeerde de beschuldiging en bedreiging en fietste schreeuwend dat ik gewaarschuwd ben weg. Wat mij betreft is dat wat anders dan in de schrik of boosheid van het moment iets agressiefs roepen of doen, waarvan je na afkoelen denkt "Oei, dat was niet oké..". Maar goed, hoe dan ook, doel is dat ze die honden niet op Daantje af laat schieten als ze weer uitvallen en als dat bereikt wordt is het mij verder goed.

Oh of misschien bedoel je dat ik nog geen melding had moeten doen bij de politie, omdat het wellicht met een sisser af loopt. Maar in de melding heb ik heel duidelijk gezegd hoe het verlopen is, wat mijn situatie is met Daantje en dat ik gisteren een brief heb geschreven aan deze vrouw en nu in afwachting ben van (hopelijk) reactie/oplossing. Dat ik geen aktie van hun verwacht nu, maar wel al vast meld voor het geval het wel uit de hand loopt en/of er meer meldingen zijn of komen t.a.v. dreiging of achtervolgingswaan op dit adres.

Neuh, ik bedoelde niet dat je het niet had moeten melden. Ik doelde meer op eisen dat ze de bedreiging intrekken. Daar kunnen mensen soms van in het defensief schieten. Maar weet je, ik was er niet bij dus kan ook niet helemaal inschatten hoe of wat.

Het lijkt me wel weer een voorbeeld van 'De meeste mensen leven in een wereld die, heel gemakkelijk, precies om hun eigen hoofd draait'. Mensen redeneren en reageren uit hun werkelijkheid, niet uit wat er is. Had het zelf gisteren ook; vrij onsschuldige vraag en raakte me net verkeerd. Ik schoot echt helemaal in de stress, stond letterlijk stijf. Gelukkig zat diegene niet tegenover me maar aan de telefoon. Kon ik even diep ademhalen en laten gaan, ipv in een vette huilbui te schieten

Martine-Tom schreef:Misschien ook goed om te bedenken dat deze dames er ook zo hun redenen voor kunnen hebben. Net zoals het bij jou niet te zien is waarom jij doet wat je doet met Daantje kan dat bij hun ook zo zijn (even los van de loslopende honden) gelijk enorm in de verdediging schieten heeft niet altijd het gewenste doel.

Kan zijn, maar dan ga je een gesprek aan en begin je niet te tieren en te dreigen.

Siberienne schreef:Neuh, ik bedoelde niet dat je het niet had moeten melden. Ik doelde meer op eisen dat ze de bedreiging intrekken. Daar kunnen mensen soms van in het defensief schieten. Maar weet je, ik was er niet bij dus kan ook niet helemaal inschatten hoe of wat.

Het lijkt me wel weer een voorbeeld van 'De meeste mensen leven in een wereld die, heel gemakkelijk, precies om hun eigen hoofd draait'. Mensen redeneren en reageren uit hun werkelijkheid, niet uit wat er is. Had het zelf gisteren ook; vrij onsschuldige vraag en raakte me net verkeerd. Ik schoot echt helemaal in de stress, stond letterlijk stijf. Gelukkig zat diegene niet tegenover me maar aan de telefoon. Kon ik even diep ademhalen en laten gaan, ipv in een vette huilbui te schieten

Ik heb niet 'op hoge poten' eisen gesteld of zo hoor, maar wel bij de afsluiting v/d brief aangegeven dat ik reactie wil als de bedreiging (door de uitleg) komt te vervallen. Ik kan er niet vanuit gaan dat als ik niks hoor de bedreiging niet meer geldt. Ik vond de hele situatie, inclusief de niet op het verloop van onze 'ontmoetingen' gebaseerde verdenking/beschuldiging en de bedreiging bizar en dreigend genoeg om niet 'op hoop van zegen' te willen afwachten wat de praktijk brengt. Als ze de daad bij het woord voegt, zoals ze benadrukte te zullen gaan doen, is de schade volgens de GT echt gigantisch. En ik denk dat ze daar helaas gelijk in heeft. Wacht ik dus af of ze na de brief nog steeds van mening is dat ze haar uitvallende honden op ons af moet sturen, dan loop ik een volgende keer 7 kleuren te sch*ten als zij voor me uit loopt of zelfs als we elkaar tegemoet lopen. Dat loopt zelfs vóór die tijd heel onplezierig. Ik heb daarom graag de lucht geklaard.

Martine-Tom schreef:Misschien ook goed om te bedenken dat deze dames er ook zo hun redenen voor kunnen hebben. Net zoals het bij jou niet te zien is waarom jij doet wat je doet met Daantje kan dat bij hun ook zo zijn (even los van de loslopende honden) gelijk enorm in de verdediging schieten heeft niet altijd het gewenste doel.

Ja, ze kan redenen hebben om zich achtervolgd te voelen en om gemakkelijk te grijpen naar dreigementen. En dat is allemaal best, ik doe haar niks aan, maar ik wil wél mijn maatje beschermen tegen een volgende geweldservaring, dat gaat nu funest zijn.
Ik had dat héél graag onmiddellijk aan die vrouw uitgelegd, maar daar wilde ze me persé geen kans toe geven, dus toen ze ook later die dag niet thuis was werd het een brief. Was het ter plekke bespreekbaar geweest, had ik gewoon gelegenheid gekregen om te vertellen waarom ik daar liep, zoals ik haar vroeg te mogen uitleggen, dan had ik óók een reactie van haar gehad/gezien waaruit zou blijken of het dreigement daarmee was komen te vervallen. Nu het per brief moest vraag ik dus om te reageren, het gaat er immers niet zo maar om hen informatie te verstrekken, maar om een dreiging op te heffen.. Die brief en ook het verzoek om te reageren zie ik zelf niet als 'gelijk enorm in de verdediging schieten', ik vind eerlijk gezegd dat ik bijzonder netjes ben gebleven: alles gericht op het oplossen.

Hope schreef:Kan zijn, maar dan ga je een gesprek aan en begin je niet te tieren en te dreigen.

Daar heb ik dus serieus problemen mee. Sommige mensen lijken het vrij aanvaardbaar of normaal te vinden dat ze zo nu en dan vanalles brullen, daar dient de ander dan maar van aan te nemen dat het niet gemeend wordt. Ik zit zo niet in elkaar, ik schreeuw geen verwensingen naar iemands hoofd en tieren en dreigen tegenover een volkomen onbekende, bij wijze van kennismaking, dat is wel zo ongeveer het laatste wat ik doen zou. Wat dat betreft is wie ik heel goed ken eerder het haasje om wat rottigs te horen, vanuit het vertrouwen dat je elkaar genoeg kent om het te plaatsen, maar óók dan gaat dreigen en grof beschuldigen mij echt te ver hoor (en ik ben toch geen heilige!!)

Ze hoeven 0,0 rekening te houden met mij en Daantje, ik heb geen moment iets gezegd van het uitval gedrag of zo, ik verwacht echt niet dat de wereld zich aan past aan onze problemen. Ik had ook helemaal geen ergernis, zag dat ze poogde het te laten stoppen (vandaar ook mijn eerdere aanbod hen te passeren om haar te pogen te helpen).
Ze hoeven niet vriendelijk te doen tegen me (al maakt het 't voor iedereen volgens mij een stuk prettiger als je wel gewoon vriendelijk doet, maar goed) maar er is nog wel een héél groot gebied tussen dreigen & tieren enerzijds en vriendelijk & samenwerkend gedrag anderzijds.

Allemachtig, wat sporen er toch een hoop mensen niet! Ik hoop serieus dat als die mensen jouw brief lezen dat ze zich kapot schamen voor hun achterlijke gedrag! Ik vind het gezien de moeizame situatie met Daantje heel logisch dat je hen vraagt te reageren en in te gaan op de bedreiging dat zij hun honden op de jouwe afsturen. Je kunt je dit nu met Daantje gewoon niet permitteren.

Jeetje, je hebt zo wel een hoop te verduren gekregen zeg

Sterkte maar weer. Ik hoop dat je snel een reactie krijgt!

Anne in Duitsland schreef:Fijn dat je een brief hebt kunnen schrijven en het juiste adres hebt gevonden! En goed dat je duidelijk bent voor jezelf: als ze niet adequaat reageert, officiële stappen ondernemen. Is ook goed voor je eigen gemoedsgesteldheid, denk ik, dat je niet langer alleen slachtoffer bent maar ook actief voor jezelf opkomt als je grenzen worden overschreden. Super, petje af!

En wat heerlijk dat Daantje zo'n sprong voorwaarts heeft gemaakt!

Ja klopt, het was belangrijk voor me dat ik gedaan had wat mogelijk is om de situatie te verbeteren, de dreiging en spanning die dat geeft z.s.m. te verhelpen.

Mijn fysio was furieus door het resultaat van de bedreiging, die stelde voor dat ik bij hem in de wijk kwam wonen De GT van Daantje sloeg stijl achterover en was bijzonder duidelijk over dat dít absoluut niet mocht gebeuren, zéker niet boven op het trauma dat ze heeft. Die kwam gelijk met een praktische noodoplossing om haar te beschermen. Dat voelt goed, die optie, verminderd de machteloosheid. Maar het blijft natuurlijk een noodoplossing, ik heb liever dat er gewoon geen dreiging is, we gewoon op ontspannen wijze samen gebruik kunnen maken van de wijk waar we beiden wonen.

Daantje en ik liepen eergisteren in Heiloo, het dorp waar we dagelijks onze 'pret wandeling' maken, de Sarplaninac-vrije lokatie zeg maar Ze is daar zó blij!! Alleen dat al, heel ontroerend om haar zo te zien.
De tuin waar 'onze' therapiehond ligt, de oude Golden reu, was leeg. Leuk voor de hond, eindelijk eens niet in z'n uppie in de tuin, maar jammer voor ons. Op de terugweg zag ik niet ver van zijn tuin een Golden lopen, onaangelijnd, op een parkeerplaats. Ik keek naar het smoeltje en wist het zeker; dat is hem! (bizar genoeg, want ik kan mensengezichten niet onthouden, dus moest wel erg lachen dat ik het zijne dan wél herkende). Ik moest in een split second beslissen: ga ik dit uit de weg of ga ik het aan? Daantje mag nog niet keten, fysiek niet. De kans dat het 'keet' zou worden leek me gering: leeftijd, ras, parkeerplaats.. en Daantje leek dat ook iet te zullen gaan doen, desnoods moest ik har bij de halsband pakken. Wat kan een mens snél denken!
Tweede overweging in dezelfde split second was of ze er aan toe was. Geen idee.. Maar als er iets ideaal was, dan was het wel zijn kalme/begripvolle en geduldige gedrag, zelfs op de erfgrens. En de wijze waarop ze nu al weken aan hem had kunnen wennen achter dat hek, voor een ontmoeting zonder hek er tussen. Ze had de keer er voor haar neusdopje door het hek gestoken, toen ik haar kopie had opgetild om haar er toe te bewegen eens naar hem te kijken, in plaats van alleen maar pal tegen dat hek gras te staan plukken of haar leven er vanaf hing (oversprong). En ook dat was hel zoet gegaan, met dat neusje door het hek. Kortom, het flitste door mijn hoofd en ik hakte de knoop door te blijven staan en zo de kans te geven elkaar in het echt te ontmoeten als de reu op os af zou komen en Daantje geen aanleiding zou geven hem alsnog af te houden.
De reu keek, keek nogmaals, huppelde toen de bowling in (hond van de eigenaar v/d bowling volgens mij). Keek met z'n al wat oude kop hel guitig van tussen de schuifdeuren naar ons, huppelde toen op ons af. Daantje was op haar buik gaan liggen, roerloos. Het gebaar wat ze de vorige keer ook naar hem maakte, voor het eerst. Wat toen voor mij aanleiding was haar te 'forceren' eens naar hem te kijken als ze bij het hek stond door mijn hand onder haar kin te leggen en haar koppie op te heffen.
De Golden benaderde haar erg vriendelijk en zeer sociaal vaardig (beetje zijwaarts en beheerst, ondanks duidelijk enthousiasme). Zij stond op toen hij echt bij haar was, nog steeds wat gespannen, maar tegelijk nieuwsgierig en terwijl ik me af vroeg wat er nu zou gaan gebeuren, draaide de reu zich om, draaide haar zijn kont toe en stak Daantje haar nieuwsgierige neus tussen zijn achterpoten. Ik heb dat gebaar nog nooit van een reu naar en teef gezien! Maar het was duidelijk heel helpend voor Daantje want die nam graag de vrijheid en tijd op die uitnodiging in te gaan. Na uitvoerig snuffelen, alleen van haar aan hem, huppelde hij uitnodigend weg (ik denk dat hij een kei in hofmakerij is ). En ik liet haar natuurlijk niet los, dus daar bleef het bij, maar jemig wat een gave ervaring!!!!!!!
Ze hebben elkaar daarna nogmaals gezien, weer achter het hek (ik heb wel de tijd v/d ontmoeting bekeken, mocht hij vaste tijd van uitgelaten worden hebben, dan kunnen we hem wellicht nogmaals treffen). Daantje was héél even - echt een fractie van een seconde - aan het kijken of hij er was (dat deed ze niet eerder) maar daarna weer 100% gras aan het plukken. Hij zette een vlaggetje, als altijd en daar heeft ze nu voor het eerst aandacht aan besteed door heel even vluchtig te ruiken, om daarna weer gras te plukken. Koppie weer opgetild, waarop ze hem aan keek en heel snel een klein likje door het hek aan zijn neus gaf, waarna weer driftig gras geplukt moest worden. Meer zat er niet in, maar ik heb staan jubelen!! Hahaha, wie daar langs wandelt moet denken dat ik echt volkomen gestoord en tuttebellerig ben

Parelridder schreef:Daar heb ik dus serieus problemen mee. Sommige mensen lijken het vrij aanvaardbaar of normaal te vinden dat ze zo nu en dan vanalles brullen, daar dient de ander dan maar van aan te nemen dat het niet gemeend wordt. Ik zit zo niet in elkaar, ik schreeuw geen verwensingen naar iemands hoofd en tieren en dreigen tegenover een volkomen onbekende, bij wijze van kennismaking, dat is wel zo ongeveer het laatste wat ik doen zou. Wat dat betreft is wie ik heel goed ken eerder het haasje om wat rottigs te horen, vanuit het vertrouwen dat je elkaar genoeg kent om het te plaatsen, maar óók dan gaat dreigen en grof beschuldigen mij echt te ver hoor (en ik ben toch geen heilige!!)

Ze hoeven 0,0 rekening te houden met mij en Daantje, ik heb geen moment iets gezegd van het uitval gedrag of zo, ik verwacht echt niet dat de wereld zich aan past aan onze problemen. Ik had ook helemaal geen ergernis, zag dat ze poogde het te laten stoppen (vandaar ook mijn eerdere aanbod hen te passeren om haar te pogen te helpen).
Ze hoeven niet vriendelijk te doen tegen me (al maakt het 't voor iedereen volgens mij een stuk prettiger als je wel gewoon vriendelijk doet, maar goed) maar er is nog wel een héél groot gebied tussen dreigen & tieren enerzijds en vriendelijk & samenwerkend gedrag anderzijds.

Ik ben ook niet zo'n schreeuwer en dreiger. En ik vind het ook niet normaal, begrijp me goed. Zeker niet als het niet "in de hitte van het moment" gebeurt in een impuls. En zelfs dan is een sorry wel op zijn plaats.
Je hoeft hier ook niet te verantwoorden hoor, je probeert het keurig op te lossen voor alle partijen. Jij bent zo netjes - de rest van de wereld lang niet altijd. Dus gewoon effe nog een en ik duim heeeeeeel hard dat er niks naars voor Daantje gebeurt!!!